အေမွာင္ထုေတြဖုံးလႊမ္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ အလင္းမႈန္မႈန္ေလးေတြေဆာင္ၾကဥ္းေပမယ္ဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ ေပးထားခဲ့တဲ့ လက္စြပ္ေလး။
လက္သူႂကြယ္မွာဝတ္ထားတဲ့လက္စြပ္ေလးကို လက္နဲ႔ကိုင္ၿပီးလွည့္ရင္းနဲ႔ ဒီ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ ၂ ႏွစ္အတြင္းျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ်ကိုျပန္ေတြးေနမိသည္။
ရည္းစားေတြ..ခ်စ္သူေတြ...အတြဲေတြ..
ေပ်ာ္႐ႊင္စရာအခ်ိန္ေတြ..ၾကည္ႏူးစရာအခိုက္အတန႔္ေတြ..
ဒါေတြအကုန္လုံးမွာ ငါတစ္ေယာက္တည္း...ေပ်ာ္ခဲ့ရတာလား?
အခုအခ်ိန္ထိ ေသေသခ်ာခ်ာကို အၾကင္နာမေပးရေသးတဲ့ အေၾကာင္းရင္း...အၾကင္နာေပးျခင္းကိုလက္မခံရတဲ့အေၾကာင္းရင္းက ဒါလား?
မာရွီက အစ္ကို႔ကိုႀကိဳက္ေနခဲ့တာတဲ့လား?
'သားေရ ဂြၽန္ခယူ ထမင္းစားမယ္ေလ'
အေမက အိမ္ေအာက္ကေနလွမ္းေခၚေနသံကို ၾကားေပမယ့္ စကားျပန္ထြက္မလာခဲ့။
'သားေရ..ဂြၽန္ခယူ'
အသံၾကားေသာ္လည္း ျပန္မေျပာႏိုင္ေသး။
အေမက အေပၚထပ္ကိုတက္လာသည္ထင္သည္။ ေလွကားထစ္ဆီကေနအသံမ်ားၾကားေနရသည္။
ဒါေပမယ့္လည္း အေမ့ကိုေအာ္ေျပာမယ့္စကားေတြက ထြက္မလာခဲ့။
'ေဒါက္ ေဒါက္...သား..ဂြၽန္ခယူ...အထဲမွာရွိလား'
အေမက အခန္းေရွ႕ထိေရာက္လာၿပီး တံခါးလာေခါက္သည္။
ျပန္ထူးဖို႔လည္း အသံထြက္မလာ။ အေမ့ဘာသာပဲ ဖြင့္ဝင္လာပါေစေတာ့လို႔ ထားလိုက္သည္။
တံခါးကျဖည္းျဖည္းျခင္းပြင့္လာသည္။
'သား ထေတာ့ေလ..ေန႔လည္စာစားခ်ိန္ေတာင္ေရာက္ေနၿပီ အဲ့ေလာက္ႀကီ အိပ္မေနနဲ႔ေတာ့ေနာ္'
အေမ့ကိုျပန္ေျပာခ်င္တဲ့စကားမ်ားက ထြက္မလာပါ။
'ဟုတ္ကဲ့' လို႔ေျပာခ်င္ေပမယ့္ ဘာလို႔ထြက္မလာတာပါလိမ့္။
အေမက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကုတင္နားကိုေလွ်ာက္လာသည္။
'သား'
YOU ARE READING
OMG! (mashikyu/mashihoon)
Fanfictionရိုးရှင်တဲ့သုံးပွင့်ဆိုင်အချစ်ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ပုဒ်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့်အချစ်ဆိုတာကတော့ ဘယ်တော့မှမရိုးရှင်းပါဘူး... ႐ိုးရွင္တဲ့သုံးပြင့္ဆိုင္အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္အခ်စ္ဆိုတာကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွမ႐ိုးရွင္းပါဘူး...
