Chapter 52: Oculus Possession
I woke up in the academy's hospital together with my siblings. Sa aming magkakapatid ay ako ang pinakahuling nagising. Literal pa akong nawalan ng ala-ala sa loob ng isang oras. Hindi ako makakilos, hindi ako makapagsalita, at wala akong maisip. The medics were talking to me, but I couldn't respond. It's like I've totally forgotten how to speak or how to move, good thing I haven't forgotten how to breathe.
The first thing I remember was the devastation. I literally yelled when my head almost cracked in pain. Napabuhat pa sa kani-kanilang higaan ang mga kapatid ko maliban kay Phia na pareho kong napuruhan. Their eyes were dilated when I screamed, halata mong gulat na gulat sila at hindi makapaniwala sa aking nagawa. I nearly destroyed half of the building, I nearly killed thousands of people, good thing no one died. Well, Phia and I almost died.
Tatlong linggo kami sa hospital na iyon, maayos na ang mga estudyante na nasaktan ko ngunit kaming mga Emerallde ay patuloy na nagpapagaling. Maayos na si Professor Hale ngunit hindi ko pa siya nakikita dahil sila ang nagrerepair ng mga nasira ko. They have this inhuman power like mine that can generate things back into its normal state.
I still don't understand my power, I can't explain it and nobody wants to talk about it. So I kept my concern to myself regarding my said ability. The building regenerating thing the staffs of Akademos was doing takes a lot of time, tatlong linggo na ang nakalipas ay hindi pa rin naayos ang mga nasira ko. Kasama si Leemar sa pag-aayos ng mga nasira. And I am so guilty, ayoko nang kumilos sa higaan ko dahil hindi ko na alam kung anong mukha ang maihaharap ko sa lahat.
The hospital was so quiet. No one was talking. My bed is beside Phia's. I looked at her to apologize but she was not really in the mood.
"What have you done? You freak!" Phia yelled after looking at me.
Ang tahimik na lugar ay biglang uminit. Namilog ang mga mata ko, nagtagis ang aking bagang. Napapansin kong mabilis na akong mainis ngayon at kinakailangan ko iyong kontrolin. Baka magiba ko na naman itong ospital at palayasin na ako sa Akademos ng wala sa oras.
"What?" Sagot ko sa kalmadong tinig.
Umawat na si Philip, "Phia, stop it. Sinisimulan mo na naman! Huwag na kayong mag-away. Kasalanan mo rin naman, you ignited her and you were both aggressive. If you had not—"
"My fault again! Look at me, I can't freaking freely move and train because of what she fucking did!"
"Your mouth, Princess. It's so grotesque for a lady especially a sovereign to speak like that." Matalim na saad ni Andrew.
Akala namin ay tatahimik na si Phia ngunit ganoon na lamang kami nagulat sa mga salitang namutawi sa kaniyang bibig.
"Shut up you fucking nincompoop dunderhead. Why don't you get yourself your own fucking business and leave my mouth and words alone imbecile. You dirt."
Ganoon na lamang naalerto sina Lirech, maski ako ay napabangon kahit na masakit pa ang ulo nang biglang tumayo si Andrew upang sugurin si Phia. I saw a satisfied smirk on Phia's lips, her eye orbs were black and dark as oasis.
Andrew clenched his fist and gritted his teeth hard. He panted in annoyance as Philip stopped him.
"Phia!" Saway ni Lirech, "What the heck?"
"What? What?" Ngising sagot ni Phia.
I blinked. She is not Phia, someone is using her. I can see it from her eyes. She's asking for help, she needs saving more than anyone here. She just couldn't spill it. Mukhang malalagot siya sa kung sinumang kumukontrol sa kaniya kapag nagsalita siya tungkol sa kaniyang kalagayan. Everyone's getting mad at her, I gotta do something. I'm sure the person behind her attitude is having a victorious smile right now, I can't let her win.
Bumangon ako sa aking higaan at iika-ikang lumipat sa higaan ni Phia. Nanahimik ang mga kapatid ko, ngunit alam kong nagtataka sila sa ikinikilos ko. Maging si Phia ay napabangon sa kaniyang higaan nang lumapit ako, sinalubong niya ako ng matalim na tingin. Those dark orbs, it's not hers.
Bingo!
"Stop using my sister, you ignorant devil!" I said and held her shoulders to make an intimate eye contact.
She gnashed her teeth and gripped my hand which was holding her shoulder, "What?"
"Get out of her body right now before I crush you into pieces!"
Ganoon na lamang nagulat ang mga kapatid ko. Marahil ay dahil sa aking mga sinabi.
"Omygoodness Emerald! Where was this toughness and boldness before? Had you have shown it before we would not need to come here! Your braveness is awesome!" Philip commented, nakatanggap naman siya ng batok kay Andrew na nakabawi-bawi na sa kaniyang pagka-irita.
"Shut up, Philip!"
"What? She's cool!"
"Stop it you two!" Saway ni Lirech dahil ang dalawa naman ang mukhang magkakainitan.
Siblings. I'm pretty sure the evil behind our fracases is having a victorious laugh right now.
"Get out of her body right now!" I yelled and began choking Phia.
Naramdaman ko ang panginginig ng kaniyang buong katawan habang ang aking mga daliri ay bumabaon sa kaniyang leeg. Hindi ito ang tunay na Phia. Ang kaniyang mga mata ay lalong nagdilim, tila isang malalim na balon ng poot. Ngunit sa halip na matakot, naramdaman ko ang pagdaloy ng enerhiya sa aking mga palad ang parehong enerhiyang sumira sa training room.
"Emerald, bitawan mo siya!" Sigaw ni Andrew, ngunit hindi ko sila pinansin.
"I can see you!" Bulong ko sa harap ng mukha ni Phia, diretso sa madilim na aninong nakatago sa likod ng kaniyang mga mata. "I will not let you destroy my family. Leave!"
Isang nakakabinging tili ang kumawala sa bibig ni Phia, ngunit hindi iyon boses ng tao. It was a screeching, metallic sound that shattered the glass water pitchers around us. Kasabay nito ay ang paglabas ng itim na usok mula sa kaniyang mga mata at bibig. Tuluyan akong napaatras nang ang usok ay maghugis ng isang malaking mata, ang Oculus bago ito tuluyang sumabog at maglaho sa hangin.
Phia collapsed back onto her bed, gasping for air as her eyes returned to their normal, sapphire hue. I stood there, panting, my hands still glowing with a faint, dangerous light.
BINABASA MO ANG
Her Wings (PSS, #2) ✔️
FantasySince her independence had been taken away from her, Emerald believed she would never be able to touch the outside earth of their palace. Not until one day, when a handsome stranger appeared at her window, blowing and mucking up her head and heart.
