Τι σκατά κάνουμε;

Part 45♥️

Νιώθω ένα σκούντημα στον ώμο και ανοίγω απότομα τα μάτια μου.

Εγώ: τι έγινε;; Έπαθε κάτι ο Άγγελος;; (Ρωτάω γρήγορα τον Μάριο που είναι μπροστά μου)
Μαριος: Ει ηρέμησε. Κοιμήθηκες ολο το βράδυ στο πάτωμα. Έλα πάμε μια βόλτα να ξεμουδιασεις. Οι γιατροί είπαν ότι θα έρθουν να μας μιλήσουν το βράδυ. Όποτε μπορούμε να πάμε στο σπίτι να κάνουμε ένα μπάνιο, να ξεκουραστούμε λίγο και να ξανά έρθουμε. (Μου λέει και εγώ τρίβω τα μάτια μου και προσπαθώ να σηκωθώ. Πραγματικά έχω πιαστεί)
Εγω: όχι όχι εγώ είμαι καλα εδώ. Κοιμήθηκα εξάλλου. Δεν φεύγω, θα περιμένω μήπως γίνει κάτι. Μήπως με χρειαστουνε.
Αλεξ: δεν μπορείς να φανείς χρήσιμη εδώ ρε καμέλια. Πάμε έστω για ένα μπάνιο.
Εγω: όχι όχι είμαι εντάξει.
Ίριδα: πφ καλα. Εμεις θα πάμε. Δεν θα αργήσουμε, το απόγευμα θα είμαστε πίσω. Θα είσαι σίγουρα καλα;
Εγω: ναι ναι.
Ίριδα: θες να σου φέρουμε κάτι από το σπίτι;
Εγω: έναν φορτιστή και μια μπλούζα αν ειναι εύκολο. Από κάτω έτσι και αλλιώς φόρμα φοράω
Ίριδα: εντάξει
Εγω: α και μια οδοντόβουρτσα
Εγω: ή μάλλον άστο. Θα πάω στο σούπερ μάρκετ που υπάρχει δίπλα. Να κάνω και καμία βόλτα. Φέρε μόνο φορτιστή και μπλούζα.
Ίριδα: εντάξει ρε. Ότι θες πάρε με τηλέφωνο
Εγω: ευχαριστω (λέω και κάθομαι σε μια καρέκλα)

Τα παιδιά φεύγουν και εγώ είμαι έτοιμη να σκάσω. Θέλω να τον δω γαμωτο.
Βγαίνει μια νοσοκόμα και αμέσως σηκώνομαι.

Εγω: καλημέρα σας (λέω αμέσως)
Νοσοκόμα: καλημέρα
Εγω: λοιπόν ξέρω ότι θα ακουστεί κάπως αυτό. Είμαι φίλη του αγγέλου, του παιδιού που ειναι μέσα. Γνωρίζω ότι δεν μπορούμε να τον δούμε από κοντά όσο βρίσκεται στην εντατική
Νοσοκόμα: ακριβώς. Δεν μπορείτε. Εξάλλου είπαμε και στους υπόλοιπους ότι καλό θα ήταν να πάτε στο σπίτι σας να ξεκουραστείτε, δεν θα έχουμε νέα σύντομα (μου εξηγεί ευγενικά)
Εγω: ναι ναι το γνωρίζω. Απλά έκανα μια χαζή σκέψη. Έχω δει στις ταινίες ότι όσοι ειναι στην εντατική, ειναι σε ένα δωμάτιο που έχει παράθυρο και μπορούνε οι συγγενείς να κάθονται πίσω από το παράθυρο που δείχνει στο δωμάτιο και να κοιτάνε. Και εμ ηθελα να ρωτήσω αν εγώ έχω αυτή την δυνατότητα. Έχει τέτοιο παράθυρο το δωμάτιο;; (Ρωτάω γεμάτη ελπίδα και η νοσοκόμα αρχίζει να γελάει)
Νοσοκόμα: ναι η αλήθεια είναι ότι ο Άγγελος βρίσκεται σε δωμάτιο με παράθυρο. Όμως εμείς έχουμε σταματήσει να αφήνουμε άτομα να κάθονται εκεί γιατι ενοχλούν τους γιατρούς με κλάμματα και φασαρίες. Λυπάμαι. (Λέει και πάει να φύγει)
Εγώ: όχι μισό λεπτό. Σας παρακαλώ. Θα μπω μόνο εγώ. Οι φίλοι μου θα έρθουν το απόγευμα. Θα κάθομαι σε μια καρεκλιτσα και θα κοιτάζω. Δεν θα κάνω κιχ ειλικρινά. Μια λέξη να βγάλω διώξτε με αμέσως. (Λέω σταματώντας την και την κοιτάω παρακαλητικα με τα μάτια μου)
Νοσοκόμα: πφ. Τον αγαπάς πολύ έτσι; (Λέει ξεφυσώντας)
Εγώ: ε; Ναι φυσικά. Ως φίλο πάντα! (Λέω γιατι νιώθω ότι πρέπει να απολογηθώ)
Νοσοκόμα: εντάξει. Κάτι θα κάνουμε. Ακολούθησε με. Αλλά σε παρακαλώ να είσαι διακριτική (λέει και το βλεμμα μου λάμπει)
Εγώ: χίλια ευχαριστω (λέω και ξεκινάω να την ακολουθώ)

