ျဖစ္လာမယ္လို႔ႀကိဳေတြးၿပီးသားအျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို တကယ္ျဖစ္လာေတာ့လည္း ဘယ္လိုတုံ႔ျပန္ရမယ္မသိ။
အႀကိမ္ႀကိမ္စဥ္းစားၿပီး အႀကိမ္ႀကိမ္ကတုန္ကယင္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။
အခုေတာ့ ကိုယ္တိုင္ႀကဳံေနရၿပီ။ အဲ့ေတာ့...ဘာစီစဥ္ထားခဲ့လဲ။
အလုပ္ထဲမွာစိတ္မပါလက္မပါျဖစ္ေနတာ ရက္အေတာ္ၾကာၿပီမို႔ အနားက စီနီယာေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း သတိထားမိေနၿပီ။
ဘာအေၾကာင္းလဲသာမသိေပမယ့္ မ်က္ႏွာပ်က္ေနတာကအသိသာႀကီး။
'ဂြၽန္ခယူ ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္က် အစ္ကိုနဲ႔ခဏေတြ႕ပါလား'
'ဟုတ္ကဲ့'
ကြန္ပ်ဴတာမ်က္ႏွာျပင္ကို အသက္မဲ့စြာထိုင္ၾကည့္ေနတဲ့ ဂြၽန္ခယူ႔ကိုအနားက စီနီယာအစ္ကိုက စကားလာေျပာသည္။
ထိုအခ်ိန္မွ ေမာက္စ္ကိုကိုင္ထားတဲ့လက္က အသက္ဝင္လာၿပီး လႈပ္ရွားသြားေတာ့သည္။
Command box ထဲမွာစာ႐ိုက္လိုက္သည္။
႐ိုက္ရမွာကေတာ့ F (enter) R (enter)
ႏွိပ္လိုက္မိတာက 'မာရွီဟို' တဲ့။
'ဪ...ငါေတာ္ေတာ္႐ူးေနၿပီပဲ....' လို႔စိတ္ထဲကေတြးလိုက္မိသည္။
ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲဝင္သြားေတာ့ စီနီယာအစ္ကိုက ထိုင္လ်က္ လက္ေထာင္ျပသည္။
ဂြၽန္ခယူလည္း ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ကိတ္မုန႔္တစ္ခုမွာၿပီး သြားထိုင္လိုက္သည္။
'အစ္ကို ေရာက္တာၾကာၿပီလား'
'၅ မိနစ္ေလာက္ပဲရွိေသးတယ္'
'ေတာ္ေသးတာေပါ့ .... ကြၽန္ေတာ္က စာ႐ြက္ေတြသြားေပးေနလို႔ၾကာသြားတာ'
'ရပါတယ္'
အစ္ကိုက သူမွာထားတဲ့ အေအးခြက္ကို ေမာ့ေသာက္လိုက္သည္။
'ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကိုဘာလို႔ေခၚတာလဲဟင္'
'အင္း...မင္းတစ္ခုခုျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကိုငါတို႔အားလုံးသတိထားမိတယ္'
ဂြၽန္ခယူကေခါင္းကိုငုံ႔ထားသည္။
လာခ်ေပးေသာ ေကာ္ဖီခြက္ကိုစိုက္ၾကည့္ေနရင္း စကားျပန္မလာ။
YOU ARE READING
OMG! (mashikyu/mashihoon)
Fanfictionရိုးရှင်တဲ့သုံးပွင့်ဆိုင်အချစ်ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ပုဒ်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့်အချစ်ဆိုတာကတော့ ဘယ်တော့မှမရိုးရှင်းပါဘူး... ႐ိုးရွင္တဲ့သုံးပြင့္ဆိုင္အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္အခ်စ္ဆိုတာကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွမ႐ိုးရွင္းပါဘူး...
