Marrying Mr. Popular (PUBLISHED under LIFEBOOKS)

Kabanata 13

Kabanata 13
Cassiopeia Mikael's Point of View

​Tawang-tawa pa rin ako tuwing bumabalik sa isip ko ang eksaktong mukha ni Christopher nang magsalubong ang ilong niya at ang lumilipad na bola ng volleyball kanina. Sobrang epic, as in! Hanggang ngayon nga, habang nakaupo siya sa gilid ng kama rito sa loob ng hotel room, ay nakakunot-noo at nanlilisik pa rin ang mga mata niya sa akin.

​Nagpalit na ako ng damit pagkaakyat namin—isang manipis at medyo see-through na puting tabing-dagat na cardigan sa ibabaw ng aking swimsuit—dahil balak ko nang dampian ng yelo ang namumulang mukha nitong masungit kong mister. Ayaw niya raw kasi akong tinitingnan habang suot 'yung swimwear ko kanina, masyadong pambata at nakakaumay raw ang katawan ko. Ang bwisit na 'to, akala mo naman kung sinong napakagwapo . . . totoo naman! Gwapo nga siya, napaka gwapo lalo na ngayong nakabusangot.

​"Dadampian ko na po ng yelo ang mukha mo, Mahal na Hari." Hindi ko talaga mapigilan ang sarili kong mapahagikhik. Ano ba naman 'to, ang hirap mag-move on sa karma niya.

​"Umalis ka na nga sa harap ko, Pei! Hindi ka nakakatawa," inis na asik niya sabay pikit ng mga mata nang idikit ko ang malamig na tela sa kaniyang noo. "Sumama ka na lang doon sa Gabriel mo, total mukhang doon ka naman masayang-masaya."

​"Aba, ikaw pa 'tong may ganang magsungit diyan, ikaw na nga itong inaasikaso at ginagamot," pairap na sagot ko habang maingat na inililipat ang ice pack sa kaniyang pisngi. "At isa pa, bakit ba ang init ng ulo mo roon sa tao? Konting-konti na lang talaga, Andrada, iisipin ko nang nagseselos ka."

​Biniro ko lang siya. Alam ko naman sa buong kalamnan ko na mas malayo pa sa posibilidad na magkaroon ng aurora borealis dito sa Pilipinas ang magselos ang isang Christopher Andrada para sa akin. Imposible.

​"Psh, huwag kang assuming. Hindi porke sinabi ko sa ungas na 'yon na asawa kita ay may gusto na ako sa'yo. Huwag kang mangarap nang dilat ang mga mata mo, Flatscreen."

​Mas lalo kong idiniin ang towel na may yelo sa kaniyang mukha dahilan para mapadaing siya.

​"Wala naman akong sinabing may gusto ka sa akin, ah? Napaka praning mo," bahagya akong natawa habang pinagmamasdan ang malaporselana niyang balat. "Huwag kang mag-alala, Tupe, gwapo ka pa rin naman kahit mukha kang sinuntok ng boksingero dahil sa pamumula ng mukha mo ngayon."

​"Stop calling me 'Tupe' or whatever childish names you have in your head. Napakababaw."

​"Ayaw mo n'on? O sige, anong gusto mo? Love, honey, babe, hubby, baby? Pumili ka, dali!" panunukso ko pa, inilapit ko pa nang kaunti ang mukha ko sa kaniya.

​"Kadiri," malamig at matigas niyang sagot, sabay iwas ng tingin.

​Napabusangot ako sa naging tugon niya. Napaka-killjoy talaga!

​Eksakto namang pumasok sa kwarto ng resthouse namin si Mama Sophia para i-check ang lagay ng kaniyang anak. May dala pa siyang panibagong mangkok ng yelo. Sa dami n'on, mukhang balak na niyang i-freeze ang buong mukha ni Christopher.

​"Anak, okay na ba 'yang mukha mo? Hindi ba namamaga?" pag-aalala ni Mama Sophia.

​"Yeah, I think I'm fine," sagot ni Christopher habang marahang hinahawakan ang kaniyang sintido.

​"Mabuti naman kung ganoon. Pagkatapos niyo riyan, bumaba na kayong dalawa at tulungan niyo kami roon sa labas na magtuhog para sa iihawin mamayang barbecue," utos ni Mama Sophia bago huminto sa may pinto at lumingon sa amin nang may mapaglarong ngiti. "At kayong dalawa, huwag kayong masyadong mapusok habang magkasama rito sa kwarto, ha? Baka mahuli pa namin kayong may ginagawang himala rito bago mag-dinner. Hinaan niyo rin ang boses, alam kong masaya ang ganoong ingay pero may mga matatanda rito."