Chainsmoker ft. Luke Hemmings

5

Ik verwacht niet dat er vannacht nog iets gaat gebeuren, maar natuurlijk gebeurt er wel iets. Ik weet niet exact hoe laat het is wanneer ik een klop op de deur hoor. Ik kijk naar Luke, die er slaperig extra knap uitziet. Hij staat op en opent de deur. 'Wat is er?' hoor ik hem fluisteren. Ik kijk naar de deur. Michael? Wat doet die hier? Ik zie hem een blik werpen naar mij. Luke zegt: 'Ella blijft slapen omdat de auto niet meer werkt. Je weet dat ik haar in deze straten niet alleen kan laten.' Hij knikt. Nu pas zie ik dat z'n haar rood is. Dat was nog niet zo toen ik hem dinsdag bij de lunch zag. Hij heeft toen niets gezegd. Ik ging ervan uit dat hij gewoon gefocust was op z'n lunch, maar nu zegt hij ook niets tegen Luke. Luke legt z'n hand op Michael z'n schouder. 'Hé, man, wat is er?' En dan zie ik Michael in huilen uitbarsten. Dit had ik niet verwacht. De rest van wat er gebeurt zie ik niet meer. 'Kom even mee', hoor ik Luke nog net zeggen, dan gaan ze naar buiten. Ik hoor niets meer. Ik ga er maar van uit dat ze wat verder in de hal staan te praten. Ik vraag me af wat er met Michael aan de hand is. Waarom komt hij hier zo laat binnengelopen? En waarom huilt hij? Het zijn vragen die ik mezelf beter niet zou stellen, want ik moet slapen.

Ik voel iets koud op m'n gezicht. 'Opstaan, slaapkopje', hoor ik Luke zeggen. Ik weiger m'n ogen te openen. 'Het is al voorbij tienen', lacht hij. Al zuchtend open ik m'n ogen. 'Ah, daar is de snurker.' Ik weet al lang dat ik snurk - maar ik kan er niets aan doen, dus waarom zou ik me er zorgen over maken? - Luke loopt nog steeds in z'n boxershort rond. 'Heb je goed geslapen?' vraagt hij, wanneer ik mezelf rechtgezet heb. Nu is het moment om over Michael te beginnen. Maar: het is toch helemaal mijn zaak niet? Eigenlijk gaat het mij geen zak aan waarom hij hier was en welke reden zijn tranen hadden. Waarschijnlijk gaat hij me toch niet vertellen wat er aan de hand is. Uiteindelijk kennen we elkaar niet zo goed. Het is moeilijk om mijn nieuwsgierigheid te onderdrukken. 'Kom mee, we gaan ontbijten', zegt Luke. Hij opent de deur. Oh, hij gaat gewoon in z'n ondergroed eten. En hij gaat ervan uit dat ik hetzelfde ga doen (met zijn T-shirt erover dan toch). Ik volg Luke naar beneden. 'Goeiemorgen, zo te zien was het een wilde nacht', zegt Ashton, kijkend naar onze kleren. Ik trek m'n wenkbrauwen op. 'Ook goeiemorgen.' Calum zit al neer. 'Zolang de lakens schoon blijven', zegt hij, 'plezier maken is ook belangrijk!' Ik giechel spontaan. Luke kijkt verward naar mij. 'Er is niets gebeurd, hoor, jongens, tenzij er zoiets is als seks vanop 5 meter afstand', meld ik. De jongens lachen eerst niet, maar gelukkig barsten ze na een paar seconden in lachen uit. Ik eet wat cornflakes en bedank Calum dat ik mocht blijven slapen. Daarna ga ik me omkleden. Terug beneden, met m'n tas, zeg ik gedag tegen Ash, Calum en Luke. Ik weet niet goed hoe ik afscheid moet nemen. Ik besluit gewoon 'dag' te zeggen, maar terwijl ik dat doe trekken ze me in een knuffel. Hoe lief! Luke kust me, nog voor ik de kans krijg om iets te zeggen. Ik zie Ash niet, maar ik weet gewoon dat hij nu één of ander gezicht trekt. 'Ga je lopen?' vraagt Luke. 'Ja, ik denk niet dat we die roestbak nog aan de praat krijgen.' Hij lacht. 'Ik ga met je mee. Geef me twee minuten.' Nog voor ik bezwaar kan maken, rent hij naar boven. Ik ga terug zitten aan één van de stoelen in de kleine keuken. 'Dus, er is wel iets gaande?' Ash kijkt me vragend aan. Ik haal m'n schouders op. 'Vriendschappelijk muilen moet kunnen', lacht hij. Ik zucht. 'Ik veronderstel van wel.' Luke staat nu achter me. 'Wat moet kunnen?' Ash lacht. 'Niets belangrijk.' Luke schudt afeurend, maar lachend z'n hoofd. 'Ik loop mee met Ella, dus ik zie jullie later.' 'Bye.'

