Σε βλέπω και ερεθίζομαι

Κεφάλαιο 31

Έφυγε και μαζί του πήρε την καρδιά μου, αφού την έκανε πρώτα κομμάτια. Έλεγα πως ήθελα να ακούσω κι άλλα ψέματα γιατί έψαχνα αφορμή να τον συγχωρήσω και τελικά τα άκουσα. Πήγε πάλι να με τουμπάρει και σχεδόν τα κατάφερε γιατί ένα κομμάτι μου θέλει να ζει στην πλάνη. Αλλά όσα ψέματα και αν μου αράδιασε, δεν άκουσα λόγια αγάπης. Μόνο σε θέλω και σε θέλω άκουσα. Μπορεί και να με θέλει (αν και δεν το πιστεύω) τελικά όμως δε μου αρκεί μονάχα αυτό. Θέλω να μ 'αγαπάει.

Θέλω να μ' αγαπάει όπως τον αγαπώ και γω. Ίσως τελικά γι' αυτό να μην του δόθηκα ποτέ ολοκληρωτικά. Γιατί έλειπε η αγάπη. Ίσως καταβάθος να το ένιωθα. Πείτε με χαζορομαντική δε με νοιάζει αλλά ήθελα όλο το πακέτο από το αγόρι μου. Αγάπη, έρωτα, πάθος. Εμείς είχαμε μόνο πάθος. Αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι μπορεί από τη μεριά του να ήταν όλα υποκρισία για να με ρίξει στο κρεβάτι και να κερδίσει το στοίχημα. Είχε δίκιο η Σοφία τελικά. Οι κοπέλες που κυκλοφορούσε πάντα ο Άρης ήταν οι καλύτερες και οι πιο εντυπωσιακές. Σιγά μην την πάτησε με κάποια σαν εμένα. Αυτός είναι τόσο έμπειρος που εύκολα μπορούσε να με ξεγελάσει και εγώ η ηλίθια έπεσα στην παγίδα.

Ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω ότι τελειώσαμε. Τον τελευταίο καιρό ήμασταν συνέχεια μαζί. Συζητούσαμε για τα πάντα. Το παρελθόν μας, τις ανησυχίες μας για το μέλλον, τα επαγγελματικά μας σχέδια και τις απόψεις μας για τη ζωή. Γελάγαμε πάρα πολύ οι δύο μας και διασκεδάζαμε. Παίζαμε τένις μαζί αφού είναι το αγαπημένο άθλημα και των δύο μας.(Το δικό μου αγαπημένο για να ακριβολογώ. Για εκείνον έρχεται σε δεύτερη μοίρα μετά το ποδόσφαιρο όπως καταλάβατε πολύ καλά όλοι σας.) Ο Άρης δεν ήταν μόνο το αγόρι μου και ο μεγάλος μου έρωτας αλλά και ο καλύτερός μου φίλος. Και πονάει διπλά τώρα που τον έχασα. Αν και στην πραγματικότητα δεν τον έχασα αφού δεν μπορείς να χάσεις κάτι που δεν είχες ποτέ. Έτσι δεν είναι; Και εγώ δεν τον είχα ποτέ πραγματικά. Ήμουν το παιχνιδάκι του.

Εκτός του ότι έμαθα ότι δε με ήθελε ποτέ και ότι μου την έπεσε για ένα στοίχημα τώρα συνειδητοποιώ ότι όλα αυτά που ζήσαμε ήταν ψεύτικα. Όλα τα γλυκόλογα, όλα τα χάδια και όλα τα φιλιά από τη μεριά του ήταν μια προσποίηση για την επίτευξη ενός στόχου. Μπορεί να σιχαινόταν να με φιλάει, μπορεί να βαριόταν όταν χάριζε ηδονή στο σώμα μου! Ίσως να δάγκωνε τη γλώσσα του για να μη γελάσει όταν του έκανα στριπτίζ. Ωχ Θεέ μου! Μπορεί να βαριόταν και όταν του έκανα στοματικό έρωτα. Μπορεί να έκανε υπομονή μέχρι να τελειώσει η πράξη ή ακόμα χειρότερα μπορεί να είχε μια άλλη κοπέλα στο μυαλό του. Όλα αυτά σκέφτομαι και σφίγγεται η καρδιά μου. Νιώθω πόνο, ξεφτίλα, ντροπή, θλίψη και απογοήτευση από τη ζωή. Πως τόλμησα να πιστέψω ότι ήμουν ικανή να με ερωτευτεί κάποιος;