Marrying Mr. Popular (PUBLISHED under LIFEBOOKS)

Kabanata 14

Kabanata 14
Cassiopeia Mikael's POint of View

​Nandito pa rin kami ni Gabriel sa may madilim na bahagi ng baybayin, malayo sa ingay ng bonfire at sa mapanghusgang mga mata ng mga tao sa resort. Humahampas ang malamig na hangin ng gabi, nagdadala ng amoy ng maalat na dagat na humahalo sa amoy ng aking mga luha. Walang pa ring sawa sa pagtulo ang mga luhang kanina pa umaagos mula sa aking mga mata. Tanging ang gumaralgal at basag na hikbi ko lang ang maririnig na sumasabay sa banayad na alon ng Boracay. Bakit ba hindi pa rin nauubos ang mga luha sa katawan ko? Bakit hindi pa rin napapagod ang puso kong madurog?

​Nakaupo lang ako sa malamig at pinong puting buhangin habang nakasubsob ang mukha ko sa aking mga tuhod, pilit na nagtatago sa dilim.

​"Mikael," banayad na tawag sa akin ni Gabriel. Kanina pa niya walang-sawang hinahagod ang nanunuyo kong likod, pinaparamdam na hindi ako nag-iisa sa gitna ng bagyong ito.

​Dahan-dahan akong nag-angat ng ulo at saka tumingin sa kaniya sa ilalim ng liwanag ng buwan. Pakiramdam ko ay para akong hinilamusan ng tubig-alat sa tindi ng pamamaga ng mukha ko dahil sa walang-tigil na pag-iyak.

​"I can be your crying shoulder," malambing na sabi niya sabay tapik sa kaniyang kaliwang balikat. "Sige lang, ihulog mo lang lahat 'yan dito."

​Sa pagkakataong ito, hindi na ako tumanggi pa dahil pakiramdam ko ay bibigay na ang buong katawan ko. Isinandal ko ang aking ulo sa kaniyang matipunong balikat at doon ay mas lalo pang humagulhol. Mas humigpit ang hawak ko sa kaniyang t-shirt. Ano na lang ang gagawin ko kung wala siya rito ngayon sa tabi ko? Baka tuluyan na akong nabaliw sa sakit.

​"Hindi lang naman ikaw ang nahihirapan at nasasaktan ngayon, Mika. Ako rin," biglang bulong niya habang nakatingin sa malawak na dagat.

​Napatigil ako sa paghikbi. "B-Bakit mo naman nasabi? Naloko ka na ba? Nagmahal ka na ba ng taong may mahal nang iba?" tanong ko habang pinupunasan ang gilid ng aking mga mata.

​Huminga siya nang malalim, bakas ang matinding bigat sa kaniyang dibdib bago muling tumingin sa akin. "Si Foina . . . siya 'yung kinukwento ko sa'yong girlfriend ko na matagal ko nang gustong pakasalan. At si Christopher naman ang sinasabi kong model na bago niyang boyfriend."

​Napatahimik akong bigla sa narinig ko, parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong sistema ko. Iniangat ko kaagad ang ulo ko mula sa balikat niya at saka magkasalubong ang aking mga kilay na napatingin sa kaniya. Hindi ako makapaniwala.

​"Bakit hindi mo sinabi sa akin kaagad?!" medyo may tonong panunumbat na tanong ko sa kaniya.

​"Hindi ko naman alam na asawa mo pala si Andrada, Mikael. Ngayon ko lang nalaman ang lahat," depensa niya, seryoso ang kaniyang mga mata.

​"K-Kailan pa naging sila?"

​"Almost 3 years na rin sana kami ni Foina, pero nitong mga nakaraang buwan, napapansin ko na palagi silang magkasama ni Christopher sa mga bookings. Sabi niya sa akin, trabaho lang daw 'yon at para sa career niya bilang manager. Pero noong nakita ko silang magkahawak-kamay sa Unisilver habang namimili ng alahas, doon ko napatunayan na may relasyon sila. At . . . alam ko, Mikael . . . alam kong pera at career lang ang habol niya sa asawa mo, katulad ng ginawa niya sa akin."

​"Eh napakakapal naman pala ng pagmumukha niyang Foina na 'yan, eh! Napakalandi! Napakaahas!" galit na sigaw ko habang sumisikip ang dibdib ko. "Saka, bakit hindi ka sumabat kanina sa kanila roon sa lamesa?! Kung magsalita kanina nang ganoon ang Foina na 'yon, parang hindi ka niya kilala! Hindi ka man lang ba nasaktan, Gab?! Paano mo nagagawang maging ganiyan katenang?! Turuan mo ako... dahil ang sakit-sakit na nito! Ang sakit-sakit na naman!"