Σε βλέπω και ερεθίζομαι

Κεφάλαιο 57

Πέρασαν πέντε μέρες από εκείνο το πρωινό που έφυγα από το σπίτι του Άρη. Έλεγα πως δεν με νοιάζει ποιος έστειλε τελικά το μήνυμα από το κινητό μου, όμως μόνο αυτό σκέφτομαι από τότε. Η Λίλη είναι σίγουρη πως το έστειλε η Σοφία αλλά κάτι μου λέει πως ήταν ειλικρινής όταν είπε πως δεν το έκανε εκείνη.

Αυτό που με πειράζει περισσότερο όμως, είναι η συμπεριφορά του. Πλέον ξέρω γιατί μου συμπεριφερόταν τόσο άσχημα. Πίστεψε πως φίλησα άλλον και πληγώθηκε. Τα αισθήματά του όμως πληγώθηκαν ή μήπως ο εγωισμός του;

Η στάση του απέναντί μου είναι σκοτσέζικο ντους. Μια είναι ζεστός και γεμάτος αγάπη όπως όταν κινδύνευα και μια κρύος, ψυχρός και υποτιμητικός.

Ακόμη και όταν του είπα πως δεν έστειλα αυτό το μήνυμα, δεν έκανε κάτι. Πέντε μέρες τώρα και δεν έχει ασχοληθεί μαζί μου. Κατά βάθος περίμενα να έρθει να ζητήσει συγνώμη. Το ήλπιζα να σας πω την αλήθεια. Αλλά πάλι αποδείχθηκε λίγος. Ή δεν με αγάπησε ποτέ πραγματικά και ήμουν για αυτόν απλώς μια παροδική καψούρα. Ή με αγάπησε πραγματικά όσο κι εγώ, αλλά δεν ξέρει να εμπιστεύεται και ο εγωισμός του είναι πιο πάνω. Ξέρω πως δεν ήταν ψέμα όσα ζήσαμε. Αλλά δεν ξέρω αν έχει νόημα πλέον να λύσουμε την όποια παρεξήγηση.

Αυτό που ξέρω με σιγουριά είναι, πως όσο κι αν λέω πως δεν τον θέλω πια, δεν ισχύει. Δυστυχώς τον αγαπάω ακόμη, αλλά έχει πέσει πολύ στα μάτια μου.

Σήμερα τελείως αυθόρμητα παίρνω τα ρούχα του, που μου φόρεσε εκείνο το βράδυ και πάω σπίτι του να του τα επιστρέψω.

Δεν ξέρω γιατί πάω, ενώ θα μπορούσα να τα δώσω στη Λίλη που μένει με τον Διονύση και να του τα δώσει εκείνος. Ίσως να έχω ανάγκη να τον δω. Δεν ξέρω. Μακάρι να μην μου βγει σε κακό. Τελευταία όποτε τον βλέπω, καταλήγω να κλαίω είτε από στενοχώρια είτε από νεύρα.

Φτάνω σπίτι του και χτυπάω το κουδούνι. Μου ανοίγει ένας ολόγυμνος Άρης.

Ωχ τι βλέπουν τα ματάκια μου. Βασικά φοράει ένα μποξεράκι αλλά βγαίνει εύκολα.

Ξερολούκουμο είναι. Θέλω να τον γλύψω. Να αρχίσω από το λαιμό και ύστερα να κατέβω στο στήθος του το γυμνασμένο. Στη συνέχεια να κατηφορίσω προς την κοιλιά και έτσι όπως θα έχω γονατίσει, να του αφαιρέσω και εκείνο το ενοχλητικό ύφασμα που κρύβει τον ανδρισμό του. Ναι, για το εσώρουχο λέω. Τι δουλειά έχει εκεί και μου κόβει τη θέα;

Συγνώμη σαλάκι είναι αυτό που μου έτρεξε; Γιατί το παθαίνω αυτό κάθε φορά που τον βλέπω;

Σύνελθε Άννα!

Και τότε ο θόρυβος μιας πόρτας με βγάζει από την ονειροπόληση, λίγο πριν αρχίσω να γλύφω το μόριό του.

Σηκώνω το βλέμμα μου και μέσα από το μπάνιο του Άρη βγαίνει η Σοφία.

"Άννα, δεν είναι αυτό που νομίζεις." Μου λέει επιτόπου ο Άρης.

"Ναι, φυσικά και δεν είναι. Ποτέ δεν είναι, σωστά; Μία φιλιέστε στο κλαμπ, μπροστά μου και μια σας πιάνω γυμνούς στο σπίτι σου, αλλά φυσικά δεν είναι αυτό που νομίζω." Λέω ειρωνικά.

"Έχεις όντως παρεξηγήσει. Μικρό μου, όντως δεν είναι αυτό που νομίζεις."

Γιατί με λέει Μικρό του ο βλάκας; Έχει να με πει έτσι από τότε που χωρίσαμε. Πάντα μου άρεσε όταν με έλεγε έτσι. Τώρα είναι σαν να βρώμισε τη λέξη με τις πράξεις του.

"Ε τότε τι είναι Άρη; Μήπως παίζατε τάβλι; Ναι ρε, αυτό είναι. Φως φανάρι." Συνεχίζω την ειρωνεία.

Η Σοφία έχει σταυρώσει τα χέρια και μας κοιτάζει με διασκέδαση. Τι είμαι; Το κοροϊδάκι τους; Να πάνε να χεστούν.

"Σου έφερα τα πατσαβούρια σου και φεύγω." Του λέω και του πετάω τα ρούχα του.

"Άννα μου, αλήθεια δεν κάναμε τίποτα, στ' ορκίζομαι. Εξάλλου η Σοφία είναι ντυμένη." Επιμένει ο Άρης.

"Σας διέκοψα Αρούλη πριν προλάβετε να βγάλετε τα μάτια σας; Χίλια συγνώμη. Φεύγω να μην ενοχλώ." Του λέω και του κλείνω την πόρτα στα μούτρα του.

Προχωράω με γρήγορο βήμα να εξαφανιστώ και ταυτόχρονα βγάζω το βραχιόλι μου και το πετάω με δύναμη μαζί με το τελευταίο charm που μου είχε απομείνει, το κλειδί. Που δήθεν συμβόλιζε το κλειδί της καρδιάς του που πλέον ανήκε σε μένα όπως μου είχε πει κάποτε. Σιγά μην μου ανήκε ποτέ η καρδιά του. Σιγά μην έχει καν καρδιά.

Η δικιά μου πάντως με τα βίας χτυπάει αυτή τη στιγμή. Πονάει πολύ και είναι έτοιμη να σκάσει.

Σε μισώ Άρη! Αλλά θέλω ακόμη να τρέξεις από πίσω μου. Αλλά δεν τρέχεις. Γι' αυτό σε μισώ ακόμη πιο πολύ.

Τότε πέφτω κάτω στα γόνατά μου. Τα δάκρυα έχουν θολώσει την όρασή μου και μια κραυγή πόνου βγαίνει από μέσα μου.

Ανάθεμά σε Άρη!