Her Wings (PSS, #2) ✔️

Chapter 12: Not Weak

Chapter 12: Not Weak

Mabibigat ang aking mga hakbang papasok sa dither, ngunit sa halip na huminto ay bumibilis lamang ang aking pagtakbo habang patuloy na lumusot sa loob. Pakiramdam ko'y ako ang pinapanood ng lahat na nakatanaw sa palasyo; maging ang atensyon ni Leemar ay nakapako sa akin. Malakas ang aking pakiramdam na ganoon nga ang nangyayari, at mas lalo akong pinapahina ng takot na maging kahihiyan sa kanilang paningin, gayunpaman ay pinapalakas rin nito ang aking loob upang mas magpatuloy.

Kaya naman nang maihakbang ko na ang aking paa sa dither ay kumaripas na ako upang maghanap ng lagusan patungo sa mid. Nakarinig ako ng mga sigawan, iyon na siguro ang tinig ng mga kapatid ko habang nakikipaglaban sa mga mababangis na nilalang na naroroon. Nang makarinig ako ng iba't ibang nakakatakot na tunog ng mga hayop ay mas lalong bumilis ang aking pagtakbo.

Kahit na nakasuot ng mahaba at puting damit, pati na rin ng sandalyas na may mababang takong, ay matapang akong tumatakbo habang patuloy na naghahanap ng daan. Dalawang landas ang tumambad sa aking harapan kaya napahinto ako. Pakiramdam ko'y napangisi si Leemar nang mapansin ang saglit kong pagkalito.

Gayunpaman ay hindi ako natinag. Pumikit ako at pinakiramdaman ang paligid; wala akong nakikitang anumang larawan, tanging ang aking instinct lamang ang nagiging basehan ko upang pumili. Ang kailangan ko ngayon ay tiwala sa sarili, kaya kahit ito ay tila ba mailap, unti-unti itong umusbong dahil sa kagustuhang makaligtas sa hamon.

Walang sinabi sa amin kung may mananalo o wala; ang utos lamang ay makarating kami sa gitna sa pinakamabilis naming paraan.

Pinili ko ang kanang bahagi ng maze. Tumakbo lamang ako habang sumasayad sa damo ang aking tila natutulog na pakpak. Napasigaw ako at mabilis na napailag nang may lumipad na espada patungo sa aking direksyon. Pakiramdam ko'y napasinghap ang lahat ng nanonood maliban kay Leemar na pumapalakpak pa sa tuwa dahil sa kaniyang nakikita.

Sa halip na matakot ay kinuha ko ang espadang iyon at tinakbo ang pinanggalingan ng atake. May nakalagay na Philip sa espada kaya nasisiguro kong sa kaniya ito. Ibabalik ko ito sa kaniya; nasisiguro kong inatake siya ng kakaibang nilalang sa gitna ng kaniyang daan.

Naramdaman ko na ang mabilis na tibok ng aking puso. Mas lalong lumakas ang tinig ni Philip habang sumisigaw, kaya naman nasisiguro kong malapit na ako sa kaniya. Liliko na sana ako sa isa pang direksyon nang bigla akong dakmain ng isang mabangis na leon.

Napasigaw ako sa gulat at halos mapaiyak sa sakit nang bumagsak ako sa lupa. Wala akong gising na pakpak upang lumipad at sanggain ang pagdakma sa akin, o upang iwasan ang bangis nito. Malaya itong naingudngod ang aking likuran sa lupa. Bumuka ang bibig ng leon upang kagatin ako, ngunit mabilis kong naisangga ang espada ni Philip sa bumukang bibig nito at pinatamaan ko ito sa mukha. Nang bahagyang lumayo ang leon ay nagpagulong-gulong ako palayo, papasok sa makapal na damo ng maze.

Talaga namang makati ang damo kaya naman hindi ako nakatiis; mabilis akong lumabas doon at tahimik na iniwasan ang hayop. Ngunit nakakamanghang malakas ang pakiramdam ng leon dahil pagkalabas ko'y lumingon agad ito sa akin. Nanlalaki ang mga mata kong tumakbo palayo, halos magkadapa-dapa pa ako sa pag-iwas dahil mabilis akong hinahabol.

Humahangos akong lumiko-liko sa kung saan-saan. Hindi ko ito inaasahan; hindi ganito ang aking akala. Ang akala ko'y mabilis naming mapapatumba ang mga mababangis na hayop ngunit hindi pala ganoon kadali iyon.

"Philip!" Napasigaw ako nang makita si Philip na lumilipad habang patuloy na inaabot ng isang malaking tigre.

Tila ako pinanghinaan ng loob nang mapagtantong nakulong kami sa isang lugar na may dalawang halimaw. Gulat na napalingon sa akin si Philip; nawalan siya ng balanse at muntik na maabot ng tigre, mabuti na lamang at mabilis siyang nakabawi at muling lumipad. Sinisikap niyang huwag makalampas sa bushes ng maze; kailangan naming laruin nang malinis ang pagsubok na ito dahil wala sa aming bokabularyo ang mandaya.

Kaya naman kahit na hirap na hirap ay ganoon ang ginagawa ni Philip.

"Run! Run, Emerald! Stay away from here!" sigaw ni Philip. "Tumakbo ka na habang nasa akin pa ang atensyon ng tigreng ito!"

