Marrying Mr. Popular (PUBLISHED under LIFEBOOKS)

Kabanata 25

Kabanata 25
Christopher's Point of View

​"Asawa kong hot na pogi, gumising ka na. Nakahanda na ang almusal natin sa ibaba."

​Narinig ko ang pamilyar at malambing na boses ni Pei. Humaplos iyon sa pandinig ko kasabay ng isang pagkatamis-tamis na ngiti na dahan-dahang nagpabawas sa lamig na nararamdaman ko. Ang mukha niya ay nababalutan ng liwanag ng umaga habang nakatayo siya sa gilid ng kama ko.

​"Inaantok pa ako. Mauna ka na lang," sagot ko habang humihilig sa malambot na unan, sabay hila sa makapal na kumot para takpan ang mukha ko mula sa mapilit na sinag ng araw na tumatama sa bintana.

​Naramdaman ko ang marahang paglubog ng kutson nang umupo siya sa tabi ko, kasunod ng paulit-ulit na pagyugyog sa aking balikat gamit ang maliliit niyang kamay.

​"Eeeh . . . " nakangusong pagmamaktol niya. Rinig ko pa ang mahinang pagpadyak ng kaniyang mga paa sa sahig, parang batang hindi pinagbigyan sa gustong laruan. "Kasi naman, Hubby eh! Gusto ko sabay tayo kumain ngayon."

​"Ang kulit mo naman eh," reklamo ko, pero sa ilalim ng kumot ay hindi ko mapigilang mapangiti nang palihim dahil sa kakyutan niya.

​"Sige na, please? Pleaaaase?" At pagkatanggal ko ng unan sa mukha ko, tumambad ang kaniyang mukhang sobrang lapit sa akin. Naka-puppy eyes siya habang pinagsasalubong ang kaniyang mga daliri. Napailing na lang ako sa isip ko. Isip-bata talaga.

​Wala akong nagawa nang hilahin niya ang braso ko patayo mula sa kama. Magkahawak ang aming mga kamay habang bumababa kami patungo sa kusina kung saan sumasalubong ang bango ng bagong lutong bawang at sinangag.

​"Good morning, Oppa. Good morning, Unnie," bati sa amin ng pinsan kong si Jasmin na abala sa paglalagay ng mga kutsara at tinidor sa lamesa.

​"Good morning!" masiglang tugon ni Pei, habang inaasikaso ako sa pag-upo.

​Magkatabi kaming umupo sa hapag-kainan. Kinuha niya ang sandok at malawak ang ngiting hinarap ako, bakas ang excitement sa kaniyang mga mata.

​"Tikman mo ang niluto kong special fried rice," masigla niyang sabi habang isinasalin ang umuusok pang kanin sa plato ko.

​Tinignan ko ang pagkain at napataas ang isang kilay ko, pilit na nagpapakasungit. "Normal naman ang itsura nito. Paano ito naging special?"

​"May halo kasing pagmamahal! Hahaha!" Bigla siyang tumawa nang mahina, isang tunog na parang musika sa pandinig ko. Pagkatapos ay nagkorte siya ng puso gamit ang mga daliri niya, itinapat ito sa isa niyang mata sabay kindat sa akin. Naramdaman ko ang biglang paglukso ng dugo sa dibdib ko. Ang cute talaga ng asawa kong ito.

​Pero maya-maya lang, habang nakatitig ako sa kaniya, napansin ko ang biglang pagbabago ng paligid. Ang maliwanag na kusina ay tila ba dahan-dahang nagdidilim. Naglaho ang sigla sa mga mata ni Pei at napalitan ito ng matinding lungkot.

​"May problema ba?" tanong ko, nakaramdam ako ng biglang lamig sa aking sikmura.

​"Wala naman," sagot niya, pero halata sa boses niya ang panginginig at ang unti-unting pamumuo ng luha sa kaniyang mga pilikmata.

​"Sabihin mo sa akin, Pei."

​"Mag-a-annul na tayo, 'di ba?" mahina niyang saad, habang nakayuko at nakatitig sa kaniyang plato na bigla ring nawalan ng laman.

​"Ha? Bakit?"

​"Nakikipaghiwalay ka na sa akin. Hindi mo naman talaga ako mahal eh," at doon na nagsimula ang mga hikbi niya na parang kutsilyong sumasaksak sa puso ko. Pumatak ang mga luha niya sa ibabaw ng mesa.