Σε βλέπω και ερεθίζομαι

Κεφάλαιο 57 Άρης

***Λίγη ώρα πριν στο σπίτι του Άρη***

Ντριν ντριν χτυπάει το κουδούνι.

Ποιος είναι ρε μαλάκα, σκέφτομαι όσο βγαίνω από το ντους. Πάω να ντυθώ αλλά το κουδούνι επιμένει και το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Μετά το ποτό που ήπια χθες δεν αντέχω τους ενοχλητικούς ήχους όπως το κουδούνι.

Πάω στο δωμάτιό μου και βάζω βιαστικά ένα μποξεράκι. Θα πάω να ανοίξω πριν εκραγεί το κεφάλι μου. Στο δρόμο χτυπάνε τα δάχτυλα του ποδιού μου σε ένα μπουκάλι ουίσκι.  "Γαμώτο". Τώρα πονάνε και τα δάχτυλα και το κεφάλι. Σηκώνω το μπουκάλι. Είναι άδειο. Το ήπια όλο τελικά; Γι' αυτό είμαι σκατά;

Ανοίγω την πόρτα και είναι η Σοφία. Γαμώτο. Τι θέλει αυτή εδώ; Δεν έχω καμία όρεξη να γαμήσω.

"Σοφία έχω πονοκέφαλο, φύγε σε παρακαλώ." Της λέω.

"Αυτήν την ατάκα την λέμε συνήθως εμείς οι γυναίκες Άρη." Λέει και γελάει.

"Μη γελάς γαμώτο, θα σπάσει το κεφάλι μου." Απαντάω και πάω να της κλείσω την πόρτα.

"Άρη, ήρθα να σου μιλήσω για την Άννα."

"Έπαθε κάτι;" ρωτάω στα καπάκια και κρατάω την πόρτα ανοιχτή.

"Άσε με να μπω να σου εξηγήσω." Μου λέει.

Την αφήνω να περάσει και κλείνω πίσω της την πόρτα.

"Λέγε."

"Κατευθείαν στο ψητό. Δε θα με ρωτήσεις τι κάνω, αν είμαι καλά;"

"Ρε Σοφία, αν ήρθες για να μου σπάσεις τα νεύρα, φύγε και έλα αργότερα που θα είμαι καλύτερα. Δεν έχω όρεξη." Της λέω νευριασμένα και πάω στην κουζίνα να πιω ένα παυσίπονο.

Με ακολουθεί. Όσο εγώ ψάχνω νερό να πιω το παυσίπονο εκείνη πάει να φτιάξει καφέ. Ξέρει τα κατατόπια. Έχει ξαναφτιάξει καφέ σπίτι μου.

"Μη βαράς τα ντουλάπια." Της λέω.

"Δεν τα βαράω καλέ, σου φαίνεται. Πόσο ήπιες;"

"Δεν ξέρω."

"Σπίτι έπινες;" με ρωτάει.

"Ανάκριση μου κάνεις;"

"Απλώς ξέρω ότι η παρέα σου δεν βγήκε χθες." Μου απαντάει.

"Αν θέλω παρέα μπορώ να βρω." Της λέω.

"Το ξέρω ρε Άρη, αλλά έχω την εντύπωση ότι έπινες μόνος στο σπίτι σου. Δεν είναι καλή συνήθεια αυτό. Να ξέρεις."

"Χέσε με ρε Σοφία. Ήρθες εδώ να μου κάνεις κήρυγμα και ανάκριση; Τι σκατά; Σου λέω δεν έχω όρεξη, ξεκουμπήσου."