"Ang espada mo!" sigaw ko.

Mabilis siyang lumingon sa akin. "Gamitin mo na iyan!"

Tumango ako at muling tumakbo sa isang likuan, ngunit ganoon na lamang kabilis na napaatras dahil naroon na ang leon na kanina lamang ay tinatakbuhan ko. Napasigaw ako at itinutok ang espada sa leon upang takutin ito, ngunit mas lalo lamang itong naging mabangis.

Napatakbo ako pabalik, at nang habulin ako nito'y mas lalong naging aligaga si Philip. Hindi malaman kung alin ang uunahin. Hindi kami magkakampi, kaya hindi na rin ako umaasa sa tulong na ibibigay nila.

Matapang akong lumiko sa isang bush at huminto. Hindi ako pwedeng tumakbo na lamang palayo; walang magagawa ang pagtakas ko. Hindi ako makakapagpatuloy hangga't hindi ko tinatapos ang leon na ito.

Nagulat ako at malakas na tumili nang dakmain ako ng leon, ngunit naramdaman ko na lamang ang aking sariling lumulutang habang may marahas na kamay na nakapulupot sa aking baywang. Inilipad ako niyon palayo sa leon at tigreng sabay na naghahabol sa amin.

"Philip!" saway ko. "Hindi tayo magkakampi!"

"What do you expect? Hayaan kitang dakmain ng leon na iyon!?" galit na saad ni Philip. "Hindi tayo magkakampi pero hindi kita kayang pabayaan, Emerald."

Pakiramdam ko'y natunaw ang puso ko dahil sa sinabi niya. Nagpatuloy siya sa paglipad, ngunit nang mapansin kong palayo kami sa mid ay nagtaka na ako.

"Ano'ng ginagawa mo!?" taka kong tanong.

"Hindi mo kailangang pilitin ang sarili mo upang may mapatunayan ka!" sigaw ni Philip. "Iaalis kita sa maze na ito!"

Napasinghap ako at inis na lumingon sa kaniya. "Dumiretso ka sa mid!"

"Hindi!"

"Dumiretso ka sabi!" sigaw ko at halos mangiyak-ngiyak na pinaghahampas ang kaniyang kamay na nakayapos sa akin.

"Ano ba?!"

"Bakit ba ayaw niyong magtiwala sa akin? Dahil hindi ako makalipad? Sa tingin niyo wala na akong magagawa dahil wala na akong pakpak? Ano pang gusto niyong ipamukha? Na huwag kong pilitin ang sarili ko dahil hindi ko kaya?" Tuluyang pumatak ang luha sa aking mga mata. "Kung gaano ang kagustuhan kong dumeretso, ganoon naman kalakas ang paghatak niyo sa akin pabalik! Wala na ba akong kakayahan? Wala na bang ibang silbi ang mga Doveo maliban sa paglipad?"

Hindi ko na naiwasang humagulgol; pakiramdam ko'y maging ang lahat ng nanonood ay natahimik dahil sa aking sinabi. Maging si Philip ay kusang huminto, tila iniintindi ang bawat salitang binitawan ko.

"Wala ba kayong tiwala sa akin? Tingin niyo ba pakpak lang ang nagbibigay lakas sa atin? At dahil hindi gumagana ang sa akin ay wala na akong lakas?" muli kong hagulgol.

Pakiramdam ko'y maging si Leemar ay nahinto sa kung anuman ang kaniyang ginagawa. Hindi ko makakalimutan ang mga itinuro niya, ngunit hindi ko rin makakalimutan kung paano niya akong inabandona sa gitna ng aking kahinaan.

Hindi ko makakalimutan ang pagpoprotekta ng mga maharlika sa akin, ngunit mas matindi ang hapdi ng pagkawala ng kanilang tiwala—dahil itinago nila ako sa hawlang malayo sa kanila sa halip na turuan ako ng mga bagay na mas lalong ikakalakas ko.

"Emerald..." bulong ni Philip, naramdaman ko ang paghigpit ng kaniyang hawak sa akin.

"Bakit, Philip? Pati ikaw iniisip na wala na akong magagawa? Pwede niyong isipin na mahina ako, mas mahina kumpara sa inyo, ngunit alam niyo ba kung gaano kasakit iyon? Pwede niyong ipamukhang mas magaling kayo, ngunit hindi niyo pwedeng ipagpatuloy ang pagpapamukhang wala na akong silbi dahil lang hindi ko magamit ang pakpak ko!" determinado kong saad sa gitna ng paghagulgol.

Narinig kong nagbuntong-hininga si Philip. "Ano'ng gusto mo?"

Sandali akong natahimik bago sumagot. "Dumiretso tayo."

"Emerald,"

"Dumiretso tayo," madiin kong saad. "Kung hindi mo ako idederetso, ibaba mo na ako. Tatakbuhin ko ang mid na iyon kahit gaano pa kadaming halimaw ang umatake sa akin, at kahit ako pa ang pinakahuling dumating!"

Naramdaman ko ang kaniyang malalim na buntong-hininga bago tuluyang umikot pabalik sa loob ng maze. Alam kong nagtataka na ang ibang nanonood sa nangyayari, at hindi ko alam ang husga nila sa aking pagsigaw. Ngunit nasimulan ko na ang pagpapatunay sa aking sarili; hindi na ako pwedeng umatras dahil hindi ako mahina.