ေဘးျပတင္းေပါက္ကေန ေနေရာင္က မ်က္ႏွာေပၚ တန္းေနေအာင္ျဖာက်လာတာမို႔ အိပ္ရာကႏိုးလာသည္။ ေနပူခံထားရလို႔ ဆံပင္ေတြေတာင္ ပူရွိန္းရွိန္းျဖစ္ေနသည္။
ညက အရက္ရဲ႕အရွိန္ေၾကာင့္ေခါင္းကလည္း ကိုက္တိုက္တိုက္။ သတိရတုန္း ထိုသူကို အေျပးအလႊား ရွာေတာ့ ရွိမေန။
အခန္းထဲမွာ သူတစ္ေယာက္တည္း။ ဂြၽန္ခယူ႔အခန္းထဲကေနထြက္ၿပီး ဂ်ီဟြန္းရဲ႕အခန္းထဲကိုသြားၾကည့္လိုက္သည္။ တံခါးေခါက္ၿပီး ဝင္လိုက္ေပမယ့္ အခန္းထဲမွာဘယ္သူမွမရွိျပန္။
ဖုန္းဆက္ၾကည့္ေတာ့ 'ဧရိယာျပင္ပေရာက္ေနပါတယ္' တဲ့။
ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္ဆက္ေတာ့ 'ဖုန္းပိတ္ထားပါတယ္' တဲ့။
'အစ္ကိုငါ့ကိုလိမ္မ်ားသြားၿပီလား' လို႔ေတြးၿပီး အိမ္ေအာက္ထပ္ကိုအျမန္ေျပးဆင္းသြားသည္။
အန္တီ့ကို မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာေတြ႕လိုက္ရေတာ့ အျမန္ေျပးသြားၿပီးေမးလိုက္မိသည္။
'အန္တီ..အစ္ကိုေရာဟင္'
'ဂ်ီဟြန္းလား သြားၿပီေလ သား'
'ဗ်ာ..ဘယ္ကိုသြားတာလဲ'
'အန္တီတို႔အခုပဲ သူ႔ကိုလိုက္ပို႔ၿပီးျပန္လာတာ'
'ဗ်ာ'
မာရွီဟိုထမင္းစားခန္းကတံခါးေဘာင္ကို အားမွီျပဳၿပီး ကိုယ္ကိုလဲမသြားေအာင္ထိန္းလိုက္သည္။
'အစ္ကိုက...သြားၿပီလား...ကြၽန္ေတာ့္ကိုေတာင္ေျပာမသြားဘူး'
မာရွီဟိုကတံခါးေဘာင္ကိုမွီၿပီးျဖည္းျဖည္းခ်င္းထိုင္ခ်လိုက္သည္။
'အစ္ကိုက ေျပာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဂ႐ုစိုက္မယ္ အရင္လိုမလုပ္ဘူးတဲ့။ အရင္ကသူ သတၱိမရွိခဲ့လို႔ အခု ေနာင္တရၿပီ အဲ့လိုလုံးဝမျဖစ္ေစရဘူးတဲ့'
ဂ်ီဟြန္းတို႔ရဲ႕အေမက မာရွီဟို႔ကိုလာၿပီးထူေပးသည္။ ပါးေပၚကိုက်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္ေပးလိုက္သည္။
'သားကိုထပ္မထိခိုက္ေစခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့...သားကသူ႔ကိုျပန္မခ်စ္ႏိုင္မွန္းသိလို႔ သူတတ္ႏိုင္သေလာက္ျမန္ျမန္ထြက္သြားရမယ္ဆိုလို႔ အန္တီတို႔လည္း မႏႈိးတာပါကြယ္'
YOU ARE READING
OMG! (mashikyu/mashihoon)
Fanfictionရိုးရှင်တဲ့သုံးပွင့်ဆိုင်အချစ်ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ပုဒ်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့်အချစ်ဆိုတာကတော့ ဘယ်တော့မှမရိုးရှင်းပါဘူး... ႐ိုးရွင္တဲ့သုံးပြင့္ဆိုင္အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္အခ်စ္ဆိုတာကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွမ႐ိုးရွင္းပါဘူး...
