Against My Will (Naga Series #1)

Kabanata 14

Sinamahan ako ni Adam papunta sa hospital kung saan naka-confine si Mama. Mahigit isang oras din ang biyahe mula sa university hanggang doon, at ang sasakyan niya ang ginamit namin.

Buong biyahe, walang kahit isa sa amin ang nagsalita.

The silence inside the car was heavy—thick enough to suffocate me. Tanging ugong lamang ng makina at mahihinang tunog mula sa labas ang maririnig habang pilit kong kinakalma ang sarili ko.

Pagkarating namin sa hospital, agad akong bumaba mula sa front seat at nagmamadaling naglakad papasok ng building. Hindi na ako nakapagpaalam kay Adam. Ang tanging nasa isip ko ay si Mama.

Agad kong sinabi sa nurse station ang pangalan ni Mama at mabilis naman nila akong tinuro sa ward kung saan siya naka-admit. Halos takbo na ang ginawa ko habang papunta roon.

At nang tuluyan kong makita si Mama na nakahiga sa hospital bed—mahina ngunit payapang natutulog—napasinghap ako nang malalim. Agad akong napansin ni Papa na noon ay mahigpit na hawak ang kamay ni Mama. Tumayo siya at mabilis akong nilapitan.

"Ano pong nangyari, Pa?" nanginginig kong tanong.

Pakiramdam ko ay kapos na kapos ako sa hangin habang pilit kong pinipigilan ang sarili kong hindi tuluyang mag-panic.

"Anak, kumalma ka muna," agad niyang sabi habang hinahawakan ang magkabilang balikat ko. "Nahimatay ang Mama mo sa palengke. Buti na lang at naisugod agad siya rito."

Napapikit siya sandali bago nagpatuloy.

"Sa sobrang takot ko, tinawagan ko ang ate mo pero hindi ko siya makontak. Kaya ikaw na lang ang natawagan ko. Pasensya ka na at napag-alala kita nang ganito."

Mabilis akong umiling.

"Ayos lang po. Ano raw po ang sabi ng doktor?"

"Stress lang daw," sagot ni Papa habang bahagyang ngumiti. "Magiging okay na rin daw siya."

Sa wakas... parang may malaking batong naalis sa dibdib ko. Napabuntong-hininga ako nang sobrang lalim, na para bang kanina ko pa pinipigilan ang paghinga ko. Napasinghot ako nang maramdaman kong basa na pala ang pisngi ko.

Hindi ko namalayang umiiyak na pala ako. Mabilis kong pinunasan ang luha bago pa mapansin ni Papa. Ayokong makita niya kung gaano ako natakot.

"Mabuti naman po..." mahina kong sabi.

Bigla niya akong niyakap at agad ko rin iyong ginantihan. In that embrace, I felt safe. Secured. Protected. Parang kahit paano, nabawasan ang takot na unti-unting dumurog sa akin mula nang matanggap ko ang tawag niya.

I cannot imagine my life without Mama and Papa. Hindi ko kayang isipin na darating ang araw na mawawala sila sa buhay ko.

"Pasensya ka na talaga, Anak," bulong ni Papa habang hinahaplos ang buhok ko. "Napag-alala kita nang husto. Napaiyak pa tuloy kita."

Bahagya akong natawa habang muling pinupunasan ko ang mga luha ko.

"Papa naman..."

"Sumbongero ka kasi. Ayan tuloy."

Pareho kaming natigilan ni Papa nang marinig namin ang pamilyar na boses na iyon. Agad akong napatingin kay Mama at nadatnan ko siyang gising na.

"Mama!"

Mabilis akong lumapit sa kanya nang makitang pilit siyang bumabangon mula sa higaan. Agad din siyang inalalayan ni Papa habang pinagsasabihan. Ang kulit-kulit pa rin talaga niya kahit nasa hospital na.