Her Wings (PSS, #2) ✔️

Chapter 10: No Exemption

Chapter 10: No Exemption

Nakakabingi ang katahimikang namayani sa amin nang tanggapin ko ang hamon ni Leemar. Mas lalong naningkit ang kaniyang mga mata habang tila tinatantya ang makakaya kong gawin.

Matigas niyang inabot sa akin ang pana, ngunit agad siyang pinigilan ni Kate na tila nag-aalala sa akin. "She did not train for this. Please, Leemar, spare her."

"Kate," pigil ko sa kaniya at tinanggap ang pana at palasong hawak ni Leemar.

"Pero Emerald, hindi mo naman kailangang pilitin ang sarili mo," ani Kate na tila kinokonsensya ang sarili. "Dapat pala hindi na lang kita dinala rito; umabot ka pa tuloy sa ganito."

"Kate, 'di ba sabi mo, kaya ko?" Nakangiti kong saad sa kaniya. "Kaya ko."

Narinig kong ngumisi si Leemar at saka umatras. Ganoon din ang ginawa ni Kate nang mapagtanto niyang wala na siyang magagawa upang pigilan pa ako.

Nang lingunin ko ang mga nag-eensayo sa ere ay tuluyan na silang nahinto dahil nakaagaw na kami ng atensyon. Ang pagpunta ko rito upang mag-ensayo ay sapat na upang ikagulat nila, lalo na ang matamaan ko ang mga puno gayong wala naman akong sapat na pagsasanay. Marahil ang paglapit sa akin ni Leemar ang naging mitsa upang tuluyan nang huminto ang lahat para manood.

Masyadong mataas ang tensyon. Ramdam ko ang bigat nito sapagkat pasan-pasan ko sa aking likuran ang ekspektasyon ng karamihan, lalo pa't tinanggap ko na ang hamon.

Nang ilalagay ko na ang palaso sa pana ay nahulog ang isa. Pakiramdam ko ay nagsimula na naman ang pagkadismaya ng lahat. Nasanay na kasi silang panoorin ang mga kapatid kong mag-ensayo nang perpekto, kaya naman pagkadismaya agad ang narinig kong tinig nang bumagsak pa sa damo ang pangalawang palaso.

Napalunok ako at napalingon kay Leemar na ngayon ay napakalawak ng ngisi.

"I'm sorry, akala ko kasi ay kaya mo..." tila nang-iinis nitong saad. Akma niyang pupulutin ang mga nahulog na palaso ngunit inunahan ko siya.

Gamit ang aking mga paa ay kinuha ko ang mga nahulog na palaso at pinalipad ang mga ito sa ere, pagkatapos ay mabilis na sinalo at diritso nang inilagay sa pana. Nakarinig ako ng mga singhap; malamang ay hindi rin nila inaasahan iyon mula sa akin. Lingid sa kanilang kaalaman na palagi kong hawak ang aking pana at palaso habang tahimik na nag-eensayo sa loob ng aking hawla.

Ito rin siguro ang advantage kapag alam ng lahat na mahina ka. Walang masyadong humahanga sa simula, ngunit talagang mapapanganga sila sa pagkamangha kapag nagawa mo ang mga bagay na inaakala nilang hindi mo kaya. Kaya naman kahit na walang gaanong sikat ng araw ay tagaktak ang pawis ko dahil sa tensyong nararamdaman ko.

Nang higitin ko ang tatlong palaso ay lumikha ng ingay si Leemar upang sirain ang atensyon ko, ngunit alam ko na ang estratehiyang iyon at pagod na akong magpauto. Pagod na rin akong sabihang mahina dahil lang hindi ako makalipad. Magandang pagkakataon na ito upang ipamalas sa lahat ang mga bagay na tahimik kong pinag-ensayuhan nang nakakulong pa ako.

Gayunpaman, alam kong hindi lamang ito dahil sa pag-eensayo. Nararamdaman kong nasa akin ang isang abilidad na hindi ko pa lubusang natutuklasan. Maaaring ito ay pagiging asintado, ngunit maliban doon ay nasusukat ko ang distansya ng isang lugar sa pamamagitan ng pakiramdam; kahit hindi ko ito tingnan ay dama ko kung gaano ito kalayo.

Ipinikit ko ang isa kong mata at itinuon ang pansin sa tatlong puno. Ang sabi ni Leemar ay patamaan ko ang pangatlong puno, ngunit sa pagkakataong ito ay hindi ko na naman siya susundin dahil may iba akong plano.

