ႏွစ္နာရီေလာက္ၾကာေအာင္ကို
အားရပါးရထိုင္ငိုပစ္လိုက္တဲ့ Han ဟာ
ယခုေတာ့ သူ႔ရင္ခြင္ကိုမွီကာ ေမာေမာႏွင့္မွိန္းေနေလသည္။Han ၏ ဆံပင္ေလးေတြကို ပြတ္သပ္ေပးရင္း နဖူးေလးသို႔ဖြဖြနမ္း႐ိႈက္တဲ့အခါ Han ကျပံဳးသည္။
ငါးႏွစ္ၾကာၿပီးေနာက္မွာ Han က သူ႔အတြက္ေပးတဲ့ ပထမဆံုးအျပံဳး။ ဒီလုိၾကယ္စင္တဲ့ အျပံဳးကို သူတစ္ခါမွျမင္ခြင့္မ႐ွိေတာ့ဘူးလုိ႔ထင္ထားခဲ့မိတာ။
ျပံဳးေနေသာႏႈတ္ခမ္းရဲရဲေလးကို ထိကပ္လိုက္ေတာ့ Han က သူ႔လည္ပင္းကို လက္ေတြနဲ႔လာခ်ိတ္ဖက္ၿပီး နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္းျပန္နမ္း၏။ ေဝးကြာခဲ့ၾကရေသာ ငါးႏွစ္တာအလြမ္းမ်ားကို နမ္း႐ိႈက္ေနေသာႏႈတ္ခမ္းေတြက တဆင့္ ဖလွယ္ျဖစ္ၾကသည္။
ခ်ိဳၿမိန္ေသာ အနမ္းေတြကို ၾကာ႐ွည္စြာ ပံုေဖာ္ၾကသည္။တင္းၾကပ္စြာဖက္ထားၾကသည္။
အသက္႐ွဴေတြၾကပ္လုိ႔ ေမာဟိုက္လာသည္ထိ
အနမ္းေတြကိုမရပ္။ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ေခတၱ ခြာလိုက္တဲ့အခါမွာလည္း နဖူးခ်င္းေတ့လုိ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ နီးနီးကပ္ကပ္ေနမိျပန္သည္။
"ခ်စ္လိုက္တာ~ "
အသက္႐ွဴသြင္းသံေရာေႏွာေနေသာ
သခင့္အသံတုိးတုိးမွာ LuHan ကေက်နပ္စြာျပံဳးသည္။သခင့္ရင္ခြင္ထဲ ထိုးေဖာက္သြားမတတ္ ပိုတုိးဝင္ရင္း ႏႈတ္ခမ္းေတြကိုထပ္မံ ဖိကပ္စုပ္နမ္းလိုက္သည္။လွ်ာေတြအခ်င္းခ်င္း ေႁမြေတြလုိရစ္ပတ္ေႏွာင္ၾကသည္။ႏႈတ္ခမ္းေတြ ပူထူရဲႂကြလာေအာင္ နမ္းၾကသည္။
သခင့္လက္ေတြက LuHan ရဲ႕ ခါးမွာေပြ ့ပိုက္ထားရာမွတဆင့္ ဝတ္ရံုႀကိဳးဆီေရာက္လာသည္။
ခ်ည္ထားေသာ ဝတ္ရံုႀကိဳးကို သာသာေလးဆြဲျဖည္ခ်လိုက္ၿပီး ဝတ္ရံုႏွစ္ဖက္ေစ့ထားသည့္ေနရာကေန လက္လွ်ိဳဝင္လာကာ LuHan ရဲ႕ ရင္ဘတ္ကိုပြတ္သပ္သည္။ပန္းႏုေရာင္ အရာေလးေတြကို ထိေတြ႔သည္။ေႏြးေထြးေသာ သခင့္လက္ဖဝါးက်ယ္က LuHan ရဲ႕ ရင္ဘတ္၊ခါးက်ဥ္းက်ဥ္း၊အဆီပိုမ႐ွ္ိက်စ္လစ္ေသာဗိုက္သားႏွင့္ ေခ်ာေမြ႔ေနေသာ ေက်ာျပင္တုိ႔တြင္ ေတာက္ေလွ်ာက္ေျပးလႊားေနသည္။
YOU ARE READING
Master Of The Prince
Historical FictionOh Sehun ♡ LuHan "ကုိယ္ မင္းကို သိပ္ခ်စ္တယ္...Han "
