ဖြစ်လာမယ်လို့ကြိုတွေးပြီးသားအဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို တကယ်ဖြစ်လာတော့လည်း ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမယ်မသိ။
အကြိမ်ကြိမ်စဉ်းစားပြီး အကြိမ်ကြိမ်ကတုန်ကယင်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
အခုတော့ ကိုယ်တိုင်ကြုံနေရပြီ။ အဲ့တော့...ဘာစီစဉ်ထားခဲ့လဲ။
အလုပ်ထဲမှာစိတ်မပါလက်မပါဖြစ်နေတာ ရက်အတော်ကြာပြီမို့ အနားက စီနီယာတွေ သူငယ်ချင်းတွေကလည်း သတိထားမိနေပြီ။
ဘာအကြောင်းလဲသာမသိပေမယ့် မျက်နှာပျက်နေတာကအသိသာကြီး။
'ဂျွန်ခယူ နေ့လည်စာ စားချိန်ကျ အစ်ကိုနဲ့ခဏတွေ့ပါလား'
'ဟုတ်ကဲ့'
ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်ကို အသက်မဲ့စွာထိုင်ကြည့်နေတဲ့ ဂျွန်ခယူ့ကိုအနားက စီနီယာအစ်ကိုက စကားလာပြောသည်။
ထိုအချိန်မှ မောက်စ်ကိုကိုင်ထားတဲ့လက်က အသက်ဝင်လာပြီး လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။
Command box ထဲမှာစာရိုက်လိုက်သည်။
ရိုက်ရမှာကတော့ F (enter) R (enter)
နှိပ်လိုက်မိတာက 'မာရှီဟို' တဲ့။
'ဪ...ငါတော်တော်ရူးနေပြီပဲ....' လို့စိတ်ထဲကတွေးလိုက်မိသည်။
ကော်ဖီဆိုင်ထဲဝင်သွားတော့ စီနီယာအစ်ကိုက ထိုင်လျက် လက်ထောင်ပြသည်။
ဂျွန်ခယူလည်း ကော်ဖီတစ်ခွက်နဲ့ကိတ်မုန့်တစ်ခုမှာပြီး သွားထိုင်လိုက်သည်။
'အစ်ကို ရောက်တာကြာပြီလား'
'၅ မိနစ်လောက်ပဲရှိသေးတယ်'
'တော်သေးတာပေါ့ .... ကျွန်တော်က စာရွက်တွေသွားပေးနေလို့ကြာသွားတာ'
'ရပါတယ်'
အစ်ကိုက သူမှာထားတဲ့ အအေးခွက်ကို မော့သောက်လိုက်သည်။
'ဒါနဲ့ ကျွန်တော့်ကိုဘာလို့ခေါ်တာလဲဟင်'
'အင်း...မင်းတစ်ခုခုဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကိုငါတို့အားလုံးသတိထားမိတယ်'
ဂျွန်ခယူကခေါင်းကိုငုံ့ထားသည်။
လာချပေးသော ကော်ဖီခွက်ကိုစိုက်ကြည့်နေရင်း စကားပြန်မလာ။
YOU ARE READING
OMG! (mashikyu/mashihoon)
Fanfictionရိုးရှင်တဲ့သုံးပွင့်ဆိုင်အချစ်ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ပုဒ်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့်အချစ်ဆိုတာကတော့ ဘယ်တော့မှမရိုးရှင်းပါဘူး... ႐ိုးရွင္တဲ့သုံးပြင့္ဆိုင္အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္အခ်စ္ဆိုတာကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွမ႐ိုးရွင္းပါဘူး...
