Diamant💎

Deel 54

Kenza's droom:

Ik voel zijn handen onder mijn jurk gaan, voorzichtig maar zeker, alsof ik iets breekbaars ben. Hij legt me op het bed en ik laat het gebeuren, alsof mijn lichaam al weet wat het wilt voordat ik het zelf begrijp. 

"Ik hou van je, Kenz." 

Zijn ogen ontmoeten de mijne en alles om me heen lijkt stil te vallen. De royalblauwe muren komen op dichterbij, alsof de kamer me opslokt. Het voelt niet echt... en toch juist té echt. 

Zijn lippen raken die van mij weer. Zacht. Langzaam. Hij hangt boven me, zijn lichaam warm tegen het mijne. Elke aanraking voelt intenser dan ooit, alsof er iets door me heen stroomt wat ik nog nooit zo heb gevoeld. Ik klem mijn benen rond zijn middel.

Ik ril als zijn lippen mijn nek raken. Hij schuift het bandje van mijn schouder, en mijn adem stokt even. Mijn lichaam reageert vanzelf, zonder dat ik erover nadenk. 

"Imrane..." fluister ik. 

Zijn handen nemen mijn gezicht vast. 
"Sssht... geniet gewoon," zegt hij zacht. 

Ik sluit mijn ogen. Zijn hand glijd van mijn gezicht langs mijn nek, langs mijn borst, langs mijn buik meer en meer naar beneden... tot hij zijn bestemming heeft gevonden. Verdwijnt hij met zijn vingers onder mijn jurk.

Alles in mij staat op scherp. Zijn aanrakingen zijn langzaam, aftastend, alsof hij elk stukje van mij wil voelen, wil begrijpen. De spanning bouwt zich op, maakt me gek, maar op een manier die ik niet wil stoppen.  'Imrane!! Aahhh niet s..toppen'

En dan— 
———————-
Ik schrik wakker. 

Ik zit rechtop in mijn bed, mijn ademhaling hoog, mijn hart bonst keihard in mijn borst. Mijn ogen schieten door de kamer. 

Mijn kamer. Nederland. 

"Wat...?" fluister ik. 

Het voelde zo echt. Té echt. Alsof het geen droom was, maar een herinnering die ineens terugkomt. 

Voorzichtig raak ik mijn lippen aan met mijn vingers. Alsof ik wil checken of het er nog is. 

"Was dat... echt?" 

Mijn gedachten maken me onrustig. 

Ik spring uit bed. Ik heb water nodig. 

Ik kijk snel op de klok. 05:00. 

Iedereen slaapt nog. 

Zachtjes open ik mijn deur en loop de gang op—maar ik verstijf meteen van de schrik.

Voor me staat een vrouw. 

Ze komt net uit de kamer van Adil. 

Ze draagt een zwart jurkje tot haar knieën, haar lange blonde haar valt los over haar schouders. In haar handen houdt ze rode hakken vast. 

"Sssht," fluistert ze terwijl ze me aankijkt. 
"Je hebt mij niet gezien." 

Ik zeg niks. Ik kan niks zeggen. 

Ik volg haar met mijn ogen terwijl ze op haar tenen naar de trap loopt. Even later hoor ik de voordeur zacht dichtgaan. 

Stilte. 

"Heeft Adil een vriendin?" denk ik. 

Of... is dit iets anders? 

Ik sta nog steeds in de gang, half wakker, half nog in die droom. 

Ik loop terug naar mijn kamer en loop de badkamer binnen. Ik ga boven de wasbak hangen en spetter wat water in mijn gezicht.

Ik ging weer liggen in bed. Maar was niet van plan om nog te slapen. Ik was bang om te slapen. Deze herinneringen doen me niet goed. Niet als ik hem elke dag weer moet zien.

Ik open mijn telefoon en zet een serie aan. Dan maar effe netflix kijken..

———-

Ik loop de keuken in waar Yassir al zit. 'Jij bent vroeg wakker' zegt hij iets te enthousiast deze ochtend. 'Jaa ik kon niet echt slapen.. nachtmerrie' zei ik mompelend.

'Ik versta echt niets wat je zegt als je steeds zo mompelt' lacht Yassir.

Ik vul een glas water en ga naast hem zitten. 'Yassir kan ik je iets vertellen zonder dat het bij iemand anders komt' vraag ik deze keer wat duidelijker.

'Ja tuurlijk' antwoord hij direct. 'Ik zag een dame uit Adil's kamer komen. Veel te vroeg in de ochtend. Heeft hij een vriendin??' vroeg ik. Yassirs mondhoeken krullen op. 'Oei dats.. niet echt een vriendin Kenza' lacht Yassir.

'Hoe bedoel je... Had je in Dubai iets gezien?!' Vroeg ik hard omdat ik bijna niks wist over Adil. Het maakte me nieuwsgierig om meer te weten.

'Sshhhttt Adil doet niet aan vriendinnen of überhaupt relaties' zei Yassir lachend.

'Dus de dame die ik zag ? Wie was zij' vroeg ik. 'Eén van de honderd dames die ik heb gezien die wekelijks adils kamer verlaten vroeg in de ochtend voor de zon op is' lacht Yassir hard.

'Ik begrijp het niet? Waarom neemt hij niet gewoon een vrouw of vriendin. Hij is al 31' vraag ik verward.

'"Adil is echt niet het type voor een vrouw en kinderen... hij is meer die 40-jarige die met de young boys in Marbella zit."

'GOEIE MORGEN' hoor ik iemand gillen achter. 'Rasmina! Ik schrok me kapot' zeg ik boos. 'Sorry ben gewoon zo blij?! Ik ben de enige die deze stelletje hulpeloze mannen kan helpen. De gouden eend' zegt ze helemaal weg van zichzelf.

Yassir rolt met zijn ogen. 'Niet je ego teveel vullen Rasmina' zei hij verveeld.

'Te laaat!' zei ze en deed de koelkast open.

Mijn gedachten dwaalden alweer af. Naar hem... naar Imrane. Naar die nacht die me nog steeds warm maakte, maar tegelijk pijn deed. Alsof mijn lichaam zich dingen herinnerde waar mijn hoofd nog geen grip op had.

En dan Adil... Waarom is hij zo gebroken dat hij zichzelf geen geluk gunt? Alsof hij er bewust voor kiest om alles oppervlakkig te houden. Geen vrouw????, geen rust?!... alleen maar die 40-jarige vibe met de young boys in Marbella. Alsof hij ergens voor wegrent.

Ik zuchtte zacht. Ik wou dat ik hem kon helpen... ik maakte me toch meer zorgen om hem dan voorheen.