Her Wings (PSS, #2) ✔️

Chapter 11: Dither

Chapter 11: Dither

MABILIS akong sumunod kay Leemar nang humakbang na ito patungo sa bailey. Nakaramdam ako ng kaba, ngunit sa likod nito ay ang alab ng paninindigan; isa siya sa mga iginagalang na guro rito at iyon ang dapat kong kilalanin. Inabandona niya ako, kinalimutan bilang kaniyang mag-aaral, ngunit hindi ko kailanman kinalimutan ang kaniyang mga turo, lalo na ang tatag na kailangan kapag siya ay nagagalit.

Hindi siya patas magbigay ng leksyon, ngunit hindi kami makareklamo dahil sumang-ayon na ang Hari at Reyna sa mga kagustuhan ni Leemar para na rin sa aming ikabubuti. Hindi ko maikakailang marami nga kaming natutunan, ngunit hindi rin makatarungan ang ipinapataw niyang parusa, at ang mga parusang iyon ay itatanim ko sa aking isipan bilang hamon.

"I'm happy to announce, that the princess who can't fly will be joining our quest this afternoon!" sigaw ni Leemar habang lumalabas kami sa parapet walk at pumapasok sa bailey.

Nagulat ako nang mapagtantong kakaiba na ang bailey; marahil ay hindi ko na napapansin ang pag-iiba ng palasyo dahil madalang na akong lumabas sa aking silid. Sa lahat ng palasyo, ang aming tahanan ang namumukod-tangi. Our palace has structures of a castle; we have turrets, a bailey, and parapet walk features.

Ngunit ang katangiang ito'y nagbigay lamang ng gilas sa aming palasyo, dahil hindi lamang ito modernong gusali. It's a mixture of a castle and a palace.

Nang dumako ang paningin ko sa paligid ay hindi iyon ang bailey na inaasahan ko. Maraming malalaking halaman na naroroon at nagmukhang maze na ang buong paligid. Gayunpaman ay purong maze ito, tanging matataas na halaman lamang; nasisiguro kong hindi kakahuyan sa loob kundi isang sining ng pagsubok.

"What?" gulat na tanong ni Andrew nang makita ang presensya ko.

Hindi ako yumuko dahil sa hiya; sa halip ay sinalubong ko ang kaniyang tingin nang may tapang.

"This will be bad for her! She had never been to the maze, and we will be going on our own! We won't protect each other!" sigaw ni Philip na tila hindi pa rin makapaniwala.

"Well, I believe your sister can protect herself on her own," ani Leemar at lumingon sa akin. "Right, Emerald?"

"Leemar! This maze has gotten dangerous; you said you put some wild creatures in there before we could get to the mid!" sigaw ni Sophia. "Are you crazy?"

"Quiet!"

Natahimik ang lahat nang sumigaw si Leemar; pakiramdam ko'y tumindig ang aking balahibo ngunit nanatiling matatag ang aking tayo. Napapitlag ako nang itaas niya ang kaniyang kamay, ibig sabihin lamang niyon ay siya ang masusunod at wala sa amin ang may karapatang sumalungat sa gitna ng kaniyang awtoridad.

"I am your professor! Nawalan na ba kayo ng respeto sa inyong guro? Iyan ba ang itinuro ko sa inyo?" maawtoridad na wika ni Leemar. "Nang ibigay kayo sa akin ng mga Maharlika upang turuan, sumailalim na kayo sa kamay ko. Kaya kapag pag-aaral ang usapan, hawak ko kayo. Makinig kayo sa akin!"

Ang lahat ay natahimik, maging akong nanindigan na lamang sa gitna ng tensyon.

"Now, join them!" utos ni Leemar sa akin.

Kahit na may panganib ay hindi ko naiwasang sumunod at tumabi kay Kate na ngayon ay seryosong nakatingin kay Leemar. Bahagi ng aking dangal ang pagtayo at pagbibigay ng atensyon sa kaniya. Kaya naman katulad ng mga kapatid ko'y inihanda ko ang aking sarili para sa laban.

Chest out, hands at the back, feet apart, and chin up.

