Syte e tu jan droga ime

15

Kishte 2 jav qe po duronte se pari at eren e shpifur te spitalit, qe gjithmon e kishte urryer por qe jeta kurr nuk e kishte larguar nga ai ambient dhe cdo dit e me shum fjalet e teperta te Brajsen po e acaroni.

Po te ishte ajo Isabella e vjeter do e donte cdo dit e me shum.
Do te qeshte me te sikurse tani qe po behej cdo her e me shum me nerva.

Por kjo ishte dhe sdo ndryshonte.
Sdo e bente asnjeher me.
Kjo i pelqente per jeten qe kishte dhe qe bente.
Ishte me e mira mendonte.

Sot dilte nga spitali dhe sot prap do mundohej te thithte pluhurin.
Kishte 1 muaj ne koma qe nuk e kishta thithur dhe 2 jav te tjera qe ishte dashur te duronte dhe te rrinte e matur.

E urrente veten per kete gje.
Ose me sakt nuk ndjente asgje me as per veten dhe as per at qe e rrethonte.
Ishte bere komplet pa ndjenja keto dy javet.
Kishte vite qe mundohej por qe gjithmon kishte ndjer zhgenjim, urrejtje, mall dhe dhimbje.
Kurse tani asnjera nga keto nuk e kishte rrethuar.
Ia kishte ndaluar vetes.
Sepse nuk ia vlente siq nuk ia kishte vlere as viteve te shkuara.

Teksa me ndihmen e Brajsen hipi ne apartmentin e saj, u ndesh me Felon i cili po e priste tek dera e saj.

Nuk ndjeu as shpifje as urrejtje.
Pse duhej te ndjente?
Edhe ashtu ai nuk meritonte asgje te sajen.

I beri nje buzeqeshje fallco dhe me pas bashk me Brajsen dhe Felon hyn ne apartment.

-Brajs?? Faleminderit per cdo gje. Por skishte nevoj per kaq gjera, megjithat me shum se nje falenderim ste jap dot. Ndoshta do e zevendesoj me pun. - dhe me pas vazhdoi kur morri nje shenj te eger nga Felo.- Brajs? Mund te shkosh tani . Ke 1 muaj e 2 jav qe kujdesesh per mua. Ndoshta per motren tende nuk do kujdeseshe kaq shum. Keshtuqe te lutem ik tani. Ske nevoj te behesh merak se afer kam Felon. - i tha shum serioze duke mos dhene as edhe nje shpres te vogel buzeqeshje.

Zhgenjimi ne syt e Brajsen kur i tha per Felon e verejti perveq Isabelles edhe Felo.
Mirpo nuk kishte se cfar te bente.
Meqe ajo kerkonte qe ky te ikte, ateher do ikte.

-Ne rregull ateher. Dhe ska nevoj per falenderime. Ti je me shum se motra ime. Keshtuqe mos harro me nje faleminderit qe mua sme intereson, e dua nje mengjes, nje drek ose nje dark!! Ne rregull??- i beri nje buzeqeshje dhe me pas nje te puthur te leht ne faqe.

Ajo prap nuk buzeqeshi.
Buzeqeshja ishte e ndaluar per te dhe sidomos t'i kushtonte dikujt kete.

Me te dal Brajsen, Felo filloi me agresivitetin e tij duke insistuar per parat qe i kishte borxh.
Ai nuk harronte.
Prandaj ne vend te vizites si mirsjellje ne spital, ai shkonte aty vetem e vetem qe te shihte nese parat e tij po vdisnin bashk me Isabellen, apo kur ajo te hapte syt edhe parat e tij do hapeshin.
Kjo ishte arsyeja e vetme pse ai vizitonte Isabellen ne at spital, qe vazhdimisht ndeshej me fetyrat qe i urrente.
Ate te Brajsen qe e donte te vdekur ende pa par mir dhe ate Sebastian i cili e kishte goditur nja tre her mir ate nat. Por megjithat i urrente dhe urrejtjen me te madhe e dregonte kundrejt atij maskari Brajsen qe qendornte me Isabellen vazhdimisht.

-Eshte e fundit. Nese sot nuk me jep parat ateher qe neser do jete me rritje. Nje dit me von 200 euro me shum. Mi jep tani ose nuk mi jep?- dhe drejtoi doren nga ajo.

-Sapo dola nga spitali Feloo. Dhe nuk kam para. As ketu dhe askund. 1 muaj e dy jav ne at spital luksoz, si mendon se do i paguaj borxhin? Nuk kam dhe pik. Dhe ti as mos guxo te veprosh siq po mendon. Um skam per parat borxh e lere me te me rrisesh. Keshtu qe ik zhduku.- 
Me te vertet kush do i paguante borxhin e spitalit?
Tani qe e mendoi me mir do ishte te vdiste.
Prap mendja e saj humbi ne ate se deshironte te vdiste.

-Heyy?? Un nuk jam kafsh. Kuptoj mjaft mir dhr shoh mjaft mir. Ti mendon se ai kokboshi yt idiot do te te le te paguash ne spitalin e tij. Plus je puntore e tyre. Zhduku ti nese nuk me paguan borxhun qe sonte.-

- O kafsh . Me thua qe nuk je kafsh dhe sillesh si i till. Veten nje kafsh nuk do kuptonte kete qe po them. N.U.K K.A.M P.A.R.A. kuptoje tash me. U lodha me ty. Sapo jam kthyer nga vdekja dhe ti me permend parat. Skam. Kuptoo!- ishte lodhur me te vertet. Dhe si e lodhur edhe filloi te bertiste.

-Nuk ke nevoj te bertasesh. Dhe ti si me quan kafsh mua?- u afrua dhe e kapi fetyren e saj me doren e tij dhe po e shtrengonte.- Ose sot ose qe neser do kesh cdo dit plus 300. Sepse vetem fjalet ta bejen ate qe nuk ta bene....-

-Me lesho.-

-Nese nuk e beje? Prap mendon te shpetohesh nga nje cunak. Nje femij??? Ska shancee-

-Ateher deshiron ta provosh edhe nje her kete femij???-

Me dashuri: B.M♥