Chainsmoker ft. Luke Hemmings

21

Ella's P.O.V.

Zenuwachtig sta ik voor de spiegel. Make-up of niet? Juwelen of niet? Het klinkt zo stom dat ik me hier zorgen over maak. Wat we ook meemaken, we blijven wel in de middelbare school, waar uitelijk heel erg belangrijk is om ergens te geraken. Ik doe wat mascara op en draag een armband rond m'n pols. Het littekken op m'n hand valt op. Hmm, waar is de tijd dat ik Luke erover vertelde?  Alles is zo snel gegaan. In een korte tijd is er veel gebeurd, en kijk waar ik nu sta. Ik vertrek naar de campagnevergadering. M'n vader die op de zetel zit was eigenlijk wel enthousiast. Ik heb hem verteld dat het anti-drugs is, niet dat Luke er een belangrijke rol in zal spelen. Ooit of nooit komt hij Luke's verhaal te weten. Ik ben nerveus voor deze vergadering. Hij vindt plaats bij meneer R. thuis, wat de hele situatie nog moeilijker maakt. Het is niet ver van mij, dus wandel ik. Ook omdat ik even frisse lucht nodig heb om me extra voor te bereiden. Misschien had ik er over moeten nadenken dat ik dat bord moet dragen. Ah, het lukt me wel. Ik kom aan bij het huis en bel meteen aan. Meneer R. opent de deur. Er verschijnt een glimlach op z'n gezicht. 'Kom binnen, Ella.' Ik loop een beetje aarzelend het huis binnen. Er zitten al een paar mensen op de zetels maar ik ken ze niet. Had ik maar met Ash en Cal afgesproken. 'Niet iedereen komt. Enkel diegenen die een concreet idee aanbrengen of bij wilden zijn. De rest wordt op school gedaan', zegt R. Cal en Ash komen op het laaste moment toch nog toe. 'We zijn hier voor jou, meid', zegt Calum wat me een slecht gevoel heeft, ook al bedoelde hij het goed. 'Goed, het is tijd om jullie ideeën voor te stellen.' Er komen een aantal laatsejaars naar voren. De ideeën zijn nogal vaag. Hoewel sommigen echt met passie vertellen, heb ik het gevoel dat ze alles veel minder uitgebreid hebben voorbereid dan ik. Ik begin me onzeker te voelen. Wat als ik te uitgebreid voorbereid heb? M'n moodboard waar ik zo trots op ben, lijkt nu een beetje overdreven. Voor ik het weet is het mijn beurt. Daar sta ik dan. Laten we dit maar gewoon doen, het is ten slotte wat ik wil. Ik probeer zo goed mogelijk uit te leggen wat ik wil gaan doen en hoe ik het wil gaan doen. Iedereen zit aandachtig te kijken, maar het lijkt op staren, wat me nerveus maakt. Al stotterend probeer ik me toch door m'n voorstelling te slaan. Wanneer ik eindelijk klaar ben, ga ik opgelucht in de zetel zitten. 'Goed', zegt R, 'ik denk dat we allemaal wel weten wat het beste idee is.' Hij kijkt naar mij. De anderen bevestigen wat R. zegt, dat had ik niet verwacht. 'Goed, volgens mij zijn we eruit. Ella, jouw idee wordt het. Elke dinsdagavond is er net na school campagnevergadering. Dit is voor iedereen die deelnaamt aan het project. Goed, ik zie julllie dan.' Hij geeft ons teken dat we kunnen gaan. Dit voelt niet zo goed aan eigenlijk. Buiten wacht ik op de jongens. 'Ik weet niet of ik dit wel nog zo leuk vind', zeg ik zachtjes. Ashton trekt z'n wenkbrauwen omhoog. 'Ella, jouw idee is super goed! Het wordt wel leuk om eraan te werken.' Calum knikt instemmend. Ik haal m'n schouders op. Ik vond deze vergadering niet echt motiverend. Er hing niet zo veel sfeer, maar ik hoop dat Ash gelijk heeft en dat eraan werken gewoon wel leuk zal worden.

Na de campagnevergadering probeer ik Luke nog even te pakken te krijgen, maar spijtig genoeg lukt dat niet. Misschien slaapt hij al, wat ik misschien ook moet gaan doen.

Luke's P.O.V.

'Adem in, adem uit'. Ik fluister het voor mezelf, maar ik krijg m'n ademhaling niet goed. Voor m'n ogen zie ik delen van de douche waar ik in gaan staan ben, zwarte vlekken en het beeld van Sam. Ik heb het veel te warm. Het zweet liep over m'n rug toen ik zonet wakker werd door iets wat op een paniekaanval lijkt. Ik probeer mezelf te kalmeren door het koude water van de douche over me te laten stromen. Maar erg goed lukt het niet. Allerlei gedachten razen door m'n hoofd. Tranen stromen van m'n wangen en ik weet mezelf niet langer recht te houden. Ik glij langs de muur naar beneden. Alles in m'n lichaam zegt dat er iets mis is. Alsof er zoveel signalen gegeven worden dat ze elkaar verstoren en ervoor zorgen dat ik in elkaar stort.

'Hij is oké', hoor ik een stem vaag zeggen, 'alleen wat verward.' Ik voel hoe de kraan uitgezet wordt. Het T-shirt dat ik aanhad ligt naast me, m'n broek is doorweekt. 'Luke?' Ik kijk niet op bij het horen van m'n naam. Ik wil hier blijven zitten. Het lijkt erop dat het eindelijk wat minder warm  geworden is en m'n lichaam gedraagt zich terug wat normaler. Ik zit voor de één of andere reden in een soort foetushouding. 'Luke, gaat het goed met je?' Ik geef geen reactie. Deze houding voelt goed aan. Net alsof ik teurg een naïeve, onschuldige baby in de baarmoeder ben die alles goed heeft en er geen idee van heeft dat de wereld zo slecht is.