Against My Will (Naga Series #1)

Simula

Noong nakaraang araw ay tahimik ang takbo ng buhay ko hanggang sa umuwi si Ate. Naging maingay na naman ang bahay namin.Hindi siya titigil sa kakadaldal.

Simula kasing nakauwi na siya. Walang tigil na kakakuwento tungkol sa boyfriend niyang college student. Narinig ko lang sa kanya na nag-aaral ang jowa niya sa isang malaking paaralan. Pinagyayabang pa niya sa akin na may jowa siyang marine student.

"Sege na please! Kahit minsan lang naman eh!" Pangungulit niya sa akin.

"Ayaw ko nga, Ate Zeya."

Nakahawak ako ng isang libro na Twilight Saga: New Moon. Kanina niya pa ako kinulit habang nagbabasa ako sa isang maliit na sofa namin. Yung bahay namin ay hindi masyadong kalakihan, gawang kawayan at semento.

The cement walls gave the home strength, but the bamboo softened everything it touched; the ceilings, the shaded terrace, the delicate screens that filtered sunlight into warm patterns across the floor.

There are two small rooms, a kitchen, a bathroom, and my favorite spot, the living room.

Lagi akong tambay sa sala namin tuwing umaga. I just love the linen curtains that are moving lazily with the wind. A quiet space made for my slow mornings.

May maliit din na garden si Mama sa harap ng bahay. Doon kasi siya kukuha ng mga gulay na uulamin namin kapag short sa budget si Papa.

It was the kind of house that did not demand attention. For me, this is a place where silence felt comforting, and time moved gently.

Simple lang ang buhay namin. Masaya kaming magkakasama ng mga pamilya ko. Hindi nagkakalayo sa isa't isa ang pamilya namin.

"Zendall!"

Medyo naiinis na ako kay Ate Zeya sa kakadaldal. Nakakainis naman talaga yung mga taong sobrang ingay kahit alam mong may nagbabasa nang tahimik. Hindi ako makapag-focus. I just want to tape her mouth now.

"Sege na! Pumayag si mama na pupunta tayong CIT. Bibisitahin natin si Kuya Darwim mo pero nga lang dapat daw kasama ka. Sege na.. please!"

"Ayaw ko nga, Ate naman eh." Maktol ko.

Tumayo ako at lumabas sa kwarto namin. Pumunta ako sa kusina para kumain. Kinuha ko ang meryenda na hinanda ni Mama para sa akin. Wala si Papa ngayon dahil nagtatrabaho bilang driver ng jeep, pero minsan may racket din siya ng isang kumpanya.

Hindi ko alam kung anong ngalan nun. Basta nasa mga port daw siya nagra-raket. Hindi ko na alam kung ano pa, dahil wala naman akong ipag-aalala, kasi alam kong maayos namang nagtatrabaho si Papa doon. Si mama naman, housewife. Wala siya rito ngayon dahil namimili ng mga grocery.

Mula rito ay rinig na rinig ko ang mga malalakas na tapak ni Ate Zeya sa sahig patungo sa kusina kung saan ako naroon. Sinusundan niya ako pati na rin ang pag-upo.

"Sege na Zen! Please, kahit ito na, pabor lang. Tulungan mo naman akong i-meet ang jowa ko, oh. Matagal ko na yung pinapangarap, eh."

Tahimik ko siyang tiningnan. Napaisip ako. Minsan talaga, nakakatanga ang pag-ibig na iyan. Bago ko inubos ang mga kinain kong meryenda, nagsalita na.

"Akala ko ba gusto mo maging architect?"

"Bobo! Hindi 'yan ang ibig kong sabihin. Grabe ka naman, Zen."

Wow, makabobo ah.

"Parehas lang yun."

"Ano parehas? Magkaiba 'yon. Pangarap sa lovelife at buhay. Palibhasa kasi wala ka noon."