Diamant💎

Deel 53

Yassir trekt me mee naar het nauwe gangetje. Ik kom weer klem te zitten, dit keer tegen hem en de muur.

"Het spijt me... ik weet dat dit moeilijk voor je is, en met mijn domme hoofd maak ik het alleen maar lastiger. Sorry," zegt hij zacht.
"Yassir, ik wil het er niet over hebben," fluister ik, terwijl ik zijn adem tegen mijn gezicht voel.

Het gordijn schuift open en Imrane staat daar.
"Het is niet de bedoeling dat het gangetje wordt geblokkeerd, om veiligheidsredenen," zegt hij streng.
"Goed," mompel ik, en ik wurm mezelf los uit de klem. Bijna rennend ga ik naar Rasmina, de blikken van Adil negerend.
"Oh myyy, ik zou echt niet in jouw plek willen zitten," lacht Rasmina terwijl ze ons aankijkt. Ik negeer der en berg me onder een deken. Hopend dat ik snel in slaap val.

"Imraneeee, is er eten?" roept Rasmina luid, en ik word wakker uit mijn mini-slaapje.
"Jaaa, wat wil je eten?" vraagt Imrane terwijl hij half naar haar kijkt, half met het vliegtuigmenu worstelend.
"Sushi," antwoordt Rasmina, heel serieus.

"Echt, sushi?" zegt Imrane zuchtend. "We zijn hier niet in een vijfsterrenrestaurant, Ras. Het is een vliegtuig, geen Japanse spot!" Zei Adil geïrriteerd omdat hij ook uit zijn slaap werd gehaald door Ras geblèr.

"Veilig en normaal is saai," grinnikt Rasmina. "En trouwens... ik heb honger."

Imrane rolt met zijn ogen en draait zich half weg. "Oké, sushi. Maar verwacht niet dat ik hier een chef heb die alles perfect uitserveert."

'Geen probleem niets is perfect' gilt Rasmina nog steeds. 'Ik ben perfect' lacht Imrane terug.

Ik heb je gekust, remember? En sorry voor het aanbreken van dit nieuws, maar... was niet perfect."

Er valt een kille stilte. Verontwaardigd kijk ik Rasmina aan"Wat?" vraagt ze, alsof ze niet net iets zo raars zei.

Ik kijk naar de jongens. Adil blijft stokstijf zitten, zijn telefoon half vergeten in zijn handen. Yassir kijkt strak naar de muur, alsof hij een manier zoekt om uit de situatie te verdwijnen. Imrane zelf fronst, zijn ogen samengeknepen, duidelijk geïrriteerd en licht geschokt tegelijk.

"Ras..." begint Yassir, zijn stem is een mix van ergernis en verbazing. "Serieus? In het midden van het vliegtuig?"
"Ja, ja," zegt Rasmina, giechelend, "maar ik dacht... laten we eerlijk zijn, dat was geen vijfsterren-kus, dus perfect was hij niet! Toch Kenza"

'Hou je bek' gil ik bijna.

Imrane slaakt een zucht en draait zich half weg, duidelijk zowel geïrriteerd als een beetje amuseert.
"Oké, oké... dus sushi voor Rasmina ? Wilt iemand nog wat" zegt hij, een halve grijns verschijnt.

Iedereen valt stil. Ik berg me onder de deken. 'A.u.b. laat ons zo snel mogelijk aankomen' bid ik zachtjes in mijzelf.

———————————————

'Kenz wakker worden we zijn aangekomen' ik voel iemands hand op mijn schouder. Ik open mijn ogen en ontmoet die groene ogen van Yassirs. 'Je hebt goed doorgeslapen' lacht hij als hij mijn verwarde blik ziet.

Ik kom langzaam overeind en zie dat iedereen bezig is met het klaarmaken om de vliegtuig te verlaten. 'Oefff ik wou nog douchen voor we aankwamen' zeg ik zachtjes uit teleurstelling.

'Geen probleem. We zijn zo thuis en dan kan je alles nog doen wat je wilt' zei Yassir.

Ik zet wat verdwaalde plukjes haar achter mijn oor en veeg mijzelf schoon met mijn handen. 'Ja thuisss dat zien we nog wel' zeg ik tegen mijzelf.

Imrane en Adil zijn druk in gesprek en Yassir loopt er verveeld naast. We lopen het vliegtuig uit op een stijl ijzeren trap naar beneden. We komen uit op een vliegveld. Geen bergen.. geen zon.. geen Dubai

'Hallooo allemaal!!  fijn om een gezicht te plaatsen op de meest besproken personen op dit moment'

We kijken allemaal richting de jongen met een Cartier zonnebril, hij droeg een zwarte pak met gympen?? Wat mij een beetje een error gaf. Maar ik ken hem ergens van ?

Ik denk dat ik hem eerder heb gezien met imrane. 

'Souhiaaaal hoe is het maat' zei imrane enthousiast en gaf hem een mannelijke knuffel. Je weet wel wanneer mannen alleen elkaars schouders aan raken omdat ze anders bang zijn dat mensen denken dat ze gay zijn.

Souhial ? Dus dat is zijn naam?!

'Aangenaam Adil' zei Adil en gaf Souhial een hand. 'Aangenaam, maar ik weet al wie je bent. Ik ken jullie allemaal wel een beetje' zei Souhial.

'Je kent ons?' Zei Rasmina sarcastisch. 'Maar natuurlijk! Onze Adil Morabit de man die Dubai bijna overneemt met succes!' Zei hij en wees naar Adil. 'Yassir de zoon van de welbekende Rayan die in 2010 de hele onderwereld in wit goud heeft gespeeld' zei hij en wees naar Yassir. 'Kenzaaaa onze hartenbreker.. je hebt onze man imrane..' 'oké genoeg we weten het wel he' kapt Imrane hem af midden in zijn zin.

Ik voel mijn wangen branden van schaamte. 'En mij?!' Zei Rasmina. 'Hoe kan ik jouw vergeten Rasmina.. Onze gouden eend.. onze schatkist naar succes.. deze jongens hebben duidelijk geen idee waar ze mee bezig zijn' zei Souhial.

'Wat ben je nu weer aan het bledderen' zegt imrane boos. 'Volgens mij is er een draaitje los bij je vriend' zegt Adil en kijkt bezorgd naar Souhial.

'Jullie zijn al dagen aan het praten en zoeken naar dingen om IJsbreker te klemmen' zei Souhial. 'Maar jullie weten 1 ding niet'

We kijken hem allemaal vragend aan. 'Hij is gek op Rasmina en jullie sukkels hebben dat niet eens door gehad' zei hij trots.