Against My Will (Naga Series #1)

Kabanata 12

Pinigilan ko muna ang sarili kong huminga bago dahan-dahang iangat ang tingin kay Adam. At gaya ng dati— agad kong nasalubong ang mapupungay niyang mga mata na diretsong nakatitig sa akin.

Nanikip agad ang dibdib ko. Napapikit ako nang bahagya bago ko pilit na inayos ang ekspresyon ng mukha ko. Ayokong mahalata niyang naaapektuhan ako sa sobrang lapit niya.

Because damn. He was too close. Masyadong malapit para manatiling kalmado. Mabagal akong bumaling sa kanya, pilit na nagpapanggap na hindi ako tinatablan ng presensya niya.

Pero nabigo lang ako dahil sa oras na tuluyan ko siyang tiningnan, bumungad agad sa akin ang madilim niyang mukha habang seryosong nakatitig sa mga mata ko.

Hindi siya kumukurap at lalong lumalala ang kaba ko habang tumatagal. Parang may kasalanan akong ginawa sa kanya.

"B-bakit?" nauutal kong tanong bago agad umiwas ng tingin.

Bakit ba ako nauutal?

"The— hey, what are you doing here?"

Napalingon ako kay Monday nang magsalita ito. Nakataas ang isa niyang kilay habang nakatingin kay Adam na hanggang ngayon ay hindi pa rin inaalis ang titig sa akin. Parang sinusuri niya ang bawat kilos ko.

"Monday," mababa at malamig na sabi ni Adam, "I heard your ex said he still loves you."

Bahagyang tumigil siya.

"Would you believe that?"

Marahas akong napatingin kay Adam. Napakunot-noo ako dahil kahit si Monday ang kinakausap niya—sa akin pa rin siya nakatingin. Ni hindi niya man lang nilingon ang kaibigan ko.

"Asshole," malamig kong komento.

Bahagyang kumurba ang labi niya.

"Yeah," he muttered. "Just like those boys."

Pagkasabi no'n, agad siyang tumuwid at naglakad palabas ng restaurant. Tahimik ko lang siyang sinundan ng tingin hanggang sa tuluyan siyang mawala sa likod ng glass door.

What was that?

"What a jerk," sabi ni Monday habang napapailing.

Lumipas ang isang linggo. At sa loob ng isang linggong iyon— hindi ako pinansin ni Adam. Kahit madalas kaming nagkakasalubong sa campus. Minsan, nahuhuli ko siyang nakatingin sa akin mula sa malayo, pero sa oras na mapatingin ako sa kanya, agad siyang umiiwas. Parang ako ang iniiwasan niya.

Isang araw, muli ko siyang nakitang naglalakad sa hallway habang nagpapasalubong sa akin. At gaya lagi— biglang nagsitabi ang mga estudyante. Yung iba pa nga ay halos tumakbo palayo o bumalik agad sa classroom nila.