ကမ္ဘာကြီး ဤလောက်တောက်ပမှန်း ဘယ်တုန်းကမျှမသိခဲ့

37. A confession

Unicode

ကျန်းချန်တစ်ယောက် ပြောစရာစကားလုံးတို့ပျောက်ရှသွားရသည်။

'ငါလည်း ဘယ်လိုတောင် ကပျက်ကချော်နိုင်တာ...'

'အန်းလျန် ဘယ်မှာလဲ...သူ လန့်ဖြန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားပြီလို့တော့ ငါ့ကို မပြောနဲ့နော်...'

ကျန်းချန်က အန်းလျန်၏ ဝတ်နေကျကုတ်အကျႌ ကို မတွေ့တော့သော်လည်း ခေါက်ပိုက်ဆံအိတ်ကတော့ ရှိနေတာကို မြင်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ် အန်းလျန်ကို ဖုန်းခေါ်ဖို့ သူ သတိရလိုက်၏။

အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အန်းလျန်၏ နံပါတ်ကို သူက ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

*Beep*

'သူ ငါ့ဖုန်းကို တကယ်ချပစ်လိုက်တာလား..?'

ထိုအရာက ကျန်းချန်၏ ကြီးစွာသောကြောက်ရွံ့မှုဖြစ်သည့် 'အန်းလျန်က သူ့ကိုရှောင်ဖယ်ခြင်း' ဆိုသည် ကို အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

အန်းလျန်ကို ဖုန်းကိုင်ခိုင်းရခြင်း၏ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုက ကျန်းချန်အနေနှင့် စိတ်ချလက်ချရှိရန် အတွက် မဟုတ်ပါလော ။ အကယ်၍ သူ့တွင် ဒုက္ခတစ်ခုခုရောက်နေပါက အနည်းဆုံးတော့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဆက်သွယ်နိုင်ရန်ဖြစ်သည်။ ပြီးလျှင် သူ့နံပါတ်ကိုလည်း ခြေရာခံနိုင်စေဖို့ပင်။

ကျန်းချန်က ချက်ချင်းပင် သူ၏ contact ထဲတွင်ရှိ လူအချို့ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

ဆယ်မိနစ်ပင်မကြာလိုက်...ကျန်းချန်က တည်နေရာတစ်ခုကို သိရလိုက်သည်၊၊ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းစွာ... ထိုနေရာက ဤအဆောက်အဦးထဲတွင်ပင်ဖြစ်၏။

သူတို့က တည်နေရာကို အတိအကျကြီး ပြောပြနိုင်တာတော့မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အန်းလျန် ဒါမှမဟုတ် နောက်ဆုံး သူ၏ဖုန်းကတော့ ဤ အနီးအနားတဝိုက်တွင်ရှိရပေမည်။ ပြီးတော့ တည်နေရာက ရွေ့လျားနေခြင်းလည်းမရှိ။

'သူ့ဖုန်း ကျကျန်ခဲ့တာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်?'

သတင်းပေးသည့်တည်နေရာက ကျန်းချန်အတွက် အတန်ငယ်ထူးဆန်းနေသလိုဖြစ်ရသည်။ ဖြစ်နိုင်ချေများသည့်နေရာမျိုး မဟုတ်သည့်အတွက် သူကြောက်တာက အန်းလျန် ထိုဖုန်းကို ကျကျန်ခဲ့မှာကိုပင်။