Against My Will (Naga Series #1)

Kabanata 21

Sa mga sumunod na araw, nanatiling malamig ang pakikitungo nina Learsi at Monday sa akin. Parang may pader na hindi ko makita, pero ramdam na ramdam ko ang bawat katahimikan nila.

Hindi na nila ako kinakausap. Hindi na rin nila ako tinitingnan nang diretso. Parang hindi na ako bahagi ng mundong dati naming pinagsaluhan.

Si Adam, wala rin. Out of reach. Parang bigla siyang naglaho sa pagitan ng mga oras na hindi ko maintindihan.

Hindi ko na alam kung ano pa ang gagawin ko.

Habang tumatagal, lalo ring lumalakas ang pakiramdam kong may mali sa mga taong galing sa van na iyon. Parang may dala silang kakaibang bigat sa paligid nila—isang presensyang hindi ko maipaliwanag, pero alam kong hindi tama.

Kinakausap nila ako na parang baliw, o parang may alam silang ako lang ang hindi nakakaalam. Kaya tuwing papasok ako sa eskwelahan, hindi na lang kaba ang nararamdaman ko—takot na talaga.

Wala akong kasabay. Wala akong kaibigan na nahahawakan.

Kung hindi ako tinulungan ni Jonathan noong isang araw, baka may masamang nangyari na sa akin.

Pero kahit ganoon, lagi akong distracted. Sinusubukan kong unawain ang lahat, pero nauuwi lang ako sa paulit-ulit na pag-iisip kung saan ako nagkamali—kung bakit nila ako ginagantihan ng ganitong pagtrato nina Monday at Learsi.

Si Adam, hindi ko pa rin makontak. Wala siyang paramdam. Hindi ko alam kung alam niya ang nangyayari sa eskwelahan namin. Sigurado akong mag-aalala siya kung alam niya.

Mas lalo ring dumadami ang mga estudyanteng bumubulong sa akin ng "malandi" at kung ano-ano pang masasakit na salita. Pero hindi ko na pinapansin. Wala na akong lakas para pansinin.

Pagod na pagod ako nang matapos ko ang isang plate. Wala akong tulog—deadline na bukas at kailangan ko pang tapusin iyon. Si Learsi, wala sa condo. As usual, lumalayo siya sa akin. Sobrang dalang na naming magkita.

Tahimik kong kinuha ang phone ko at nag-log in sa dump account ko. Hindi ko alam kung bakit, pero may matinding curiosity ako tungkol sa buhay ni Adam ngayon.

Isa-isa kong finollow ang mga kaibigan niya, hinahanap kung nasaan siya. Hanggang sa may nakita akong mayday na  para bang may sumaksak sa dibdib ko.

Si Adam iyon—nakahawak sa baywang ng isang babaeng hindi ko kilala. Mukha siyang lasing, base sa nakita ko. Hinanap ko agad kung saan iyon.

So nandito lang siya sa Pilipinas. Akala ko nasa ibang bansa pa siya at nagtatrabaho. Tiningnan ko ang oras. 12:55 AM na. Malapit nang mag-alas-una. Dahil tapos na rin naman ang plates ko, agad akong nagbihis at pumunta sa bar na iyon.

Kahit pagod na pagod ang katawan ko, naglakad ako kung saan ako parang hinihila ng mga paa ko.

Pagdating ko roon, pinigilan ako ng guard kaya napilitan akong maghintay sa labas. Kahit paulit-ulit kong sinasabi na kailangan kong makita si Adam, hindi nila ako pinapasok. Niyakap ko ang binti ko habang nakaupo sa gilid, naghihintay.