"You are still part of this team, Emerald," ani Leemar na nagpatatag ng aking loob. "At kung anong hirap ang pagdaraanan nila'y kailangang kasama ka. Hindi ka pwedeng magpasarap lamang sa buhay dahil hindi ka makalipad; pantay-pantay kayo. Ngunit tanggapin nating may mahina talaga sa inyo."

Kahit na inabandona niya ako noon, hindi ko pa rin maitatangging siya ang pinakamagaling na guro sa Beryllion; kaya naman kahit may kurot ng pait, ginagamit ko ang kaniyang salita upang magsumikap.

"Kailangan mong maranasan ang sakit na pinagdaanan nila dahil pinatunayan mong kaya mo kanina; mas lalo mong patunayan ngayon. Hindi pa ako doon kontento, Emerald," nakangising saad ni Leemar na lalong nagpaalab sa aking puso.

Hindi ako makakaramdam ng pagsisisi dahil lumabas ako, o dahil hinatak ako ni Kate; naririto na ako at gagawin ko ang lahat. Kailangan ko nang harapin ang katotohanang ito ang aking pagkakataon; sabay-sabay kaming tatanggap ng pagsubok na magiging daan upang ako ay lumakas at maging tunay na matapang.

Handa akong pumasok sa Maze. Sa oras na ito'y hindi kami magkakampi; papasok kaming magkakakompetensya. Mag-uunahan kaming lahat na makapunta sa gitna habang nilalabanan ang mga nilalang na nasa loob ng maze.

Hindi ako magpapakain sa takot na baka hindi ako makaligtas. Walang atrasan ito. Hinamon ako ng aking guro, at hindi ko iyon uurungan dahil ayaw kong maging mahina sa harap ng mga Doveo at sa buong Beryllion.

"You are the princes and princesses of Beryllion; you shall survive in whatever waves and cyclones, and the beasts there!" ani Leemar habang itinuturo ang maze. "Those will be nothing compared to the beasts out of this palace! So you better get in there now fearfully, and get into the mid as fast as you can! I'll meet you there!"

Iyon lamang ang sinabi ni Leemar pagkatapos ay mataas siyang lumipad papasok sa maze. Naiwan kaming nakatayo doon, naghihintay ng hudyat na magpapasimula ng lahat.

"You can fly, but not above the bushes!"

Isang sigaw ang narinig namin mula kay Leemar na nasa itaas na ng maze habang pinapanood kami.

Napalunok ako; alam ni Leemar na hindi ako makalipad, at ginagawa niya ito upang lalo akong hamunin. Ngunit hindi ako magpapatalo sa hamon na ito, buhay man o kamatayan ang kapalit. Maaaring pabor ito sa aking mga kapatid, ngunit hindi ako magpapaapekto dahil ito na ang pagkakataon upang ipamalas kong may magagawa ako. Marami pa.

"I don't understand why you need to join us," Sophia enunciated.

"Phia..." pagpipigil ni Lirech.

"What?" iritadong sagot ni Phia. "Gusto ko lang ipaalala sa'yo, Emerald, na hindi tayo magkakampi rito. Kailangan mong maging matapang at protektahan ang sarili mo upang makaligtas; hindi kami darating upang iligtas ka."

"Phia!" saway ni Andrew.

"Ano? Sinasabi ko lang ang totoo para maging handa siya!"

Hindi ako yumuko; ginamit ko ang kaniyang tinig bilang motibasyon. Ipapamukha ko sa lahat na hindi ako basta-bastang sumusuko sa anumang hamon ng tadhana.

"Ang tagal ng hudyat..." reklamo ni Kate.

Napalingon ako sa kaniya. "Anong hudyat?" tanong ko.

Pagkatanong ko niyon ay isang mahabang pito ang aming narinig. Kasabay niyon ay ang mabilis na pag-abante ng aking mga kapatid papasok sa maze.

Iyon na ang hudyat. Lahat sila'y pumasok na, at sa pagkakataong ito, hindi ako nag-atubili. Humakbang ako nang may paninindigan patungo sa loob ng kadiliman.

Emerald... you can and you will do this!