Marrying Mr. Popular (PUBLISHED under LIFEBOOKS)

Kabanata 17

Kabanata 17
Cassiopeia Mikael's Point of View

Mabilis na naman ang naging paglipas ng mga araw at heto, kasalukuyan kaming naghihintay sa arrival area ng airport kasama sila Christopher, pati ang kaniyang mga magulang. Napakaingay ng paligid, siksikan ang mga taong may hawak na placard, at ramdam ko ang lamig ng aircon na humahalo sa kaba ko. Darating kasi ang pinsan niyang galing sa Korea tapos sa bahay muna namin ni Tupe pansamantalang titira habang nandito siya sa Pilipinas.

​"Annyeong haseyo! Eotteohge jinaess-eoyo, Ahjumma, Oppa, Ahjussi?" masiglang bati ng isang magandang babaeng kadarating lang, hila-hila ang kaniyang malaking maleta.

​Ang cute niya, hyper magsalita at punong-puno ng enerhiya. Pero hindi naman masyadong pang-Koreana ang hitsura niya; mas malakas pa rin ang lahi ng Pinoy sa kaniya dahil namana niya ang matangos na ilong ng mga Andrada.

​"Jasmin-ah, neoneun yeppeun-ida," nakangiting bati naman ni Mama Sophia sa kaniya sabay beso.

​"Komawo, ahjumma," pasasalamat naman ni Jasmin.

​Okay, wala akong naiintindihan sa pinagsasabi nila. Parang medyo malalim ang Hangul na gamit niya kumpara sa mga simpleng salita na napapanood ko sa mga K-Drama tuwing gabi.

​"Oppa!" Biglang tumalon kay Chris ang pinsan niya at yumakap nang mahigpit sa leeg nito. Niyakap din naman siya pabalik ni Christopher na bihirang magpakita ng ganoong klaseng lambing. "Eo-neun-dang-sini geuri-woyo, Oppa."

​"Ako rin, siyempre. Malaki ka na, ah. Dalaga ka na," nakangiting sabi ni Chris sabay gulo sa buhok ng babae.

​She just smiled. Napatingin naman siya sa akin na nakatayo lang sa gilid, at mas lumawak pa ang ngiti niya nang mapansin ang distansya namin ni Tupe.

​"Your wife?" tanong niya, turo sa akin.

​"Unfortunately," masungit na sagot ni Tupe sa kaniya, na parang napilitan lang siyang aminin iyon.

​Nginusuan ko na lang siya sa inis. Hindi man lang maging proud sa harap ng pamilya niya!

​Ngumiti si Jasmin sa akin nang pagkaluwag-luwag at bigla akong hinalikan sa pisngi bago yumakap nang matagal. "Mannaseo bangawayo, Unnie."

​Napakamot na lang ako sa ulo ko, tuluyang nalito. Hindi ko talaga siya naintindihan.

​"Nice to meet you raw, anak," pagsasalin naman ni Mama Sophia sa akin nang mapansing napatanga ako.

​"Nice to meet you rin, Jasmin. Welcome sa Pilipinas," nakangiting sagot ko para hindi mapahiya.

​Nagngitian lang kaming dalawa tapos ay tumingin muli siya kay Tupe na may mapang-asar na mukha. "Chukahaeyo, Oppa. She's gorgeous."

​Pagkatapos ng nakaka-nosebleed na usapan sa airport, bumisita muna kami saglit sa mansyon bago kami tuluyang bumiyahe pauwi sa bahay namin. Ang daldal pala nitong si Jasmin. Buti nga at marunong naman pala siyang magtagalog nang tuwid, pinahirapan pa ako kanina kakaintindi sa kaniya.

​"At alam mo ba, Unnie, napakagwapo niyon ni Bryan. He looks like Oppa, lamang lang si Kuya ng isang paligo," pagkukuwento pa niya habang nakaupo kami sa sala at nagpapahinga.

​"Talaga? Kung katulad siya ng Kuya mo, so masungit din siya?" tanong ko, sabay sulyap kay Chris na dumaan papuntang kusina.

​Napatingin din siya sa kuya niya. "Masungit ba si Kuya? Sweet kaya iyan kapag kaming dalawa lang ang magkasama."

​"Masungit siya sa akin," bulong na sagot ko sa kaniya para hindi marinig ng iba. "Anyways, ano na nga ulit ang nangyari sa inyo?"

​"Tapos heto pa nga, Unnie, una ko siyang nakita sa isang sikat na department store doon sa Seoul."