OMG! (mashikyu/mashihoon)

OMG 30 (unicode)

အမှောင်ထုတွေဖုံးလွှမ်းနေတဲ့အချိန်မှာတောင် အလင်းမှုန်မှုန်လေးတွေဆောင်ကြဉ်းပေမယ်ဆိုတဲ့သဘောနဲ့ ပေးထားခဲ့တဲ့ လက်စွပ်လေး။

လက်သူကြွယ်မှာဝတ်ထားတဲ့လက်စွပ်လေးကို လက်နဲ့ကိုင်ပြီးလှည့်ရင်းနဲ့ ဒီ ၁ နှစ်ကျော် ၂ နှစ်အတွင်းဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကိုပြန်တွေးနေမိသည်။

ရည်းစားတွေ..ချစ်သူတွေ...အတွဲတွေ..

ပျော်ရွှင်စရာအချိန်တွေ..ကြည်နူးစရာအခိုက်အတန့်တွေ..

ဒါတွေအကုန်လုံးမှာ ငါတစ်ယောက်တည်း...ပျော်ခဲ့ရတာလား?

အခုအချိန်ထိ သေသေချာချာကို အကြင်နာမပေးရသေးတဲ့ အကြောင်းရင်း...အကြင်နာပေးခြင်းကိုလက်မခံရတဲ့အကြောင်းရင်းက ဒါလား?

မာရှီက အစ်ကို့ကိုကြိုက်နေခဲ့တာတဲ့လား?

'သားရေ ဂျွန်ခယူ ထမင်းစားမယ်လေ'

အမေက အိမ်အောက်ကနေလှမ်းခေါ်နေသံကို ကြားပေမယ့် စကားပြန်ထွက်မလာခဲ့။

'သားရေ..ဂျွန်ခယူ'

အသံကြားသော်လည်း ပြန်မပြောနိုင်သေး။

အမေက အပေါ်ထပ်ကိုတက်လာသည်ထင်သည်။ လှေကားထစ်ဆီကနေအသံများကြားနေရသည်။

ဒါပေမယ့်လည်း အမေ့ကိုအော်ပြောမယ့်စကားတွေက ထွက်မလာခဲ့။

'ဒေါက် ဒေါက်...သား..ဂျွန်ခယူ...အထဲမှာရှိလား'

အမေက အခန်းရှေ့ထိရောက်လာပြီး တံခါးလာခေါက်သည်။

ပြန်ထူးဖို့လည်း အသံထွက်မလာ။ အမေ့ဘာသာပဲ ဖွင့်ဝင်လာပါစေတော့လို့ ထားလိုက်သည်။

တံခါးကဖြည်းဖြည်းခြင်းပွင့်လာသည်။

'သား ထတော့လေ..နေ့လည်စာစားချိန်တောင်ရောက်နေပြီ အဲ့လောက်ကြီ အိပ်မနေနဲ့တော့နော်'

အမေ့ကိုပြန်ပြောချင်တဲ့စကားများက ထွက်မလာပါ။

'ဟုတ်ကဲ့' လို့ပြောချင်ပေမယ့် ဘာလို့ထွက်မလာတာပါလိမ့်။

အမေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကုတင်နားကိုလျှောက်လာသည်။

'သား'