Τι σκατά κάνουμε;

Part 30♥️

Εγώ: λοιπόν, καλό βράδυ. Τα λεμε (λέω και χαμογελάω)
Βασιλης: καλό βράδυ (λέει και βγαίνω από το αυτοκίνητο του)

Η ωρα ειναι 2 το βράδυ. Ανοίγω ήρεμα την πορτα του σπιτιού και μπαίνω μεσα. Στο σαλόνι επικρατεί σκοτάδι άρα μάλλον όλοι κοιμούνται. Σκεφτομαι και προχωράω προς τον καναπέ. Κάθομαι σε έναν καναπέ και ακουμπάω έναν άγγελο μεσα στα μαυρα σκοτάδια. παραλίγο να τσιρίξω από την τρομάρα μου.

Εγώ: τι κανεις παιδακι μου μεσα στα μαυρα σκοτάδια;; Με τρόμαξες! (Λέω ενώ ανάβω ένα μικρο φωτιστικό που έχουμε μεσα στο σαλόνι για λίγο φως)
Άγγελος: φταίω εγώ που δεν με είδες; (Λέει κάπως απότομα)
Εγώ: όχι υποθέτω. Έχει τιποτα να φάω; Παραγγείλατε; (Τον ρωταω όσο βολεύομαι καλύτερα στον καναπέ διπλα του)
Άγγελος: παραγγειλαμε αλλά έχει μείνει μόνο ένα κομμάτι πίτσα. Δεν σε πήγε για φαγητο ο Βασιλάκης (λέει ειρωνικά)
Εγώ: γιατί έχεις νεύρα βραδιάτικα;; (Λέω και αρχίζω να τσατίζομαι και γω)
Άγγελος: δεν έχω νεύρα (λέει αδιάφορα και ανοίγει το κινητό του)
Εγώ: καλά (λέω και αρπάζω το κομμάτι πίτσας και ξεκινάω να το τρώω)

Ενώ τρώω έχω χυθεί στον καναπέ, έχω χαθεί στις σκέψεις μου κοιτώντας το ταβανι.

Η ζωή μου έχει αρχίσει να γίνεται εμφανώς καλύτερη. Δεν νιώθω μοναξιά. Έχω αρχίσει να δένομαι με τα άτομα της ομάδας και να νιώθω ότι έχω φίλους. Και τώρα έχει έρθει και ο βασιλης. Και μετα την συζήτηση που έχω κάνει με τον αλεξ το μυαλό μου συνδύασε τον Βασίλη με σχέση ίσως στην προσπάθεια μου να ξεχαστώ από τον άγγελο που ακόμη και τώρα δείχνει ποσο μαλακας ειναι.

Άγγελος: κοιμάσαι με τα μάτια ανοιχτά; (Λέει ενώ με σκουνταει με το πόδι του βγάζοντας με από τις σκέψεις μου)
Εγώ: Ε οχι κάτι σκεφτόμουν
Άγγελος: α (λέει απλά και αποφασίζω να σηκωθώ για να πάω για ύπνο, όμως από το ποσο απότομα σηκωθηκα, ζαλίστηκα και μαύρισαν όλα. Πάω να πιαστώ από κάπου όμως συνεχίζουν να ειναι όλα μαυρα και πέφτω πάνω στον άγγελο. Εκείνος τρομαγμένος με πιάνει και αρχίζει τις ερωτήσεις, ενώ δεν με μετακινεί από πάνω του)

Άγγελος: καμέλια;; Όλα καλά;; Τι έπαθες; (Λέει αλλά εγώ πιάνω τον κεφάλι μου γιατί νιώθω πόνο και έχω κλειστά τα μάτια μου.
Άγγελος: απάντησε μου, να φέρω νερο;; (Ρωτάει και ετοιμάζεται να σηκωθεί)
Εγώ: ηρεμησε ζαλίστηκα απλά (λέω και ανοίγω τα μάτια μου. Για άλλη μια φορά ο ένας κοιτάζει τα χείλη του αλλου. Με έχει πλησιάσει επικίνδυνα πολύ. Λίγο πριν ακουμπήσουν τα χείλη μας, βήχω  αμήχανα και σηκώνομαι)