"Emerald," dinig kong bulong ni Kate, "you don't have to do this. Hindi mo kailangang pilitin ang sarili mo."

"Hush," bulong ko at siniguro ang distansya ng aking mga patatamaan.

Everyone was quiet. Walang nagbubulungan; ramdam ko ang pagiging kuryuso ng bawat isa sa susunod na hakbang na aking gagawin at sa talentong aking ipapamalas. Mataas ang ekspektasyon nila sa aking mga kapatid dahil perpekto ang mga ito kung kumilos, kaya naman nakakahiya kung dahil sa akin ay mapapahiya ang mga maharlika.

Naramdaman kong tumulo ang pawis sa aking noo, dumeretso ito sa aking kilay pababa sa aking mga mata. Hindi na ako nagkaroon ng pagkakataon upang punasan iyon; hindi na rin ako nakakurap.

Ngunit nasiguro kong maayos ang aking pagkakasukat. Kasabay ng panlalabo ng aking paningin ay ang pagpapakawala ko sa mga palasong hawak ko. Bago ko iyon binitawan ay mabilis kong iginalaw ang pana upang maghiwa-hiwalay ang mga ito sa tatlong direksyon.

Halos mahugutan ako ng hininga nang tuluyan itong bumulusok sa ere. Pakiramdam ko ay nabingi ako dahil wala man lamang ni kaluskos ang aking narinig nang bitawan ko ang palaso. Ang tanging naaabot na lamang ng aking pandinig ay ang sarili kong mabagal na paghinga at ang mabilis na pintig ng aking puso.

The arrows moved in slow motion despite their raging speed. In a blink of an eye, I heard everyone gasp when the first arrow hit the first tree. The second arrow traveled to the second tree, and I heard Leemar swear when it hit the bullseye. Ngunit hindi pa doon natatapos ang lahat; patuloy pa ring bumubulusok ang huling palaso sa pinakahuling puno.

At sa hindi inaasahang pagkakataon ay humangin nang malakas, dahilan upang magtagisan ang bilis ng aking palaso at ang pwersa ng hangin. Naramdaman kong ngumisi si Leemar. Kasabay ng kaniyang pagngisi ay ang maliit kong pagtawa.

Alam kong hahangin nang malakas, kaya naman inunahan ko na ng kaunting distansya ang palaso bago ko ito pinakawalan. Tuluyan nang napasinghap ang lahat, maging si Kate, nang matunog na tumama ang aking huling palaso sa huling puno.

Napangiti ako nang marinig ang palakpak ng karamihan. Hindi ko alam kung paano ko sila titingnan sapagkat nakakaramdam ako ng hiya, ngunit kasama niyon ay ang pakiramdam ng pagkapanalo at pagkakontento. Tumama ang mga palaso katulad ng aking plano, at alam kong sa oras na yaon ay kumukulo na ang dugo ni Leemar sa inis.

At hindi nga ako nagkamali. Nang lingunin ko siya ay matalim ang kaniyang paningin sa akin habang inililipat sa mga punong tinamaan ko ang kaniyang pansin. Ngunit nang magtama ang aming paningin ay hindi ko naiwasang mapaatras dahil nakakapaso iyon. Ramdam ko ang pagkapikon at galit; hindi ko siya masisisi dahil napahiya siya sa harapan ng mga Doveo sa likuran ng palasyo.

"Emerald!" manghang tawag sa akin ni Kate at patakbong lumapit sa akin. "Ang galing mo! Akala ko ba ay hindi ka nag-ensayo?"

"Hindi ako nag-ensayo katulad ng pag-eensayo ninyo, ngunit hindi ko naman pinabayaan ang sarili ko katulad ng pagpapabaya ng ibang Doveo," makahulugan kong wika na tila agad na nakuha ni Leemar.

Kaya naman sabay kaming napalundag sa gulat ni Kate nang sumigaw si Leemar at nag-utos. "Ang lahat ng maharlika, sumama sa bailey! Mag-eensayo tayo!"

"But Leemar, we're just..." Naputol ang sasabihin ni Kate nang galit na sumagot si Leemar.

"No buts, Princess Kate. Now!" iritadong utos ni Leemar na agad na nagpasunod kay Kate at sa aking mga kapatid.

Nagitla ako nang bumaba sa akin ang kaniyang paningin. 

"You are not exempted, Emerald," saad nito na may diin sa aking pangalan.