Her Wings (PSS, #2) ✔️

Chapter 22: Get Away

Chapter 22: Get Away

Mabilis akong naglakad pabalik sa aking silid, hindi alintana ang pananakit ng aking mga paa. Ang gusto ko na lamang ay makalayo sa karamihan at mapag-isa. Pinunasan ko ang aking mga luha habang binabaybay ang daan patungo sa aking silid.

Nasa kalagitnaan ako ng hagdan nang bigla akong harangin ng isang babaeng tingin ko ay mas bata sa akin. Mabilis kong inayos ang aking ekspresyon at nagtataka siyang pinagmasdan. Nakayuko ito sa akin na tila nahihiya.

"Ano ang kailangan mo?" tanong ko.

"Ipagpaumanhin ninyo, mahal na prinsesa. Nais ko lamang magpakilala," saad nito at mas lalong yumuko. "Ipagpaumanhin ninyo ang kakapalan ng aking mukha."

Sandali akong nahinto at pinakiramdaman ang aking puso. Sa kabila ng lungkot na nangyari kanina ay nakaramdam ako ng tuwa, dahil sa pinakaunang pagkakataon ay mayroong gustong magpakilala sa akin. Madalas kasi ay ang mga kapatid ko ang napapansin ng lahat dahil sila ang magagaling at ako ang kabaliktaran nila. Palagi akong nasa hulihan na animo ay anino na lamang nila, biglang mawawala o sumasama sa dilim. O kaya naman ay bumubuntot sa kanila na parang alalay.

Ngumiti ako at pinagmasdan ang babae. "Ano ang pangalan mo?"

"Redrose po," nahihiya nitong tugon. "Ako po ang bagong katulong dito at nais ko po kayong pagsilbihan. Hayaan po ninyong pagsilbihan ko kayo, mahal na prinsesa."

Mas lalong nanlambot ang aking puso; gusto ko na namang umiyak. Hindi ako sanay sa ganito. Bagong-bago ito sa akin at napakaganda pala sa pakiramdam. May nagkusang pagsilbihan ako, nakakatuwa pala.

"Maraming salamat, Redrose," saad ko at hinawakan ang kaniyang balikat. Tahimik akong napahagikhik nang maramdaman ang pagkagulat niya sa aking ginawa. "Ngunit hindi maganda ang araw ko ngayon. Sa susunod na pagkakataon, magkuwentuhan tayo."

Marahan akong humakbang pataas at nilampasan siya. Hindi siya kumilos. Hindi na rin ako lumingon ngunit naramdaman kong pinanood niya ako.

Nagpatuloy ako sa paghakbang, at habang papalapit sa aking silid ay lalong bumibigat ang aking pakiramdam. Nang makarating ako roon ay pabagsak akong humiga sa aking kama. Hindi ko na napigilan ang mga luhang kumawala sa aking mga mata; inilabas ko na ang lahat ng bigat ng aking loob.

Bakit ganoon na lamang kabigat ang hapag na iyon? Talagang bitbit ko pa ang sama ng loob hanggang sa makarating sa aking silid.

Nakarinig ako ng pagkalabog. Mabilis akong napalingon sa mansanas na nahulog sa sahig. Bumangon ako at saka pinulot ang mansanas na iyon. Bahagya pang nangunot ang aking noo nang maalala si George Ezekiel, ang binatang pilyong gustong tumambay sa aking hawla.

Natagpuan ko na lamang ang aking sariling ngumingiti habang pinagmamasdan ang mansanas. Napalingon ako sa basket na nasa aking kama; marami pang mansanas ang nakalagay doon. Lumawak tuloy ang aking ngiti. Bakit pa siya mag-aaksayang dalhan ako ng mansanas? Mas lalo tuloy na umuusbong ang kuryusidad ko sa lalaking iyon.

Ilang sandali pa ay nakarinig ako ng kaluskos sa aking bintana. Ganoon na lamang ang panlalaki ng aking mga mata nang bumukas ito at tumambad sa akin ang gulantang na mukha ni George Ezekiel. Tila hindi rin siya makapaniwala sa aking presensya; ang akala niya siguro ay hindi ako agad babalik.

Nangunot ang aking noo, at dahil doon ay taranta siyang napaatras at lumayo sa aking bintana.

"Ah—oh!" reaksyon niya nang makita ako. "A-ano!" sigaw niya at patuloy na lumalayo habang humahakbang ako palapit sa bintana.

Nang tuluyan akong makarating sa bintana ay huminto siya sa paglayo, pagkatapos ay sinilip ang basket ng mansanas na nakalagay sa aking kama.

"Ahah! Sinasabi ko na nga ba, may masama kang balak!" sigaw ko at saka inilagay ang mga kamay sa aking magkabilang tagiliran. "Sinasabi ko na nga ba!"

"Hindi!" agad niyang depensa. "Mali ang iniisip mo! Naparito ako upang kunin iyong takuyan ng mansanas!"

