Marrying Mr. Popular (PUBLISHED under LIFEBOOKS)

Kabanata 9

Kabanata 9:
Christopher's Point of View

​Kumakain kami ngayon ni Foina sa isang medyo eksklusibong restaurant malapit sa village. We're one of the regular customers here, kaya sanay na ako sa tahimik at kalmadong paligid ng lugar. Subalit ngayong gabi, hindi ko magawang mag-focus sa kinakain ko dahil rinig na rinig ko mula sa pwesto namin ang pamilyar at nakakarinding hagalpak ng isang boses.

​Sa sobrang pamilyar niyon, gusto ko na lang siyang burahin sa pandinig ko habambuhay.

​Masayang-masaya siyang kausap ang lalaking kasabay niyang kumain. Kung makatawa ang babaeng 'yon, akala mo ay walang tinatagong asawa sa bahay. Tuwang-tuwa naman ang gago sa harap niya, na kung ngumiti ay parang laging nag-eendorso ng toothpaste.

​"Baby, bakit mo inihinto ang pagkain mo? Is there something wrong?" Takang tanong sa akin ni Foina.

​Ikinumpas ko nang bahagya ang hawak kong tinidor bago nag-angat ng tingin sa kaniya. "Wala. May naalala lang bigla. Don't mind me, I'm fine."

​Ngumiti si Foina at ipinagpatuloy ang pagkain. Maya-maya pa, pinagsalikop niya ang kaniyang mga daliri at pinagdidikit ang kaniyang mga hintuturo habang bahagyang nakanguso—isang senyas na pamilyar na pamilyar na sa akin.

​"Baby . . . " Tumingin siya sa akin nang may tila nahihiyang ekspresyon. "Pwede ba tayong pumunta sa mall pagkatapos natin dito? May nagustuhan kasi akong necklace roon, eh. Sobrang ganda talaga, baby, I want it so bad."

​"Sure, sasamahan kita. I'll buy it for you," diretsang sagot ko na hindi na siya hinayaang magpaligoy-ligoy pa. Alam ko naman na kapag ganiyan ang ikinikilos niya, gusto niyang ako ang magbayad.

​"Really?! Oh my god, thanks, baby!" Kitang-kita ang labis na tuwa sa mukha niya. Tumayo pa siya nang bahagya mula sa kaniyang upuan para mabilis na humalik sa pisngi ko.

​"HAHAHAHAHAHAHA! Talaga ba? That's unbelievable! HAHAHAHAHAHA!"

​Halos mayanig ang buong sulok ng restaurant sa sunod na malakas na tawa ni Pei. Napahigpit ang hawak ko sa aking kutsilyo.

​"Oo nga," narinig kong sagot ni Gabriel na tila nahihiya pa habang kinakamot ang batok. "Buti na nga lang at naniwala siya sa palusot ko, kung hindi, talagang nakakahiya."

​Nahihiya ka pala, ungas, bakit kailangan mo pang ikuwento? Gago.

​"HAHAHAHAHAHA! Siguro kung ako ang nandoon, ganoon din ang magiging reaksyon ko. Ang epic naman kasi talaga!"

​Muling umalingawngaw ang boses ni Pei. Naknang . . . ganoon ba talaga kasaya kausap ang gunggong na 'yon para magwala siya sa tawa rito sa publiko?

​"Well, past is past, Mikael. Huwag mo na akong pagtawanan diyan, nakakahiya na sa ibang tao," pigil sa kaniya ng hunghang. Mabuti naman at naisip pa nilang may ibang tao sa paligid.

​I was already highly pissed because of their annoying voices. Pwede namang mag-usap nang hindi gumagawa ng ingay, pero tila sinasadya nilang makuha ang atensyon ng lahat. At tangina ng sinumang magsasabing nagseselos ako—because I am definitely not. Ayoko lang talaga siyang makitang ganiyan kasaya habang nagpapakasasa sa libre ng ibang lalaki.

Cassiopeia Mikael's Point of View

​Grabe talaga, sumasakit na ang tiyan ko sa walang tigil na pagtawa sa kwento ni Gabriel. Isipin mo, nagpanggap ba naman siyang bakla para lang tantanan ng isang mapilit na stalker sa agency nila? Sobrang nakakatawa! Lalo pa akong napatawa nang mapansin ko ang unti-unting pamumula ng mukha niya habang nagkukwento. Kitang-kita na hiyang-hiya talaga siya sa ginawa niya noon.

​Alas-siyete na ng gabi nang matapos kaming kumain, pero nag-aaya pa rin si Gabriel na dumaan muna sa mall dahil may kailangan daw siyang bilhin na mahalagang bagay. Sumang-ayon na rin ako dahil wala naman akong gagawin sa bahay, at alam ko namang walang maghahanap o mag-aalala sa akin doon.