Her Wings (PSS, #2) ✔️

Chapter 68: Caught

Chapter 68: Caught

Mabilis kaming kumalas sa isa't isa nang magkaroon ng pagsabog sa aming lugar. Mabilis niyang isinangga ang kaniyang katawan at tinakpan ang aking mukha upang huwag kong malanghap ang mga alikabok at usok. Pagkatapos ay mahigpit akong napakapit sa kaniyang balikat nang lumipad siya pataas, palayo sa lugar na iyon.

"I'll take you to somewhere safe. Hindi kita pwedeng isama sa akin. Lalaban ako para sa Beryllion, Emerald," saad ni Ezekiel sa gitna ng kaniyang paglipad.

"You'll be safe, right?"

Tumango siya. Nagulat ako nang bumulusok siya pababa, patungo sa nanghihinang si Ranzo. Mabilis na tumayo si Ranzo upang salubungin kami.

"What?" taka kong tanong kay Ezekiel.

Ngumiti lamang siya sa akin at marahan akong ibinaba. "You can take care of her, right?" tanong ni Ezekiel.

Tumango si Ranzo at kinuha ang mga kamay ko. "With all my life."

"Well then, babalikan ko siya at kukunin ko siya sa'yo. Hindi ko siya ibinibigay; sinisiguro ko lang ang kaniyang kaligtasan," ani Ezekiel at binitawan ako.

"Gago ka," idinaan na lang ni Ranzo sa ngisi ang kaniyang inis. "I was always there for her. Ako pa ang sinasabihan mo ng ganyan."

"Sapat na ang tatlong taon sa'yo, Prinsipe. Sa akin na siya habang buhay," matalim na wika ni Ezekiel.

Nanghina ako sa tensyong namagitan sa dalawa. Nagsukatan muna sila ng matatalim na titig, at kung hindi pa ako pumagitna ay hindi iyon mapuputol. Nilingon muna ako ni Ezekiel bago siya lumipad pataas at iniwan ako kay Ranzo.

Lumingon ako kay Ranzo at tiningnan ang kaniyang mga sugat. "Kailangan mong magamot... Prinsipe."

"Kaya pala hindi mo na ako madalas na tinatawag sa pangalan ko, may iba kang gustong tawagin," aniya sa mapait na tono. Nanahimik ako; naramdaman ko ang sakit sa kaniyang tinig at kilos. Sumasabay ang emosyonal niyang sakit sa kaniyang pisikal na nararamdaman.

"Tinatawag kita sa pangalan mo, Ranzo..."

"You always call me Prince now, my Emerald."

Napayuko ako sa paraan ng pagtawag niya sa akin. Bahagya siyang humalaklak, ngunit hindi ko na siya nagawang lingunin pa dahil sabay kaming naghanda sa mga buzzards na bumubulusok patungo sa amin. Itinago niya ako sa kaniyang likuran at inihanda ang kaniyang espada. I aimed my bow and arrow and let go without a word. Kaya naman hindi pa bumabagsak sa amin ang mga buzzards ay tinamaan ko na ang mga ito.

"Both of us will fight," matalim kong saad kay Ranzo. "Hindi rin kita pwedeng pabayaan, Prinsipe. Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kapag napahamak ka nang dahil lamang sa akin."

He glared daggers at me. "Mas lalo akong hindi mapapatawad ang sarili ko kapag may nangyaring masama sa iyo."

"Watch out!" sigaw ko at inambahan ng pana ang isang buzzard, ngunit huli na dahil nilipad iyon ni Ranzo upang protektahan ako.

I did all my best. Ngunit nauubos na ang aking pana. Nang lingunin ko ang aking mga magulang ay mahihina na sila, pagod na dahil sa hindi maubos-ubos na mga kaaway. Kate isn't commanding anymore as well; nanatili siya sa Keep habang pumapana dahil hindi ko na siya nakita pa sa ere. Si Lirech naman ay kasama si Sophia, parehong sugatan sa sikretong silid ng pinnacle. My brothers were slowly draining. Puno na sila ng dugo at punit-punit na ang kanilang kasuotan. Their breastplates were now in the wrong position, meaning they had fought too much.

My chevalier George Ezekiel is now covered with blood as well, at si Ranzo ay ganoon din. Ngunit ang nakaagaw ng aking atensyon ay ang Reyna ng mga buzzard na humahalakhak patungo sa crescent moon. Umakyat ang takot sa akin, at hindi na ako nagpaalam pa kay Ranzo dahil alam kong hindi siya papayag.

Mabilis at determinado akong tumakbo patungo sa aking silid kahit na nakakapagod tahakin ang hagdan. Kaniya-kaniyang laban ang bawat isa, at maingat akong umiiwas sa mga ulo at katawang nagliliparan. Napatili ako nang tumalsik sa aking puting bestida ang dugo ng sentry na nahati sa aking harapan. May nakapasok na kalahating tao at kalahating buzzard sa parapet walk, katulad ni Irithel ang anyo niyon. Nakakatakot ang kaniyang malaki at itim na pakpak—kaparehas iyon ng aking pakpak, ngunit puti at kaaya-aya lamang ang sa akin.

"I found you..." nakangisi nitong saad atsaka lumipad patungo sa akin.

Nanlaki ang aking mga mata at mabilis na tumakbo sa mga hagdan paakyat sa aking silid upang mapigilan na rin si Irithel. I tried my best not to scream. Pinagbabato niya ako ng mga nahahawakan niyang bagay habang pasimple kong inihahanda ang aking pana. Tatlo na lamang iyon kaya kinakailangan kong maging mas asintado upang huwag masayang; papanain ko pa ang reyna ng mga buzzard.

Malayo pa ay hinihingal na ako, kaya naman pinagtawanan ako ng buzzard na sumusunod sa akin.

"Tired of being weak? Tired of your useless wings? What's wrong, Princess?" malakas na tawag sa akin ni Xyruz, ngunit hindi ko iyon pinansin dahil nasisilip ko na ang pintuan sa aking silid.

Mas lalo pa akong nagpursige, ngunit napahinto ako sa gitna ng hagdan nang harangin ako ng buzzard.

"My lady, I am Xyruz, nice meeting you," aniya at naglahad ng kamay.

Umirap ako at hinampas siya ng palasong hawak ko. Mabilis siyang umilag atsaka humalakhak.

"Too slow, too weak. Human. Your wings are useless. Design lang ba iyan? If not for your wings, you are human. Do not act tough; you are so much weaker than anybody else. Akala ko ay matatakot ako sa iyo dahil sa napakaganda mong pakpak, wala rin palang silbe..." aniya at humakbang patungo sa akin. "I shall bring you to the place where you belong, Princess..."

I hissed, my blood boiling. I am tired of hearing those words. He lunged at me, his claws reaching for my neck, but I rolled under his heavy wings. With a swift movement, I drew my second to the last arrow and jabbed it straight into his leg.

He roared in pain, but he was fast. He grabbed my hair and slammed me against the stone wall. The impact knocked the wind out of me, and for a second, the world went black.

"Weak," Xyruz whispered, his face inches from mine, smelling of rotting flesh.

This sick fuck.