John Alejandro: STERN

Clue 25: Not alone anymore

** Andro POV**

I suddenly wake up with someone hugging me.. I almost shout because of surprise.. Mas lalo akong nagulat nang napansin kong si Evelyn ang nakayakap sa akin.. Whatever this girl doing on my bed! She is sleeping soundly that she did not even bother where her hands are.. At ang isangn akakagulat, anong ginagawa nito sa aking kuwarto sa gitna ng gabi?

Dahan-dahan kong tinanggal ang kamay niyang nakayakap sa akin.. Pinilit kong bumangon upang magimbal lamang nang malamang iba na aking sout..Biglang umikot ang aking paningin.. Saka ko narealize na may lagnat pala ako.. Sunod-sunod na bumalik ang aking ala-ala bago ako nakatulog kanina..

Ang maalala ko lang ay naligo ako kanina. May tinawagan ako at hindi ko na alam kung ano ang nangyari..

Pilit kong hinanap ang aking cellphone. Agad kong tsineck ang aking call register at napamura nang mabasa ang pangalan ni Evelyn sa most recent calls.

Dahan-dahan akong lumabas nang kuwarto ng maramdaman ang pagrereklamo ng aking sikmura. Dumiretso ako sa kusina at napangiti nang mapansin ang pagkaing nakahain. Evelyn surely had cooked for me.

Maingat akong umupo at kinain ang kanyang niluto. Ikinabigla ko pa na magaling palang magluto ang babaeng iyon. Inubos ko ang lahat ng nakahain bago ako bumalik sa aking kuwarto.

Mahimbing pa rin ang tulog ni Evelyn. Alas dose pa ng gabi at kailangan kong bumalik sa pagtulog dahil nahihilo pa ako.

Maingat akong bumalik sa aking kinahihigan kanina at tahimik na natulog muli.

*****

**Evelyn POV**

"What do you think you're doing?" pagalit na sita sa akin ni Alejandro. Nabigla kasi ako paggising ko dahil may kayakap ako. Nang umigkas ang aking kamao sa pagkabigla ay natamaan ang kanyang mukha. Nakalimutan ko kasing nakitulog lang pala ako sa kanya.

Nanatili pa rin akong nakahiga watching his iritated expression.

"What?"sita niya sa akin. "Don't you know that is very impolite to stare?"

Hindi pa rin ako sumagot. Nakatitig pa rin ako sa kanya. Why is he so handsome kahit na kagigising niya? Ano kayang meron sa taong ito at kahit na nagagalit, natatawa, kagigising, seryoso, tahimik, at kahit anong gawin niya ay guwapo pa rin siya.

"May nagagawa ka bang nakakapagpapangit sa iyo?"

Kumunot ang kanyang noo at napatitig sa akin. "What do you mean?"

"Nothing. Never mind." Napabangon ako dahil bigla kong narealize na nakahiga pa rin kami at nakaharap sa isa't-isa.

"Anyway, how are you feeling?"Inilapit ko ang aking katawan sa kanya to feel his temple pero umiwas siya.

"My fever is gone." tipid niyang sagot. Maingat siyang bumangon at lumabas ng kanyang silid na walang iniwang salita.

Naiwan ako at nakatungangang nakatingin sa pintong kanyang nilabasan. Haist.

Inayos ko na lang ang kanyang kama at sinundan ko siya sa baba.

"Welcome to the new age. To the new age." Naabutan ko sa kanilang kusina si Alejandro. Sinasabayan niya ang pagkanta ng Imagine Dragons sa Radioactive na kanta ng mga ito. Nagpi-prepare din siya ng kape.

Nabigla siya nang mapatingin sa akin. Pagkatapos niyang magprepare ay pinaupo niya ako. Umusal ako ng pasasalamat nang iabot niya sa akin ang isang baso. Tahimik kaming nagkakape at walang nagsasalita. Ilang beses ko siyang nahuling nakatingin sa akin. Ilang beses niya rin akong nahuli.

"Say something, I'm giving up on you." pumailinlang sa ere ang kanta ni Christina Aguilera mula sa cellphone ni Alejandro. Sabay kaming nagtinginan at sabay na napatawa.

"Kumusta na pala kayo ni Alex." tanong ko kay Alejandro nang magsimula kaming nag-usap.

"Not good." walang gatol niyang sagot. "Our parents discovered it. They letAlexander have his vacation. They punished me for it. Well, most of the blame are put into me. That's why I'm alone this sem break."

"I'm sorry." sinsero kong sagot. "Sa katunayan ay ako din ang may kasalanan ng lahat."

"You have no fault. It just happened at hindi na maiwasan."Tipid siyang ngumiti. "Anyway, ikaw kumusta ka na?"

"I'm fine. Bukod sa boredom ng nakalipas na araw ay wala na akong masasabi.Nasaan ang mga katulong niyo? Bakit wala kang kasama ngayon?"

"Part of the punishment. Pinagbakasyon sila lahat ni Dad. They made sure to it na mag-iisa ako dito sa bahay."

"Do you want me here with you?"bigla kong natanong. Nasermunan ko pa ang aking sarili pagkatapos nun.

"Actually, calling you last night is just an accident."

"What?"

"No, I mean." Ikinuwento niya kung ano nangyari."Anyway, I'm happy that you came. Baka nakabugtala.. bagtu.. nakabulatag.."

I smiled at his misery. "Bulagta." singit ko sa kanya.

"Yeah that one." Napangiti na rin siya. "I really need to sharpen my Tagalog tongue."

"Yeah, napansin ko rin."

"Anyway, Evelyn, if it is fine with you. Can we spend the rest of the vacation together.?"

Tiningnan ko ang kanyang mga mata at napansin ko ang sinseridad doon. Napansin ko rin that as if he is begging.

"Of course, I want that too. Masyadong boring na ang nakalipas kong mga araw."

Ngumiti siyang muli. "I hope you will not be bored if you're with me."

"Of course not." And never will I. Kahit yata anong mangyari ay hindi ako nabobore pag kasama ko siya.

"Thanks. Anyway, what do you want for breakfast?"

"Anything, alam mong hindi ako mapili sa pagkain."

"Ok, pagtiyagahan muna natin ang hotdogs, eggs, at fried rice. Wala akong alam na ibang iluto maliban sa mga iyan." Pinantayan niya ang aking tingin. "Thanks anyway, for cooking for me last night. Naubos ko lahat iyon."

Isang matagumpay na ngiti ang aking pinakawalan. Now, we're really talking. And this side of Alejandro is really overwhelming. Nakakapanibago. Nakakataba ng puso.

Inilabas niya ang lahat ng mga lulutuin at sinabayan ko na siya sa pagluto. Now, I made the right choice. Hindi na ako mabobore sa aking bakasyon. And I hope Alejandro will not be too.

Pagkatapos naming kumain ay sabay din naming iniligpit at hinugasan ang aming pinagkainan. Niyaya niya rin ako sa kanilang hardin. We are going to water the plants.