Σε βλέπω και ερεθίζομαι

Κεφάλαιο 48

Ξυπνάω αργά το μεσημέρι και ο Άρης δεν είναι στο κρεβάτι.

Άραγε έφυγε; Κανονικά, τέτοια ώρα που επέστρεψε από την έξοδό του, θα έπρεπε να κοιμάται ακόμη. Ξύπνησε και έφυγε χωρίς να μου το πει; Δεν το έχει κάνει ποτέ αυτό.

Βγαίνω έξω και κάθεται στο μικρό τραπεζάκι της κουζίνας και πίνει έναν καφέ. Ουφ! Είναι εδώ!

"Καλημέρα μωρό μου!" Του λέω όλο χαρά και τον πλησιάζω να τον φιλήσω. Όμως πριν προλάβω να φτάσω δίπλα του τον ακούω να ξεστομίζει,

"Άννα, χωρίζουμε."

Ευθείς αμέσως κοκαλώνω στη θέση μου!

Ορίστε; Άκουσα καλά; Τι είπε μόλις τώρα; Σίγουρα μου κάνει πλάκα. Δεν συμβαίνει αυτό. Αποκλείεται!

"Δεν μου αρέσει αυτό το αστείο." Του απαντάω.

"Σοβαρολογώ. Δεν πάει άλλο." Λέει έτσι απλά.

"Γιατί;" Ανατωτιέμαι.

"Βαρέθηκα."

"Τι βαρέθηκες; Εμένα;"

"Τη σχέση μας." Απαντάει αλλά δεν τον πιστεύω. Κλασικός Άρης με τα πειράγματά του.

"Ναι, καλά." Του λέω. Χαμογελάω και σκύβω να τον φιλήσω.

Βάζει το χέρι του ανάμεσά μας και με κρατάει σε απόσταση. Τι παιχνίδια είναι τώρα αυτά; Το βλέμμα του είναι ψυχρό και απόμακρο. Έχει γούστο να το εννοεί αναρωτιέμαι από μέσα μου.

"Γιατί το κάνεις αυτό;" Τον ρωτάω.

"Απλώς βαρέθηκα." Απαντάει.

"Είπες τόσες φορές πως με αγαπάς. Ψέματα έλεγες;"

"Όχι. Δεν σου είπα ποτέ ψέματα. Απλώς βαρέθηκα. Είχες δίκιο τελικά. Οι παλιές συνήθειες δεν κόβονται. Δεν είμαι εγώ για σχέσεις."

"Δεν σε πιστεύω. Με αγαπάς!" Επιμένω εγώ.

"Ήταν καλό όσο κράτησε. Αλλά τελείωσε." Τι λέει;

"Είσαι ψεύτης!"

"Είμαι πολλά πράγματα αλλά ψεύτης δεν είμαι. Όσο ήμασταν μαζί ήμουν ειλικρινής."

"Όχι! Δεν χωρίζουμε! Σε αγαπάω και μ' αγαπάς!" Του λέω με πείσμα. Αρνούμαι να τελειώσει έτσι απλά η σχέση μας.

"Μην το κουράζουμε ρε Άννα. Περάσαμε καλά και τώρα τέλος."

"Όχι!" Συνεχίζω στην άρνηση.