Marrying Mr. Popular (PUBLISHED under LIFEBOOKS)

Kabanata 16

Kabanata 16
Cassiopeia Mikael's Point of View

​"Mikael, tara dito dali!"

​Kasalukuyan kaming naghihintay noon sa susunod naming subject teacher habang maingay ang buong klase. Nakadungaw ako sa bintana nang biglang mapadaan si Gabriel sa tapat ng room namin at masiglang kumaway habang tinatawag ang pangalan ko.

​Napataas ang kilay ko. Ang layo ng ginala ng isang ito, ah. Hindi naman dito ang building ng kurso niya kundi doon pa sa kabilang dako ng campus, kaya nakapagtatakang mapadpad siya rito sa hallway namin.

​Tumayo ako mula sa upuan ko at marahang naglakad patungo sa may pintuan para harapin siya.

​"Bakit? Anong ginagawa mo rito?" takang tanong ko pagkalapit sa kaniya.

​Habang nakatayo kami roon, ramdam ko kaagad ang malalagkit at mausisang tingin ng mga kaklase ko, partikular na ang mga kababaihan. Paano ba namang hindi titingnan, dumalaw ba naman sa tapat ng room namin ang isa sa pinakasikat na student-model ng unibersidad, na kasalukuyang nakasuot lang ng simpleng puting t-shirt at jeans pero lutang na lutang pa rin ang appeal.

​Rinig ko ang sunod-sunod na mahihinang tunog at kanya-kanyang pindot sa mga camera ng cellphone nila ang ilang kababaihan sa likod, pilit na nagtatago sa likod ng mga libro para lang makuhanan ng litrato si Gabriel. Itong isa naman, imbes na mailang, ay todo ngiti pa at mas lalong pinagbiyayahan ng pansin ang mga nakatingin.

​"Labas tayo mamaya tulad ng dati?" pag-aaya niya, ibinalik ang pansin sa akin at medyo iniyuko ang ulo para mapantayan ako. "Dinner lang ulit, para naman hindi ka madalas nagiging mukhang zombie riyan sa sulok. Kailangan mong madagdagan ng timbang."

​"Wala kasi akong masyadong ganang gumala sa ngayon, eh. Sobrang bigat ng schedule," sagot ko habang nagdadalawang-isip. Pero nang makita ko ang unti-unting pagbagsak ng balikat niya, napabuntong-hininga ako. "Pero . . . kung pipilitin mo ako nang ganiyan, talagang sasama ako." Ngumiti ako sa kaniya nang tapat bilang pasasalamat sa pag-aalala niya.

​"Talaga? So, sasama ka sa akin mamaya? Walang bawiang magaganap, ah?" nangiting muli ang mga mata niya sa tuwa.

​"Oo naman!" tinapik ko pa siya nang mahina sa braso para bawasan ang pormalidad. "Para namang first time natin lalabas at mukha kang sobrang excited diyan." Natawa pa ako nang kaunti, pansamantalang nakalimutan ang bigat sa dibdib ko.

​Ngunit habang nag-uusap kami, hindi nakaligtas sa pandinig ko ang bulungan ng dalawang babaeng naglalakad sa hallway, hindi kalayuan sa kinaroroonan namin.

​"Totoo ba? Kakain sila together? Sila na ba?"

"Bingi ka, 'te? Si Gab nga ang nag-aya nang malinaw, 'di ba?"

"Eh, si Christopher naman ang kasama niya noong nakaraang araw sa parking lot, 'di ba? 'Yung parang nag-aaway sila?"

"Kainis namang babae iyan, target yata lahat ng sikat na model dito sa school natin."

​Mas pinili kong huwag na lang pansinin ang mga nagbubulungang iyon kahit na medyo sumikip ang dibdib ko sa mga paratang nila. Sanay na ako, o mas tamang sabihing wala na akong espasyo sa utak ko para isipin pa ang opinyon ng ibang tao.

​Kasalukuyan kaming nagngingitian ni Gabriel at nagkakantiyawan pa nang biglang parang huminto ang ikot ng mundo ko. Isang pamilyar na bulto ang matigas na dumaan sa likuran ni Gabriel. Si Christopher.