OMG! (mashikyu/mashihoon)

OMG 34 (unicode)

ဘေးပြတင်းပေါက်ကနေ နေရောင်က မျက်နှာ‌ပေါ် တန်းနေအောင်ဖြာကျလာတာမို့ အိပ်ရာကနိုးလာသည်။ နေပူခံထားရလို့ ဆံပင်တွေတောင် ပူရှိန်းရှိန်းဖြစ်နေသည်။

ညက အရက်ရဲ့အရှိန်ကြောင့်ခေါင်းကလည်း ကိုက်တိုက်တိုက်။ သတိရတုန်း ထိုသူကို အပြေးအလွှား ရှာတော့ ရှိမနေ။

အခန်းထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်း။ ဂျွန်ခယူ့အခန်းထဲကနေထွက်ပြီး ဂျီဟွန်းရဲ့အခန်းထဲကိုသွားကြည့်လိုက်သည်။ တံခါးခေါက်ပြီး ဝင်လိုက်ပေမယ့် အခန်းထဲမှာဘယ်သူမှမရှိပြန်။

ဖုန်းဆက်ကြည့်တော့ 'ဧရိယာပြင်ပရောက်နေပါတယ်' တဲ့။

နောက်တစ်ခေါက်ထပ်ဆက်တော့ 'ဖုန်းပိတ်ထားပါတယ်' တဲ့။

'အစ်ကိုငါ့ကိုလိမ်များသွားပြီလား' လို့တွေးပြီး အိမ်အောက်ထပ်ကိုအမြန်ပြေးဆင်းသွားသည်။

အန်တီ့ကို မီးဖိုချောင်ထဲမှာတွေ့လိုက်ရတော့ အမြန်ပြေးသွားပြီးမေးလိုက်မိသည်။

'အန်တီ..အစ်ကိုရောဟင်'

'ဂျီဟွန်းလား သွားပြီလေ သား'

'ဗျာ..ဘယ်ကိုသွားတာလဲ'

'အန်တီတို့အခုပဲ သူ့ကိုလိုက်ပို့ပြီးပြန်လာတာ'

'ဗျာ'

မာရှီဟိုထမင်းစားခန်းကတံခါးဘောင်ကို အားမှီပြုပြီး ကိုယ်ကိုလဲမသွားအောင်ထိန်းလိုက်သည်။

'အစ်ကိုက...သွားပြီလား...ကျွန်တော့်ကိုတောင်ပြောမသွားဘူး'

မာရှီဟိုကတံခါးဘောင်ကိုမှီပြီးဖြည်းဖြည်းချင်းထိုင်ချလိုက်သည်။

'အစ်ကိုက ပြောတော့ ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်မယ် အရင်လိုမလုပ်ဘူးတဲ့။ အရင်ကသူ သတ္တိမရှိခဲ့လို့ အခု နောင်တရပြီ အဲ့လိုလုံးဝမဖြစ်စေရဘူးတဲ့'

ဂျီဟွန်းတို့ရဲ့အမေက မာရှီဟို့ကိုလာပြီးထူပေးသည်။ ပါးပေါ်ကိုကျလာတဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။

'သားကိုထပ်မထိခိုက်စေချင်တော့ဘူးတဲ့...သားကသူ့ကိုပြန်မချစ်နိုင်မှန်းသိလို့ သူတတ်နိုင်သလောက်မြန်မြန်ထွက်သွားရမယ်ဆိုလို့ အန်တီတို့လည်း မနှိုးတာပါကွယ်'