ORMAN YANGINLARI

Karanlık

Mutfaktan gelen sesle hemen kafamı o tarafa çevirdim. Ama ablam kapıda değildi. Baran yerinden fırlayıp mutfağa girmişti bende arkasından. Cansu çayları dolduracakken bardağı kırmıştı. Tam bir beceriksiz. Baran yerdeki kırıkları görür görmez ablamın yanına koşmuş, ellerini kontrol ediyordu. Bir şey olmadığını anlayınca derin bir nefes aldı ve ablamı alnından öptü. Evde bu kadar eşya varken neden kırmayı tercih ettiği şey benim kalbim. Orda fazlalık olduğumu anlayınca odaya gelmiştim. Pes etme, her şey düzelecek bir gün ne olur pes etme Arel. İçimden kendi kendime konuşurken içeri gelmişlerdi. Gece uzun olacaktı sanırım. 

"Gece gece nereden istedin şu çayı anlamadım ki" 

"Sen beceriksizin teki olmasaydın bir bok olmazdı" sinirliydim ve şu an ablam saygı duyacağım en son kişi bile değildi. 

"Benimle düzgün konuş" sinirlerimle oynuyordu elimin altındaki yastığı alıp kafasına geçirmiştim. 

"Konuşmuyorum ne yapacaksın" ona attığım yastığı eline aldı ve tam yüzümün ortasına çaktı. Burnum çok kötü ağrıyordu ve sızlıyordu. Bende bana attığı yastığı alıp kafasına geçirecekken Baran araya girdi ve "Eşime vuramazsın küçük adam" dedi var ya bu küçük adam seni siksin tamam mı. Burnumdan akan sıcak şeyle ne olduğunu anlamadan gözlerim kararmıştı. En son hissettiğim ablamın adımı seslenişi ve belimdeki güçlü kollardı.

*******************

Gözlerimi araladığımda sabah olmuştu. Burnumda hissettiğim şeyle yüzümü buruşturdum. Sanırım pamuk tıkmışlardı burnuma. Odamda göz gezdirdiğimde Baranın baş ucumda sandalyede oturduğunu fark ettim. Yatakta doğruldum ve iyice ona yaklaştım. Yanağına büyük bir öpücük verdiğimde kıpırdandı ama uyanmadı. Bu sefer dün ablamı öptüğü gibi bende onun alnından öptüm. Yüzünü buruşturmuştu, uyanacağını anlayınca tam dibine girdim ve iyice yaklaştım ona. Gözlerini kırpıştırarak araladığında çok tatlıydı. Her güne onun yüzüyle başladığım zamana ışınlanmak istiyorum. Beni fark ettiğinde ne olduğunu anlamadan daha hemen dudağına sulu bir öpücük bıraktım.

"Günaydın öpücüğü aşkım" Şaşkın şaşkın yüzüme bakarken birden çatılan kaşlarıyla hemen kendimi odamdan dışarı attım. Burnum hala sızlıyordu ama geçen sefer büyük bir keyifle yediği menemenden yine yapacaktım ona. İşlerimi hallettikten sonra seke seke mutfağa geldim ve sofrayı kurmaya başladım. Onları kahvaltıya çağırmaya gittiğimde Baran  benim odamda değildi. Kalbime çöken büyük bir sızıyla ablamın odasının kapısına geldim. Sesimi çıkarmadan yavaşça kapıyı açtığımda uyandırmak için sevdiğim adama yaptığım şeyi onunda ablama yaptığını gördüm. Sessizce ağlayarak odama gittim ve yatağımın altına girdim. Yine karanlıktaydım, yine yalnızdım. Ağlarken kendime sarıldım beni teselli edecek kimsem yoktu. Telefonumdan gelen sesle arayana baktım. Mirza beni aramış ve kahvaltı teklifinde bulunmuştu. Kabul ettim çünkü daha fazla bu evde nefes almam imkansızdı. Üzerime oldukça hoş turuncu bir kazak ve siyah kotumu giymiştim. Sarılarıma şekil verdim ve parfümü sıkıp odamdan çıktım. Mirzanın gelmesini beklerken salondaki koltuğa oturmuş telefonumla ilgileniyordum.

"Arel o kadar hazırlamışsın sen yemeyecek misin" Oldukça samimi olduğunu düşündüğüm gülümsememle yeni çifte baktım.

"Sizin için hazırladım ben arkadaşımla dışarıda yiyeceğim" Cansu şaşırmış bir şekilde bana bakarken kapı çalmıştı. Bu eve tahammülüm azaldığı için hemen kapıya gidip açtım. Mirza gülümseyerek bana bakarken birden ona sarılmamla şaşırsa da karşılık vermişti hemen. 

"Beni hemen buradan kurtar"  kulağına fısıldadığım şeyle kıkırdamıştı.

"Bugün Areli kaçırıyorum ablası sorun olmaz değil mi" 

"Ah tabi ki istediğiniz kadar takılın siz"  Ayakkabılarımı giydikten sonra kafamı kaldırıp kapıyı kapatacakken oldukça sinirli bakışlarını bize diken Baranla duraksasam da kapatmıştım. Mirzayla arabaya bindikten sonra bana dönmüştü.

"Şu kavuşamadan kaybettiğin aşkın bir ihtimal ablanın nişanlısı olabilir mi" dediği şeyle şok içinde ona bakarken o kahkaha atıyordu....

ikinci erkeklere çok üzüldüğüm için  şimdiden söyleyeyim dedim Mirza ikinci erkek değilllllll