One Night Love

Special Chapter 3: LEUN FYDUS

Ford's PoV

Ilang mga buwan pa ang lumipas at nalaman naming nagdadalang tao ang asawa ko. Biniyayaan muli kami ng isa pang anak. And this time, we hope its a boy.

And all of our family members were very happy nang malaman nila ang balita.

And because of Lorice's mamang and papang's request, two months pa lang ang tiyan niya ay dito kami namalagi sa probinsya nila, at dito kami tumira hanggang sa dumating na ang araw na isilang ni Lorice ang ikatlo naming anak.

And its now her ninth month of pregnancy. Ilang araw na lang ang hihintayin namin at masisilayan na namin ang ikatlong anghel sa buhay naming mag asawa.

And I'm so excited to see our baby.

Ngayon, nasa bahay nina mamang at papang sina Faye at Lu. Kami naman, were having our picnic here, under a tree. Malapit lapit lang din naman ito sa bahay nina mamang.

And from here we can easily see the sunset, na papagitnaan ng mga burol. I saw it in a picture, and its really cool. Kaya gusto kong mapanood iyon kasama ang napakaganda kong asawa.

At iyon nga ang hinihintay naming dalawa rito.

"Ang sarap siguro mamuhay dito sa probinsya, no? Its more fine and peaceful place than the city."

Nakasandal lang siya sa akin, tumango kaagad siya nang marinig ang sinabi ko.

"Oo naman." nakangiting sabi niya.

Pareho kaming nakaupo sa inilatag kong blanket, habang hinihintay ang papalubog na araw. Ang sabi kasi nila, maganda raw talaga iyong tingnan.

Ilang minuto lang ang nakakalipas at iyon ang narinig ko kay Lorice.

"Ah..." nang tingnan ko siya ay nakapikit ito. Kaya naman, agad ko siyang tinanong kung ano ang masakit sa kanya.

"Whats wrong, wife?"

Napahawak siya sa tiyan niya. "Ang tiyan ko..." napapikit siya. At dahil doon, nag alala na ako.

"You okay?" tanong ko sa kanya.

"Ford..."

"Wife..."

"F-ford... Manganganak na yata ako-- Ahh!"
Dahil sa sinabi niya ay nataranta ako. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko!

My goodness! Manganganak na ang asawa ko!

Nilingon ko ang buong paligid. Baka sakaling may makakita at makatulong sa amin, pero walang tao roon maliban sa aming dalawa.

Naisip kong iuwi siya sa bahay nina mamang pero parang hindi na niya kayang lumakad pa.

"F-ford..." nagsisimula na siyang pawisan. Hanggang ngayon ay nakapikit pa rin siya at iniinda ang sobrang sakit na nararamdaman.

Pano to?

Hindi ko na siya maitatakbo sa ospital. Lubos ang nararamdaman kong takot para kay Lorice, pero kailangang hindi niya makita iyon.

So, I made myself not be afraid.

Pumuwesto ako sa pagitan ng kanyang mga hita, I took off her under garments, and looked at her femaleness. At may likidong lumabas mula sa kanyang pagkababae.

"Ang... p-panubigan..ko."

"Lalabas na?" nanginginig kong tanong sa kanya.

Hanggang ngayon ay namimilipit pa rin siya dahil sa sobrang sakit na kanyang nararamdaman.

"O-oo... Nararamdaman ko... Lalabas na siya..."

I took a deep breath. My wife is now experiencing this pain for the second time. "You need to push, Lorice. Push, okay?"

Napatango na lamang siya. Bakas na bakas sa mukha niya ang labis na sakit dulot nito. Pawis na pawis na siya. Pero, kailanangan niyang maisilang si baby. So I told her to push.

Nakabuka ang kanyang mga hita, and nakikita ko na ang ulo ng bata. "Push, wife. Umire ka..."

Sinunod niya naman ang sinabi ko.

"Aaaaaaaahhhhhh!!!" I cant stop myself from biting my lips. I already see our baby's head. She pushed as what I have said, and my hands are now covered with blood.

I looked at my wife. She's in pain, at pawis na pawis na siya. Still, she closed her eyes, while pushing. Ako rin, ramdam ko na rin ang pagtulo ng pawis mula sa noo ko.

Habang umiire ang asawa ko, hindi rin tumitigil ang kaba sa panggugulo sa dibdib ko.

Ilang ire pa ang pilit niyang ginawa. Ans I know she really pushed, and gave all of her strength.

And after that, we heard a baby's cry. And the angel we've been waiting to come out, is now here in my arms. And, its a boy.

"Ford..." agad akong napabaling kay Lorice, nang marinig ko siyang magsalita. Namamaos, nanghihina, at may luha sa mga mata.

I gave our baby to her, and then I saw her smile. A priceless smile that a mother can ever show while looking on her new born child.

"Ginoo ko, Ayang!" Diyos ko, Ayang!

Napatingin ako sa aking likuran at nakita ko si mamang na bakas ang labis na pag aalala sa mukha.

"Ako sang tawagon ang imong papang. Mutawag sa pod kos ambulansya." Tatawagin ko muna ang papang mo. Tatawag rin ako ng ambulansya.

"Wife..." I kissed her forehead, and she smiled.

Hindi siya nagsalita. Ipinikit lang niya ang mga mata. Ako naman, I just kissed her forehead.

Hanggang sa may dumating nang mga taong magdadala sa kanila sa pinaka malapit na ospital.

"OKAY NA ANG BATA ug ang imong asawa sir. Pwede na mong mudung sa kwarto." Okay na ang bata at ang asawa mo sir. Pwede na kayong pumunta sa kwarto.

Kaagad ko namang pinuntahan si Lorice, kasama ng kanyang mamang at papang.

Nang makarating kami roon ay nasilayan ko ang napakagandang mukha niya habang mahimbing na natutulog.

Umupo ako sa tabi niya. Tiningnan ko lang siya hanggang sa siya ay magising.

"You're awake." sabay halik ko sa kanya sa noo. "O, ano nang ipapangakan mo sa kanya?"

Siya pa rin ang mag iisip ng pangalan. Dahil napakahirap ng dinanas niya kanina, at nandoon ako mismo. Kaya, I gave her the right to name our baby.

"Leun Fydus." from moon which is next after sunset, and faith.

What a unique name.

I kissed her forehead once again. You really made me happy today, wife. You really do.

Thank you for sacrificing, and giving me a Leun Fydus in my life. A baby that will grow as a loving child and protective man to his sisters.

Nang makita ko ang lahat ng iyon, mas sumagi at talagang idinikit ko ang salitang ito sa isip at utak ko. 'Mamahalin ko ng lubos ang asawa ko.'

Because that's what a man should do, to protect, to take care, and of course, to love his children, and especially his wife.

At iyan ang panghabang buhay kong gagawin.