ORMAN YANGINLARI

Sabahlar Olmasın

Yavaş yavaş kendime gelmeye başladığım zaman üzerimde bir ağırlık hissediyordum. Gözlerimi camdan vuran ışık alırken hala nerede olduğumu anlamaya çalışıyordum. Doğrulmaya çalıştığımda ise üstümdeki şeyi fark etmiştim. Gözlerim şokla büyürken, sevdiğim adamın kollarında olmanın etkisinden çıkamıyordum. Resmen belimi sımsıkı sarmıştı, orman kokusu tüm benliğimi ele geçiriyordu. O uyanana kadar anın tadını çıkarmaya karar verdim ama bir yandan da kendimle savaş halindeydim. Çünkü kendime bir söz verdim, artık aşkımı sadece eskisi gibi içimde yaşamalıydım. Sonuçta ablamı seviyordu, kendimi daha fazla onun gözünde düşürmemeliydim. Kendine gelmeye başladığında hemen gözlerimi kapatıp uyuma numarası yapmıştım, bu adamın sağı solu belli olmuyordu. Aniden üzerimden çekilen elleriyle tamamen uyandığını anlamıştım.

"Birde o adam ile uyuyacağım diyor, şuna bak koala gibi sarmış beni" ne kadar kendimi tutmaya çalışsam da umutlanıyordum bende işte, onun için atan kalbimin buna ihtiyacı vardı. Ayrıca beni saran kendisiydi ben masum masum uyumuştum. Kıskandığını hissediyorum bunu bana yapma ne olur Baran ne olur.

"Pişt sarı uyan sabah oldu" beni sarsmaya başladığında yeni uyanıyormuş gibi yapıp hafifçe doğruldum yatakta. Yine alay dolu bakışları üstümdeydi ama biran duraksadı, sadece mavilerime bakıyordu şimdi.

"Mavilerin güzelmiş" onun için atan organ yine ve yeniden bağımsızlığını ilan etmişçesine hızlanmıştı. Kendime gelemiyordum sanki bir rüyaydı yaşadıklarım, sonsuza kadar uyumak istiyorum o zaman. "Baran sen iyi misin" sorduğum soruyla kafasını sallamıştı evet anlamında ama ben iyi değildim. 

"Hadi inelim şimdi uyanmışlardır diğerleri de" hızla yataktan çıkıp kıyafetlerimi almış ve banyoda giyinmiştim. Birlikte odadan çıkarken hemen karşı odadan da Mirza çıkıyordu. Beni görünce göz kırpmıştı.

"Günaydın mavişim" bana olan hitap şekli beni güldürmüştü. Üzerimdeki bakışların kimin olduğunu biliyordum ama umursamadım. "Günaydın gamzelim" şimdi koskoca adam kahkaha atıyordu. İkimiz gülüşerek aşağıya inerken Baran ve Esranın sesi geliyordu daha sonra sormayı aklıma not ettim. Mutfağa baktığımda sofra çoktan hazırlanmıştı. Tam yemeğe başlayacakken çalan kapıyla Esra ayaklanmıştı. Mutfaktan içeri bakan ablamı görünce olmayan keyfim kaçmıştı.

"Oooo günaydınlar benim canım ailem" benim haricimde kim senin ailen acaba. Yanıma otururken azıcık itmişti hayvan. Herkes mutlu mutlu yerken benim için endişelenenlere bakıp hafifçe gülümsedim. Kahvaltıda sadece çikolata yiyordum, ne yapayım aşığım. Her zamanki gibi yerken kendimden geçmiştim. Mirza bana gülüyordu, ne var anlamında kafamı salladım.

"Her yerin çikolata olmuş, çocuk gibi yiyorsun" dediği şeyle tüm iğrençliğimle çikolata kaplanmış dişlerimi ona göstererek gülümsemiştim. Yüzünü buruşturmuştu ama iğrenme gibi değil eğlenme gibiydi. 

"Ben böyle seviyorum ama" 

"Küçüklüğünden beri böyle söz konusu çikolataysa her şeyi yapar" ablamın dediği şey tamamen doğruydu ilk Baran sonra çikolatam en büyük aşklarımdı. Mirza eline aldığı peçeteyle ağzımı silecekken öksürük sesiyle durmuştu. Kafamı çevirdiğimde Baranın bize baktığını gördüm. "Kocaman adam kendi ağzını yüzünü temizleyebilir bence" umutlanma salak bu seferde aynı şeyler olursa kaldıramazsın, umutlanma. Mirza peçeteyi elime vermişti. 

Kahvaltı ettikten sonra evden ayrılmıştım. Nefesim daralıyordu orda, ablama sürekli gelinim diyen kadın, istenmeyen kişiydim ben her zaman. Yürürken cebimden çıkardığım sigara paketinden bir dal alıp yakmış, ağzıma götürmüştüm. Derin bir nefes çektiğimde kendime geleciğimi sanıyordum ama olmuyordu. Nefesim bana yetmiyordu sanki, derince havayı solumama rağmen yetersizdi bana. Sanki hayatım lanetlenmişti. Baranı o gün orda görmeseydim acaba başkası için atar mıydı kalbim. Düz birini sevmek kalmıştı zaten o da oldu. İmkansızı sevmek, istemek yoruyordu beni. Gece geç saatte eve gelmiştim, hiçbir şey umurumda değildi. Kendimi yatağa attım, acılarımızı unutmanın en kolay yolu uyumakmış bende öyle yapıyorum hep. Sabah olmasa keşke, uyusam sonsuza kadar, sadece rüyalarımızda buluşsak. Mutlu olurdum belki bende.