Φτάνουμε σε έναν θάλαμο και με βάζει να φορέσω μια στολή. Έπειτα ανοίγει μια πόρτα που καταλήγει στον προθάλαμο του δωματίου του αγγέλου. Εκεί βρίσκεται μια καρέκλα μπροστά στο παράθυρο.

Νοσοκόμα: λοιπόν. Θα κάτσεις εδώ και ήσυχη έτσι;; (Με ρωτάει)

Γνέφω θετικά χωρίς να παρω το βλεμμα μου από το παράθυρο και εκείνη φεύγει.

Μόλις ακούω την πόρτα να κλείνει κολλάω πάνω στο τζαμί.

Ο Άγγελος. Πφ αποκλείεται ο σκληρός άγριος Άγγελος να είναι σε αυτή την κατάσταση που τον βλέπω τώρα. Γεμάτος σωληνάκια. Χλωμος. Με αμετρητες πληγές με αίμα στο σώμα και το πρόσωπο του.

Κάθομαι όλη αυτή την ωρα και τον παρατηρώ χωρίς να συνειδητοποιώ ότι κρατάω την αναπνοή μου. Μετά από λίγο ξυπνάω από τις σκέψεις μου και κάθομαι στην καρέκλα χωρίς να ξεκολλησω το βλεμμα μου από πάνω του.

Υπάρχουν πολλοί γιατροί γύρω του. Ξέρουν τι κάνουν σωστά; Και ο Άγγελος θα γίνει καλα. Θα γίνει καλα γιατι του αξίζει. Και αξίζει και σε εμένα να μην χάσω άλλον άνθρωπο από την ζωή μου. Τα παιδιά πλέον είναι η οικογένεια που έχω στερηθεί τόσα χρόνια. Νιώθω ότι πραγματικά νοιάζονται για εμένα πλέον. Γνωριζόμαστε τόσα χρόνια. Μέχρι και ο Άγγελος παρόλο τις κόντρες μας.

Ξέρω ότι θα γίνει καλα. Είναι πολύ δυνατός.

Δυο μέρες μετά:

Έχουν περάσει δυο μέρες. Δυο πολύ δύσκολες μέρες. Ο Άγγελος έχει βγει από την εντατική και είναι σε δικό του δωμάτιο πλέον. Οι γιατροί λένε ότι έχει ξεφύγει από τον κίνδυνο όμως δεν έχει ξυπνήσει ακόμη. Εγώ αυτές τις 3 μέρες που είναι στο νοσοκομείο έχω φύγει μόνο μια ωρα για να πάω να κάνω ένα μπάνιο και άλλες δυο ώρες για έναν αγώνα μποξ. Ναι καλα καταλάβατε. Το αφεντικό μας έχει το θράσος να συνεχίζει να μας βάζει δουλειές παρόλη την κατάσταση του αγγέλου. Επίσης χθες ήρθε και η Μαρία. Η κοπέλα του ή τέλος πάντων δεν ξέρω και εγώ τι έχουν μεταξύ τους. Ήταν από πάνω του και του χάιδευε το χερι. Ενοχλήθηκα κάπως αλλά το προσπέρασα γρήγορα.

Τώρα κάθομαι δίπλα του. Είναι και ο αλεξ εδώ.

Αλεξ: γιατι ρε κορίτσι μου δεν πας στο σπίτι μας να ξεκουραστείς λιγάκι; Ειδικά σήμερα θα είμαι εγώ εδώ. Είναι ευκαιρία να πας να κοιμηθείς αφού είναι Σάββατο και ολο το Σαββατοκύριακο δεν θα έχουμε δουλειές του μαλακα.
Εγώ: αλεξ σε παρακαλώ μην επιμένεις, όταν θελήσω θα πάω. Εξάλλου μια χαρά ξεκουράζομαι και στην πολυθρόνα.
Αλεξ: γιατι το κανεις αυτό; (Ρωτάει και καταλαβαίνω αμέσως τι εννοει)

Καιιιιιι αυτό ήταν το κεφάλαιο για σήμερα!! Ελπίζω να σας άρεσε! Αν σας άρεσε μην ξεχάσετε να πατήσετε το αστερακιιιιι🤍🤍🤍