"Ha! Magnanakaw ka, 'no? Balak mong nakawan ang silid ko dahil akala mo ay wala ako rito! Akala mo ay tuluyan akong umalis at hindi kaagad babalik!"

"Walang magandang bagay sa loob ng iyong silid upang nakawin ko, kukunin ko lang talaga iyong takuyan ng mansanas!" aniya at lumapit sa akin. "Ang mabuti pa ay iabot mo na lamang sa akin, mahal na prinsesa, nang makaalis na ako rito!"

"Isusumbong kita, isa kang magnanakaw!"

"Sumbungera ka pala, eh!"

Nanlaki ang aking mga mata dahil sa kaniyang tono na tila nang-iinsulto. "Aba't!"

"Pakiabot na lang, mahal na prinsesa."

"Ano ang akala mo? Magkaibigan at magkaparehas tayo? Hindi mo ba alam kung paano kausapin ang isang maharlika?" singhal ko at pinandilatan siya.

Ngunit sa halip na matakot ay napangisi lamang siya. Tila kumulo ang aking dugo dahil ang lakas ng loob niyang kausapin ako nang pabalang; siya lamang ang nakakagawa niyon.

"Gusto mo ba yumuko ako kada tahol ko sa iyo?"

"Bwisit ka!" iritado kong saad at saka lumapit sa aking kama upang abutin ang basket ng mansanas. Sandali akong nahinto nang mapansin ang kaniyang pagiging tahimik.

Nang lumapit ako sa bintana ay naroon na siya, nakatayo habang tinititigan ako nang mariin. Nangunot ang aking noo at saka itinago ang basket ng kaniyang mansanas sa aking likuran.

"Ano ang problema mo?" tanong ko.

"Umiiyak ka ba?" mabilis niyang tanong.

Napairap ako at pinunasan ang aking mukha. "Hindi. Bakit naman ako iiyak?"

"Umiyak ka," malumanay niyang saad at pinasadahan ng tingin ang mansanas na hawak ko. "Kainin mo iyang mansanas, para maiyak ka lalo."

Sa sobrang pagkairita ay ibinato ko sa kaniya ang mansanas na hawak ko. Ngunit namangha lamang ako nang saluhin niya iyon gamit ang isang kamay. Tila inaasahan na niyang gagawin ko ang ginawa ko.

"Akin na ang takuyan," aniya at kumagat sa mansanas na hawak niya.

Sandali akong nag-isip. Tila umusbong ang kagustuhan kong maglayag sa mga bayan, sa labas ng palasyo, at makalayo sa aming tahanan kahit na sandali lamang. At isang paraan lamang ang nakikita ko upang mangyari iyon.

Humakbang ako palapit sa kaniya na ikinagulat niya dahil halos magkandaugaga na siya sa pag-atras, hanggang sa tuluyan na siyang lumipad palayo at nanatili sa ere habang takang nakaharap sa akin.

"Ano?" tanong niya.

Umirap ako. "Aalis ka? Pupunta ka sa bayan?"

"Uuwi ako sa amin, at malalagot ako kapag hindi ko naiuwi ang takuyan na iyan. Utang na loob, mahal na prinsesa. Ibigay mo na sa akin iyan, sa iyo na ang mga mansanas."

Nagbuntong-hininga ako at marahan na tumapak sa aking bintana, na ikinagulat niya. Aligaga siyang lumapit sa akin dahil sa aking ginawa, ngunit hindi siya tuluyang nakalapit. Mabilis siyang huminto, at halos tatlong hakbang ang aming layo.

"A-ano ang ginagawa mo? Magpapakamatay ka ba? Hayaan mo muna akong makaalis dito, ayokong madamay sa pagkasawi mo," saad nito na ikinairita ko.

"Nandidilim ang paningin ko sa iyo," iritado kong tugon at iniabot ang kaniyang basket, ngunit mabilis ko iyong binawi nang tangkain niya itong kunin.

"Nakikipaglaro ka ba, mahal na prinsesa?"

Umirap ako. "Kung gusto mong makuha ang basket mo, isama mo ako."

Nanlaki ang kaniyang mga mata at saka muling napaatras. "Utang na loob, mahal na prinsesa. Lumalayo ako sa gulo, ang takuyan lamang ang nais ko."

Nagbago ang aking ekspresyon. Pakiramdam ko ay tila ako nagmakaawa nang tuluyan akong magwika, "Utang na loob, ilayo mo ako rito. Kahit sandali lamang."

He sighed. "Hindi—"

"I'm hurting," I used against him. "You said you don't want to see me hurting, right? I'm in pain right now, silent pain, and I'm hurting. I need you to pull me out of this cage, now."

He furrowed his brow. His mood suddenly changed; gone was his hastiness. Coldness ran through his eyes as if he just heard something he didn't want to hear.

"Who fucking hurt you, sunshine?"