Marrying Mr. Popular (PUBLISHED under LIFEBOOKS)

Kabanata 22

Kabanata 22
Cassiopeia Mikael's Point of View

​Pumasok ako sa school na parang isang zombie na naglalakad sa kawalan. Wala akong kaano-anong gana, blangko ang isip, at mabigat ang bawat hakbang ng aking mga paa. Ang masakit pa, apat na mabibigat na subjects ang kailangan kong harapin ngayong araw, ngunit pakiramdam ko ay naiwan sa bahay ang kalahati ng aking kaluluwa.

​"Bakla, pasan mo ba ang daigdig?"

​Napatigil ako sa paglalakad nang harangan ako ni Desiree sa may locker area. Nakataas ang isa niyang kilay habang sinusuri ang aking mukha na alam kong halatang-halata ang pagod at pamamaga ng mga mata.

​"Ganoon na nga yata," mahina at walang buhay kong sagot.

​Mabilis na lumambot ang ekspresyon sa mukha ng kaibigan ko, napalitan ng matinding pag-aalala. "Magkaaway na naman ba kayo ni Christopher?"

​Sa isang simpleng tanong na iyon, parang may kung anong pisi na biglang naputol sa loob ng dibdib ko. Hindi ko na naman napigilan ang traydor kong mga mata. Bigla na namang nag-init ang gilid nito at bago ko pa man muling maitago ang nararamdaman ko, mabilis nang nagbadya ang mga luha.

​"Higit pa sa magkaaway, Des . . . Ano nang gagawin ko?" pabulong kong saad, halos mapatid ang boses ko.

​Hindi na nag-dalawang isip si Desiree. Humakbang siya palapit at bigla akong niyakap nang napakahigpit. Ipinatong niya ang kaniyang baba sa aking balikat at marahang tinapik ang aking likod. Dahil sa init ng yakap na iyon, tuluyan nang nagdire-diretso sa pagbagsak ang mga luhang magdamag ko pang pilit na itinataas at itinago mula sa lahat.

​Dinala ako ni Desiree sa isang bakanteng classroom sa dulo ng building kung saan walang mga estudyanteng dumadaan. Naupo kami sa magkatabing upuan, at doon, sa gitna ng tahimik at malamig na silid, unti-unti kong inilatag sa kaniya ang mabigat na problemang kinakaharap ko ngayon.

​"So, anong balak mong gawin ngayon, Mikael?" mahinahong tanong niya matapos kong maikwento ang tungkol sa pitong araw na palugit na ibinigay ni Tupe.

​"Wala pa naman sa ngayon . . . pero," huminga ako nang malalim, pilit na nilalabanan ang mga hikbing nais kumawala sa aking lalamunan, "pinag-iisipan ko nang . . . pirmahan 'yung annulment papers."

​"Kaya mo ba talaga?" Tinitigan ako nang diretso ni Desiree, bakas sa kaniya na nasasaktan din siya para sa akin.

​Sunod-sunod ang naging pag-iling ko habang patuloy na umaagos ang luha sa aking mga pisngi. "Wala naman na akong magagawa, eh. Mas maganda na siguro kung umalis na lang ako sa buhay niya para maging masaya siya nang tuluyan . . . hindi ba? At tsaka, para na rin hindi na ako paulit-ulit na masaktan nang ganito."

​"Mikael, hindi niyo ba talaga pwedeng mapag-usapan 'yan nang maayos kapag kalmado na siya?"

​"Mukhang hindi na, Des. Desidido na siya. Huling linggo ko na ito sa tabi niya." Ito na lang ang natitira kong paraan para maging maayos ang lahat. Ito na lang ang nag-iisang bagay na makakapagbalik ng ngiti sa mga labi niya. Kahit na parang pinipiga ang puso ko sa tindi ng sakit, kailangan kong kayanin. Kailangan kong gawin. Kailangan kong pilitin ang sarili ko na maging masaya para sa kaniya, kahit na ang ibig sabihin niyon ay ang tuluyan niyang pag-alis sa tabi ko.

​Nang tumunog ang bell para sa unang klase, pinilit ko si Desiree na mauna nang pumasok. Noong una ay matigas ang kaniyang paninindigan; ayaw niya akong iwanang mag-isa sa loob ng bakanteng kwarto dahil natatakot siyang kung ano ang magawa ko sa sarili ko. Ngunit sa huli, nakuha ko rin siya sa pakiusap. Ayaw ko nang mangdamay pa ng ibang tao sa sarili kong gulo.

​Nang maiwan akong mag-isa, isinuksok ko ang mga earphone sa aking dalawang tainga at isinandal ang aking ulo sa pader. Binuksan ko ang aking playlist, ngunit tila nakikiramay ang buong mundo dahil bawat kantang lumalabas ay parang sinasadya para saksakin ang puso ko.