Σε βλέπω και ερεθίζομαι

Κεφάλαιο 34

Ήταν όντως θεϊκά! Μακράν η καλύτερη εμπειρία της ζωής μου! Θέλω να σας περιγράψω το πώς νιώθω αυτήν τη στιγμή αλλά μου είναι αδύνατον. Βρίσκομαι στη δικιά μου ουτοπία!

Ο Άρης με κρατάει στην αγκαλιά του όσο οι καρδιές μας και οι αναπνοές μας προσπαθούν να ανακτήσουν τον κανονικό τους ρυθμό.

"Πες κάτι." Μου λέει.

"Ουάου!" Απαντάω εγώ.

Ο Άρης γελάει και μου λέει,

"Αυτό δεν είναι λέξη."

"Δεν" παίρνω βαθιά ανάσα, "έχω" άλλη μια παύση "λέξεις." Τελειώνω με δυσκολία την πρότασή μου.

Μένουμε για λίγο ακόμη αμίλητοι και αγκαλιασμένοι και μόνο οι αναπνοές μας διακόπτουν τη σιωπή.

"Τέλειο!" Προσθέτω στη συνέχεια.

"Πως νιώθεις;" Με ρωτάει.

"Ουάου!" Επαναλαμβάνω.

Ένα μικρό γελάκι βγαίνει από τα χείλη του και ύστερα μου λέει, "Θα υποθέσω πως σου άρεσε."

"Αυτή τη στιγμή δε μου έρχονται λέξεις. Έχω χάσει τα λόγια μου. Ήταν απερίγραπτα ωραίο." Δηλώνω ενώ βρίσκομαι ακόμη μέσα στην αποχαύνωση του οργασμού μου.

Μου δίνει ένα απαλό φιλί στα χείλη, μετά ακουμπάει το κούτελό του στο δικό μου, με κοιτάει ίσια στα μάτια και μου λέει,

"Σ' αγαπάω!"

"Και γω σ' αγαπάω!" Του απαντάω.

Μου χαμογελάει και στη συνέχεια με ρωτάει με σοβαρό και ανήσυχο ύφος,

"Πόνεσες πολύ;"

"Στην αρχή ναι, αλλά μετά ήταν τόσο τέλειο που άξιζε ο πόνος." Του λέω.

"Δεν ήθελα να σε πονέσω. Προσπάθησα να..."

Αμέσως τον διακόπτω λέγοντάς του,

"Δεν τον θυμάμαι καν τον πόνο τώρα. Μου άρεσε! Πάρα πολύ! Δε θα άλλαζα τίποτα. Αλήθεια."

Αυτήν τη φορά τον έπεισα γιατί είδα να φεύγει η ανησυχία από το βλέμμα του και τη θέση της πήρε εκείνο το παιχνιδιάρικο και αυτάρεσκό χαμόγελό του.

"Είδες τι έχανες τόσο καιρό με τα όχι και τα μη;"

Ήθελε να με πειράξει, το βλέπω στα μάτια του. Δε θα του κάνω τη χάρη να τσαντιστώ. Μπορώ να τον προκαλέσω και γω λέγοντάς του,

"Ε τότε θα πρέπει να το κάνουμε συνέχεια για να αναπληρώσουμε το χαμένο χρόνο."

Είναι ολοφάνερο πως δεν περίμενε αυτήν την απάντηση από μένα.