Marrying Mr. Popular (PUBLISHED under LIFEBOOKS)

Kabanata 19

Kabanata 19
Cassiopeia Mikael's Point of View

​Hindi pa lubusang bumabalik sa normal ang paghinga ko nang marinig ko ang unti-unting pag-ikot ng doorknob. Dahan-dahang bumukas ang pinto ng banyo at iniluwa nito si Christopher.

​Isang nakakalokong ngisi ang nakapinta sa kanyang mga labi, habang ang mga mata niya ay mapanuring nakatitig sa akin. "Anong nakita mo?" seryoso ngunit may halong panunuksong tanong niya.

​Naramdaman ko ang biglang pag-akyat ng dugo sa aking mga pisngi. Umiling ako nang mabilis, halos magbuhol-buhol ang dila sa pagbawi. "W-Wala akong nakita! Wala talaga, as in! Wala!"

​Gusto kong lamunin na lang ng lupa sa mga sandaling iyon. Bakit ba kasi nawala sa isip ko na magkasama pala kami sa iisang kwarto? Sa sobrang pagod ko kanina mula sa mall, tuluyan nang na-drain ang natitira kong utak.

​"Really? Wala kang nakitang . . . kahit ano?"

​Bahagyang bumaba ang tono ng kanyang boses, naging mas malalim at sedatibo, habang unti-unti siyang humahakbang palapit sa akin. Pakiramdam ko ay umurong ang dila ko. Nakatopless lang siya, basang-basa pa ang ilang hibla ng buhok na pumapatak sa kanyang balikat, at tanging ang puting tuwalya lang na nakatali sa kanyang baywang ang natitirang proteksyon niya.

​’Atras Mikael, atras!’ sigaw ng isang bahagi ng utak ko na pilit akong ginigising sa pagkakatulala.

​Agad akong humakbang paurong, ngunit bawat espasyong binibitawan ko ay mabilis niyang kinakain sa pamamagitan ng muli niyang paglapit.

​"Don't be shy. Alam kong may nakita ka," bulong niya, ang mga mata niya ay nananatiling nakatitig nang diretso sa akin, tila ba binabasa ang bawat takot at kaba sa mukha ko.

​"Waaaaahh! Wala nga sabi, eh! Bakit ba ganyan ang boses mo?! Tsaka, bakit ka ba lumalapit nang lumalapit?" tuloy-tuloy na asik ko, pilit itinataas ang boses para pagtakpan ang matinding kabog sa aking dibdib.

​Umatras pa ako ng dalawang beses, ngunit sa kasamaang-palad, marahas na sumadsad ang likod ko sa malamig na semento ng pader. Wala na akong mapuntahan.

​Bago pa ako makaisip ng ibang daan para makatakas, tuluyan na niya akong kinorner. Ipinatong niya ang kanyang kanang kamay sa pader, malapit sa aking baywang, habang ang kaliwang kamay naman niya ay umalalay sa gilid ng aking ulo. Literal na nakulong ako sa pagitan ng pader at ng kanyang matipunong katawan. Amoy na amoy ko ang bango ng sabong ginamit niya, humahalo sa natural na init ng balat niya.

​"Bakit kasi hindi ka kumakatok? Papapasukin naman kita," mahina niyang saad, sapat lang para kaming dalawa lang ang makarinig.

​Juicekopo! Napapikit ako sa isip ko. Pigilan niyo po ako at baka kung ano ang magawa ko sa gwapong nilalang na ito na nasa harap ko ngayon. Ang lapit-lapit niya, at ang bawat paghinga niya ay nararamdaman ko na sa aking balat. Sobrang seductive niya, seryoso.

​"H-Hindi ko kasi alam n-na nandoon ka s-sa loob," pagdadahilan ko, pilit iniiwas ang tingin sa kanyang dibdib.

​"Why are you stuttering?" may halong pang-aasar na tanong niya nang mapansin ang pagmamadali at pagbuhol ng mga salita ko.

​"H-Ha? H-Hindi naman, ah," depensa ko, kahit halatang-halata naman na nauutal na ako sa tindi ng tensyon.

​My gosh, Christopher! Bakit kailangang maging ganito ka ka-hot sa paningin ko ngayon? Bakit ba kasi nakatuwalya lang siya? Pakiramdam ko ay unti-unti nang natutunaw ang depensa ko. Temptation, layuan mo ako!

​"Can I . . . " panimula ni Tupe, unti-unting ibinababa ang kanyang tingin sa aking mga labi.

​"A-Anong gagawin mo?!" gulat na tanong ko, bahagyang napakapit sa pader sa likod ko.