Σε βλέπω και ερεθίζομαι

Κεφάλαιο 42

Μήνυμα από την rainbow86

Επιτέλους ανέβασα καινούριο κεφάλαιο. Είναι μικρό αλλά δεν μου έβγαινε μεγαλύτερο. Ελπίζω να σας αρέσει. Αν δεν βαριέστε διαβάστε ξανά το κεφάλαιο 41 πριν προχωρήσετε στο νέο κεφάλαιο γιατί συνεχίζει από εκείνο το σημείο που το άφησα πριν ένα χρόνο και την κραυγή της Άννας. Αποκλείεται να θυμάστε που είχαμε μείνει και ίσως μπερδευτείτε. Εγώ η ίδια είχα ξεχάσει και έπρεπε να ανατρέξω στα τελευταία κεφάλαια να φρεσκάρω τη μνήμη μου προτού αρχίσω να γράφω πάλι. Ελπίζω να μην έχασα τη "φόρμα" μου στο γράψιμο.

Πριν όμως αρχίσει το κεφάλαιο θα ήθελα να σας φωνάξω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για όλα τα υπέροχα μηνύματα και σχόλια που μου γράψατε. Η αγάπη που λαμβάνω από σας είναι απείρως περισσότερη από την κακιά. Είστε όλοι υπέροχοι και με απίστευτη κατανόηση! Με συγκινήσατε! Λυπάμαι αν δεν απαντάω σε όλα τα μηνύματα αλλά τα εκτιμάω και τα διαβάζω όλα με μεγάλη χαρά. Είναι ένα κίνητρο για να συνεχίσω να γράφω.

...και τώρα, καλή ανάγνωση!

***

Μετά από την κραυγή του ονόματός του που βγήκε από τα βάθη της ψυχής μου, ξαφνικά όλα άλλαξαν. Επιβράδυνε στη στιγμή τις κινήσεις του και την ορμή με την οποία εισχωρούσε μέσα μου.

Με κοιτάει στα μάτια και διεισδύει αργά και συγκρατημένα. Είναι λες και προηγουμένως ξέσπαγε σαν τέρας πάνω μου την ζήλεια του και η κραυγή μου τον επανέφερε στον δικό μου πρίγκιπα. Τώρα μου κάνει έρωτα και όχι άγριο σεξ.

"Συγνώμη!" Ψιθυρίζουν τα χείλη του και γλιστράει το όργανό του με τρυφερότητα βαθιά μέσα μου.

Αυτή η λέξη ειπωμένη με τόση στοργή λειτούργησε ως καταλύτης της κορύφωσής μου. Αμέσως μετά, ένα δευτερόλεπτο αφού τραβήχτηκε τελειώνει και ο Άρης. Με παίρνει αγκαλιά και ακούω την γρήγορη αναπνοή του να ηρεμεί σιγά σιγά. Χωρίς να ξέρω το γιατί δάκρυα κυλούν αθόρυβα από τα μάτια μου. Ίσως γιατί πλήγωσα άθελά μου τον Άρη, ή ίσως γιατί συνειδητοποίησα το πόσο με αγαπάει, ίσως πάλι να φταίνε και οι τρελαμένες μου ορμόνες ύστερα από τον έντονο οργασμό της άγριας κατάκτησης του.

Δεν ξέρω πως το αντιλαμβάνεται εκείνος αλλά γυρίζει απότομα το βλέμμα του στο δικό μου και λέει,

"Αγάπη μου κλαις; Τι μαλάκας που είμαι! Συγνώμη!"

Αμέσως σκουπίζω τα δάκρυά μου και προσπαθώ να συνέλθω.