We openen de voordeur. Luke legt z'n arm over m' n schouder terwijl we naar huis lopen. 'Wat was er met Michael aan de hand?' Voor ik het goed en wel besef is het er al uit. M'n nieuwsgierigheid viel niet meer te onderdrukken. Hij trekt z'n wenkbrauwen op. 'Ik dacht dat jij sliep.' Ik haal m'n schouders op en zeg: 'Niets is wat het lijkt.' Zijn glimlach is veranderd in de serieuze blik die hij ook had toen hij m'n bh kwam terugbrengen. 'Ella, Michael gaat nu een beetje door een, nja, door een moeilijke periode.' Ik knik, wachtend op meer uitleg. Maar die komt er niet. 'Als ik het niet mag weten, moet je het gewoon zeggen.' Hij zucht en stopt met wandelen. Zijn ogen kijken nu recht in de mijne en zijn lippen zijn slechts enkele meters van de mijne verwijderd. Zijn lippen komen dichter en dichter en hij kust me. Het is een intense kus, veel intenser dan de korte afscheidskus van daarnet. We kussen en blijven dan een paar minuten staan, beide onder de indruk van de kus. Ik ben de eerste die de stilte doorbreekt. 'Kom, we moeten door.' Ik trek hem aan z'n arm. 'Maar eh, wat is er nu met Michael?' Hij gooit zijn hoofd een beetje naar achter. 'Ik dacht je met die kus wel te kunnen sussen, maar nee, hoor...' Ik glimlach. 'Het is ingewikkeld, veel te ingewikkeld.' Nadat hij dat gezegd heeft, heb ik geen zin om door te vragen. Het is vrij duidelijk dat ik het gewoon niet mag weten. Na een best lange 'tocht', komen we aan m'n huis. Ik wil naar binnen gaan, maar Luke houdt me tegen. 'Ik vond het echt leuk met je.' Verlegen kijk ik naar beneden. 'Ik ook', zeg ik. Hij neemt m'n hand vast. 'We moeten dit vaker doen.' En plots voel ik lichte paniek door me heen lopen. Wat bedoelt hij met 'we moeten dit vaker doen' ? Wil hij echt vaker met mij rondhangen of zegt hij dit zomaar? Ik denk terug aan hoe hij gisteren over me gesproken heeft tegen z'n vrienden. Hij vindt me 'hilarisch'. 'We zien wel', antwoord ik. Ik wil mezelf niets opdringen. Hij lacht een beetje en zegt: 'Tot morgen.' Ik knik. Ik zie hem een sigaret opsteken en ga dan naar binnen. M'n vader zit tot m'n verbazing aan de keukentafel. 'Hey, hoe was het?' Ik antwoord: 'Goed. Erg gezellig.' Hij knikt. 'Leuk.' Het is vreemd dat hij geen reden vraagt waarom ik moest blijven slapen. Hij zal met z'n hoofd wel weer bij z'n werk zitten.

Maandagen zjn rotdagen, dat weet iedereen. En vandaag is het extra rot voor me: ik moet met Connor praten. Oké, nee, ik moet niet echt, maar ik verplicht mezelf. Het voelt niet goed aan om hele dagen met Luke door te brengen, terwijl hij diegene is die me doorheen de rotjaren geholpen heeft. 's Morgens vroeg zie ik hem staan. Hij staat aan z'n kluisje. Alleen. Net zoals toen we elkaar ontmoetten. 'Connor', zeg ik. Hij kijkt op. 'Ella.' Ik zucht. 'Kunnen we even ergens gaan zitten om over dit alles te praten?' Hij zucht, maar volgt me naar een bank. Ik wil iets zeggen, maar ik weet niet goed hoe. 'Ik wil mijn beste vriend terug', zeg ik. Dat is uiteindelijk waar het op neerkomt. Hij kijkt even rond zich en zegt dan: 'Ik weet niet of dat wel kan.' Ik leg m'n hand op de zijne en besef te laat dat dit een geheel verkeerd signaal is. Hij trekt z'n hand weg en ik trek de mijne ook snel weg. 'Sorry', mompel ik. 'Het kan toch wel', opper ik, 'we zijn jarenlang vrienden geweest. Er hoeft niets te veranderen.' Hij schudt zijn hoofd. 'Alles is al veranderd.'

