Nang Dahil sa Prank Call

20: Interesting

NAWALAN ng lakas ang mga binti kong kanina'y excited na sanang pumasok. Nabasa ko kasi ang mensahe ni Lex sa Messenger. Buntong-hiningang isinara ko ang laptop at sumandal sa upuan.

"Yari. Papasok na siya," nangangambang sambit ko.

Absent si Shaun ng isang linggo dahil sa nangyari doon sa Harris Academy, at ngayong araw na nga raw siya papasok. Good news dahil ibig sabihin lang no'y okay na ang broken rib niya. Kaso, kinakabahan ako.

Paano ba pumasok nang invisible sa school? Gusto ko siyang pagtaguan dahil tiyak gagawin niya na naman akong alipin buong araw. Isang linggo akong nakahinga nang maluwag, pero ngayong babalik na siya, siguradong doble-kayod ang ipapagawa niya sa akin bilang "bayad" sa pagkakadagan ko sa kanya at sa utang ko.

Paniguradong may naka-ready na namang mission list ang loko. Baka gawin niya akong official tagabitbit ng bag niya—'yung tipong parang personal assistant na walang sweldo pero may trauma. O kaya tagabili ng tubig na dapat malamig pero hindi sobrang lamig kasi baka sumakit lalamunan ng prinsipe. Worst case scenario? Tagapaypay habang nagpapahinga siya, tapos ako pa ang papagalitan kapag hindi cinematic ang hangin.

NOOOO! Baka i-dagdag niya pa sa utang ko 'yong hospital bills niya. Shutaaa!

At ang pinakamalala sa lahat? Baka may mala-K-dramang bullying na mangyari sa school! 'Yung tipong pagkakaisahan ako ng mga die-hard fans niya dahil sa "pananakit" ko sa Shaun nila. Baka batuhin ako ng itlog, buhusan ng harina, o kaya naman ay talian ang buhok ko sa locker! Isang linggo lang siyang nawala, magiging antagonist na yata ako sa sarili kong buhay.

"Tigil-tigilan mo na ang panonood ng Korean drama, Xen," bulong ko sa sarili habang iniiling ang ulo para burahin ang mga scenario na babatuhin ako ng itlog sa hallway.

Kung tutuusin, hindi naman dapat ako matakot sa kanya. After all, nalaman ko na 'yung pagiging mascot ko sa Wild Lions? Master plan pala niya. As in pinag-isipan. Binayaran niya pa si Marlou para hindi sumipot sa araw ng laro. Grabe. Dedikado sa pang-aasar. Napakasama talaga! CEO ng pang-iinis.

Pero... kahit gano'n, may kurot pa rin sa konsensya ko. Kasi 'yung bali niya sa ribs? Hindi naman niya deserve 'yon. Sinubukan niya lang naman akong saluhin. Kaso mukhang sablay ang bagsak ko kaya siya ang napuruhan. So technically... partly kasalanan ko.

May konsensya naman pala siya—kahit konti. Pero sa tuwing naaalala ko na ginawa niya ang lahat ng 'yon dahil trip lang niya akong pahirapan, ay aba—medyo nababawasan ang guilt ko. Buti nga sa kanya! 

Charot lang!

------

A-ABSENT sana ako kaso may exam kami today kaya ito, napilitan akong harapin ang takot ko. Infairness, wala namang mala-K-drama bullying na nangyari pagkapasok ko ng campus kaninang umaga. Walang bumuhos ng harina, walang nanggulo ng locker ko. Safe pa ang dignidad ko.

Panay ang tingin ko sa orasan na tila bumagal bigla—nang-aasar. Atat na atat na akong matapos ang klase para matakasan ang katabi ko na hanggang ngayo'y nakakapagtakang wala pang inuutos sa 'kin. Isang oras na siyang nakaupo lang, tahimik, at parang walang pakialam sa mundo.

Pero hindi ako dapat makampante. Kilala ko ang h1nayupak na 'to. Malay natin, may pinaplano na naman siyang kalokohan. Baka pinapatulog lang niya ako sa maling seguridad bago niya ilabas ang "mission list" niya. Mahirap na.

Nagliwanag ang mukha ko nang sa wakas ay marinig ang bell. Hudyat na tapos na ang klase.

Dismissal na!

Nagmamadali kong inayos ang mga gamit ko. Hindi ko na pinansin ang pagtawag nina Lex—sorry guys, survival of the fittest muna 'to. I need to get outta here! Gusto ko nang makalayo bago pa ma-realize ng katabi ko na tapos na ang oras ng pagpapanggap niya.