Marrying Mr. Popular (PUBLISHED under LIFEBOOKS)

Kabanata 20

Kabanata 20
Christopher's Point of View

​Mabuti naman at hindi na nakipagtalo sa akin ang isip-bata na iyon pagkabagsak niya sa sahig. Sa tindi ng hiyaw at pagod niya mula sa mall, mabilis siyang dinalaw ng antok habang nakatalukbong ng kumot. Sa wakas, tumahimik din ang kwarto. Mukhang mapapasarap ang tulog ko ngayong gabi nang walang nanggugulo.

​Eksaktong alas-diez y media na ng gabi. Nagsisimula na akong maglayag patungo sa malalim na tulog nang biglang mabasag ang katahimikan ng silid dahil sa sunod-sunod na panginginig at tunog ng isang cellphone. Mula sa sahig, nagliliwanag ang screen ng telepono ni Pei.

​Naningkit ang mga mata ko nang mabasa ang pangalang rumehistro sa screen.

​Calling...
Gabriel Concepcion

​Naimit ko ang aking mga labi at palihim na nagmura. Gabi na, tatawag-tawag pa ang lalakeng ito. Ano bang kailangan niya sa dis-oras ng gabi?

​Bumangon ako mula sa kama, humakbang pababa, at marahas na kinuha ang cellphone mula sa tabi ng natutulog na si Pei. Agad kong in-slide ang screen para sagutin ang tawag, ngunit hindi ako nagsalita. Ipinatong ko ang telepono sa aking tainga at hinayaan kong maunang magsalita ang nasa kabilang linya.

​"Mikael! Buti naman nasagot mo na. May sasabihin nga pala ako sa iyo," bungad ng boses ni Gabriel, bakas ang pagmamadali at pamilyar na tono na tila ba ordinaryong oras lang ang dumaan.

​Nanatili akong tahimik, nakikinig lang sa kung anong walang kwentang bagay ang susunod niyang sasabihin. Habang nagsasalita siya tungkol sa mga aktibidad niya, hindi ko maiwasang makaramdam ng inis. Kailangan pa ba niyang magpaalam nang ganito kay Pei? Ano ba siya sa buhay ng asawa ko, kamag-anak? Ganoon ba talaga sila kalapit sa isa't isa para mag-usap pa sa ganitong oras?

​Hindi ko na pinatapos ang iba pa niyang sasabihin. Walang sabi-sabi kong pinindot ang end call at ibinaba ang cellphone sa ibabaw ng side table.

​Ibinaling ko ang aking tingin sa babaeng mahimbing na natutulog ngayon sa matigas na sahig. Nakasandig ang kanyang ulo sa manipis na unan, at ang kanyang buhok ay bahagyang nakalatag sa paligid ng kanyang mukha. Sa ilalim ng madilim na silid na tinatamaan lang ng kaunting liwanag mula sa bintana, hindi ko maikakailang may hitsura talaga siya. Matangos ang kanyang ilong, mahaba ang mga pilikmata na anino sa kanyang pisngi, at may natural na pamumula ang kanyang balat kahit walang kolorete.

​Napasandal ako sa gilid ng kama habang nakatitig sa kanya. Bakit ganon, Pei? Ayaw ko sa iyo, pero bakit ayaw ko ring nakikita na nalalapit ka sa ibang tao?

​Bahagya siyang gumalaw, namilipit ang katawan at mas pilit na hinila ang kumot upang itakip sa kanyang balikat. Malakas ang bugso ng aircon sa loob ng kwarto kaya siguradong nilalamig na siya sa manipis na sapin sa sahig.

​Huminga ako nang malalim bago marahang tumayo. Humakbang ako palapit sa kanya, yumuko, at maingat kong ipinasok ang aking mga braso sa ilalim ng kanyang likod at tuhod. Binuhat ko siya nang dahan-dahan paakyat sa ibabaw ng malambot na kama. Hindi naman siguro masama kung magtatabi kami ngayong gabi. Kung sa bagay, pabor naman sa kanya ito kapag nagkataon, lalo na’t kanina pa niya ipinaglalaban ang pwestong ito. Ipinatong ko ang kumot sa kanyang katawan bago ako muling humiga sa kabilang bahagi ng kama at ipinikit ang aking mga mata.

​
Cassiopeia Mikael's Point of View

​Naramdaman ko ang unti-unting pagbabalik ng malay ng aking katawan dahil sa sinag ng araw na tumatama sa aking mukha. Masarap ang pakiramdam ko; nag-inat ako ng aking mga kamay at marahang kinusot ang aking mga mata. Pakiramdam ko ay napakahaba at napakasariwa ng naging tulog ko ngayon. Ang lambot-lambot kasi ng kamang higaan ko, at ang pinakamasarap pa, ang laki at ang init ng naging dantayan ko buong gabi. Ang sarap yakapin.