Choosing my Dreams (Book One)

KABANATA 4

Kabanata 4

Inis

--

"Bakit ba nakanguso ka dyan? Kanina ka pa ganyan, ah?" natatawang sabi ni Jana habang nagsasampay sila ni Klara dito sa likod ng mansyon.

Nakaupo lang ako rito sa batong upuan at pinapanood sila. Ang sama sama ng tingin ko sa bawat damit na sinasampay nila dahil sa inis ko. Kahit anong gawing pagpapalamig ko, hindi pa rin nababawasan ang init ng ulo ko.

"Bakit ba kasi? Anong problema?" Tanong ni Jana.

"Eh, pano ba naman kasi, si Sir Joshua naglagay ba naman ng pamatid sa pintuan ng kusina. Natalisod tuloy ako. Tawa pa sya nang tawa sa ginawa nya. Nakakainis lang," inis ko talagang sabi.

Umiling iling silang dalawa, para bang inaasahan na ang sinabi ko.

"Sabi ko naman sayo papahirapan ka ni Sir hanggang sa umalis ka," ani Jana.

"Bakit ba kasi hindi nalang nya tanggapin na magkakaroon sya ng maid? Ayaw nya ba nun? May nauutusan sya kapag may kailangan syang gawin? Tsaka napaka dyosa na nga nitong maid nya, ayaw nya pa talaga?" Umirap ako.

Humalakhak sila. "Pagpasensyahan mo nalang muna si Sir..." ani Klara.

"Eh, ano pa nga ba ang magagawa ko? Kailangan ko ang trabaho na to at hindi ako pwedeng umalis. Tsk," umirap muli ako. "Kung hindi ko lang talaga kailangan ng pera, umalis na talaga ako rito,"

"Amora!!" Umalingaw ngaw bigla ang malakas na tinig ni Sir Joshua.

Tumingin ako sa pintuan dito sa likod ng mansyon. Papasok rin yon sa mansyon at talagang dinig na dinig ang boses ni Sir Joshua roon. Umirap ako nang buksan nya ang pintuan at tumingin agad sa gawi namin.

"Tawag ka, Amora..." bulong ni Klara.

"Tsk," inis akong tumayo.

"Amora!!"

"Nandyan na!" Iritado kong sabi at naglakad palapit sa kanya.

Nakangisi sya nang makalapit ako. Hawak nya pa rin ang doorknob ng pintuan at nasa loob pa rin ang mga paa. Busangot akong tumingin sa kanya.

"Masakit pa ba ang katawan mo sa nangyari kanina?" Tanong nya.

"Opo, Sir," diniinan ko ang sinabi sa inis dahil talagang nagawa nya pang magtanong. "Sobrang sakit ng katawan ko, Sir. SOBRA."

Kunyari syang naawa. "Ganon ba? Paano yan? Kailangan mong maglaba..."

"Ano?"

"Kailangan mong maglaba," nagawa nya pang ngumiti.

Nag iwas ako ng tingin at huminga ng malalim para pakalmahin ang sarili. Pumikit ako ng mariin tsaka muling matalim syang tinignan.

"Ano pong lalabhan?"

Mas lalo syang ngumiti at biglang inabot sa akin ang napaka raming uniform. Agad kong nasapo iyon sa takot na baka mahulog at marumihan.

"Labhan mo lahat yan. Mga uniform ko yan sa school kaya kailangan mong ingatan," ngumiti sya.

Matalim akong nag angat ng tingin sa kanya. "Opo, Sir..."

"Good," aalis na sana sya nang bigla ulit syang humarap sa akin. "Oo nga pala," ngumiti sya. "Ayaw kong nilalabhan yan sa washing machine. Wash it using your hands, okay?" Anya tsaka tumalikod at umalis.