Nadat hij dat gezegd heeft, staat hij op en loopt richting zijn klaslokaal. Ik kijk hem na en laat zijn woorden inzinken. Wat bedoelt hij? Het enige waar ik aan kan denken is dat hij meer weet van Luke en mij, maar hoe zou hij dat ooit te weten gekomen zijn? Hij kent niemand die op dat feestje was en afgelopen weekend was ik relatief ver weg van ons stadje. Hij weet er niets van, toch? Eigenlijk doet het er niet toe. Hij heeft wel gelijk: Alles is veranderd. Twee weken geleden was ik een tienermeisje met een fantastische beste vriend en een crush op een jongen die zo onbereikbaar leek. Kijk waar ik nu sta. De ontwikkelingen met Luke zijn goed, maar Connor is niet meer bij me. Het dringt nu pas tot me door: Ik ben hem kwijt. Connor, de jongen die me doorheen de moeilijkste periode in m'n leven geholpen heeft. De jongen die er altijd voor me was. De gedachte maakt me ziek. Ik had nooit gedacht hem kwijt te geraken. You don't know what you got 'til it's gone.

Ik besluit me doorheen de dag te slaan. 's Middags wil ik bij niemand zitten. Ik heb even wat ruimte nodig. Wat tijd om na te denken. Na te denken over het feit dat ik Connor echt kwijt ben nu. De blik van vanmorgen, die heb ik nog nooit eerder gezien. Het is de blik die, naast zijn laatste zin, me deed beseffen dat hij niet langer in m'n leven wou zijn. Dat het gedaan is. Terwijl ik een slok van m'n cola drink zie ik Luke. Hij ziet mij ook en doet teken om bij hem te gaan zitten. Ik schud mijn hoofd en probeer duidelijk te maken dat ik wel goed zit hier. Hij fronst. Hij wil naar me toe komen, maar ik maak hem duidelijk dat dat niet nodig is. Achter me hoor ik mensen die plaatsnemen. De enige stem die ik kan waarnemen is er een die ik heel goed ken. De stem die zo vaak: 'Je komt er wel doorheen, ik ben er voor je' en 'je bent sterk, dit lukt je wel' en 'ik geloof in je' tegen me gezegd heeft. Connor heeft duidelijk al nieuwe vrienden gemaakt. Terwijl ik de zaal uitloop, probeer ik te zien wie de vrienden in kwestie zijn. Het zijn jongens die ik niet ken. Ik loop de zaal uit, achteromkijkend naar het groepje. Ik ben zo aan het kijken, dat ik niet merk dat er iemand achter me loopt. Die iemand neemt m'n middel vast en fluistert in m'n oor: 'Hi.' Ik draai me om. Natuurlijk is het Luke. Hij lacht waardoor z'n kuiltjes weer zichtbaar zijn. 'Waarom kwam je niet bij ons zitten?' Ik weet niet of ik hem wel moet vertellen over Connor. Uitendelijk doe ik het toch, want als ik van hem verwacht dat hij me informeert over zijn vrienden moet ik dat ook maar doen. Ik vertel hem niet alles. Gewoon dat hij me meegevraagd heeft naar het gala en dat ik nee gezegd heb. 'Dat is toch geen reden om alleen te zitten?' Ik knik. 'Ah ja, wat doet het er ook toe', zucht ik, 'we zijn nu toch samen.' Het is niet dat Luke niet mag weten over mijn gebroken vriendschap. Ik wil gewoon niet dat hij alles weet over Con. Ik zou het niet leuk vinden als al mijn privé-zaken zomaar aan iedereen verteld werden.