He wants me

Part seventy - eight

POV Aiden

Met mijn voet op de grond tikkend sta ik voor haar deur. Opnieuw bel ik aan in de hoop dat er open word gedaan. Ik bijt op mijn lip en draai me om. Nog een keer check ik of ik de auto zie staan, maar die zoals altijd voor het huis. De deur vliegt open en ik draai me om. Ik zie een bleek gezicht en de diepe wallen zijn duidelijk te zien. 'Oh. Hoi.' zegt ze. Ze probeert te glimlachen maar het lukt niet. Ze stapt opzij en lat e binnen. Ik loop naar binnen en laat mezelf op de bank zakken. 'Wil je wat drinken?' Ik schud mijn hoofd en kijk haar aan terwijl ze naast me komt zitten. 'Ben je een beetje oke?' vraag ik zacht, niet wetende wat ik moet zeggen. Ze schud haar hoofd. 'Ik kwam eigenlijk vragen of je al iets had gehoord.' zeg ik. 'Nee.' zegt ze. Ze staat op en begint te ijsberen. Ze slaat haar armen over elkaar en staart naar de grond. 'Hoe lang kan het nou duren?' vraagt ze fel. Ze draait zich naar me om en kijkt me verslagen aan. 'We zijn bijna een week verder.' zegt ze verduidelijkend. Ik vouw mijn handen in elkaar en staar naar de tafel voor me.

De afgelopen dagen gingen langzaam voorbij. Ik heb amper nog wat gehoord van de jongens. Sinds ik daar het huis uit ben gelopen kreeg ik van Lyd nog een berichtje dat het haar speet en de jongens heb ik beide kort gesproken aan de telefoon. Van de politie heb ik niks meer gehoord. Ik heb een paar keer gebeld maar het enige antwoord wat ik kreeg was dat ze enkel wat aanwijzingen hadden. Ik kijk terug naar Deborah maar zij staat naar buiten via het raam achter me. 'Het komt wel goed. Voor je het weet staat ze hier weer voor de deur en is alles weer zoals het was. Het is Brooke, ze kan wel wat aan.' zeg ik geruststellend. Iets wat ik al dagen tegen mezelf zeg in de hoop om mezelf gerust te stellen, maar tot nu toe heeft het niet geholpen. Ze knik en haalt even haar handen over haar gezicht. Ze wrijft in haar ogen en laat haar armen dan weer hangen. Ik laat mijn ogen over haar lichaam glijden en kijk haar dan weer aan. 'Ga anders even douchen en trek wat schone kleren aan. Dan kan je daarna desnoods even gaan slapen en als Brooke dan weer terug is ziet ze een verzorgde moeder.' zeg ik geruststellend. Ze knik. Ik sta op en kijk haar aan. Ze loopt op me af en slaat kort haar armen om me heen. 'Brooke mag blij met je zijn. Ze heeft een goede keuze gemaakt.' dat gezegd te hebben draait ze zich om en loopt de trap op.

Ik veeg mijn handen af aan mijn broek en blijf staan. Niet wetend wat ik moet doen. Ik hoor boven het water op de grond vallen maar dat duurt niet langer dan twee minuten. Ik blijf nog vijf minuten staan luisteren maar ik hoor niks meer. Ervan uitgaand dat Deborah is gaan slapen loop ik her huis uit. Ik laat de deur zacht in het slot vallen en loop terug naar mijn auto. Ik stap in en buig me voorover om mijn telefoon uit het dashboardkastje te pakken. Ik druk het toestel aan maar zie dat ik niks gemist heb. Enkel wat berichten wat Lucy maar ik neem niet eens de moeite om ze te lezen. Ik gooi mijn telefoon is de bijrijdersstoel en start de motor. Ik rijd door naar het huis van Cam, niet wetend waar ik anders heen moet, Echt zin om naar huis te gaan heb ik niet.

Ik zet de auto stil en stap uit. Zonder aan te kloppen of op de bel te drukken loop ik naar binnen. Enkel wat stemmen van de tv zijn te horen. Ik gooi mijn sleutels op tafel en steek mijn handen in mijn zakken. 'Yo.' zeggen ze in koor. Ik rol met mijn ogen en ga in een van de stoelen zitten. Ik kijk ze aan maar ze nemen geen moeite om terug te kijken. Ik kijk naar de tv maar er staat een of andere suffe serie op. Vragend kijk ik ze aan maar ze hebben het niet door. Ik zucht en buig me voorover om de afstandsbediening van de tafel te grijpen. Ik druk de tv uit en gooi het ding weer terug op tafel. Meteen schieten ze recht en kijken me kwaad aan. 'Ah, jullie hebben dus wel door dat ik hier zit.' zeg ik opgelucht. Ze rollen met hun ogen en laten zich terug achterover vallen.
'Wat is er?' vraagt Cameron. 'Wat bedoel je?' 'Waarom ben je hier?' vraagt hij. 'Omdat ik niet naar huis wilde.' zeg ik simpel. 'Dus nu zijn we wel goed genoeg?' vraagt hij met opgetrokken wenkbrauwen. 'Ach stel je niet aan man. Ik werd gek van de vijandige gezeik hier in huis.' sis ik. Niet begrijpend kijkt hij me aan. 'Als je klaar met die jongen bent moet je dat uitspreken maar met die vijandige sfeer hier in huis bereik je niks.' zucht ik. Het blijft stil. Ik kijk ze aan en zie Nathan ligt knikken. 'Maar goed, dat doet er verder ook niet toe. Heb je al iets gehoord?' vraagt hij. Ik schud met mijn hoofd. 'Ik kom met bij Deborah vandaan maar die weet ook nog niks.' zucht ik.

We worden gestoord door het piepende geluid en ik grijp naar mijn broekzak. Ik vis het toestel eruit en zie een onbekend nummer staan. Vragend kijk ik naar het scherm. 'Wie is het?' 'Onbekend.' zeg ik achterdochtig. Ik neem op, maar zodra het tot me doordringt wat er word gezegd schrik ik op en grijp mijn sleutels van tafel.