Chainsmoker ft. Luke Hemmings

16

Luke's P.O.V.

Ik word wakker door Calum. 'Hij is wakker', zegt hij zacht. Ik open mijn ogen. Meteen voel ik de rugpijn, een muur blijkt geen goede plaats te zijn om tegen te slapen. Ash zit met een koffie voor me, hij ziet er erg moe uit. 'De dokter kwam net langs om het te zeggen', zegt hij, waarna hij een slok neemt van z'n koffie. Ik zeg: 'Mogen we bij hem?' Calum schudt teleurgesteld z'n hoofd. 'Alleen familie.' Ash zucht en mompelt: 'Wij zijn z'n familie.' Ik knik, hij heeft gelijk. 'Kunnen we echt niets regelen?' vraag ik, terwijl ik verlangend naar Ash's koffie kijk. Calum zucht, en gaat dan naar één van de verpleegsters. Ash heeft al door dat ik naar koffie verlang en zegt: 'Ik ga er wel één halen voor je.' Ik bedank hem, terwijl ik me rechtop zet en me naar de stoeltjes begeef. Calum komt terug met een glimlach op z'n gezicht. Voor hij iets kan zeggen, zeg ik: 'We mogen binnen.' Hij knikt. 'Hoe heb je dat geregeld?' Hij knipoogt. Ash komt terug met een lekker warme koffie en we vertellen hem het goede nieuws. De verpleegster opent de deur en doet teken dat we binnen mogen. 'Eerst even Ella bellen', zeg ik.  De jongens gaan binnen. Het is iets vroeger dan ik verwacht had, halfzes 's morgens. Ella ligt vast nog te slapen. Ik heb het gevoel dat ze het toch moet weten. Een sms lijkt met net iets te onpersoonlijk, dus bel ik haar. De telefoon gaat veel over, net voor ik van plan ben af te leggen, hoor ik haar slaperige stem aan de andere kant van de lijn. 'Hallo?' 'Hij is wakker', zeg ik, blij haar dit te kunnen melden. Ze reageert: 'Echt?' Ik zeg dat we hem  nu kunnen bezoeken en vraag of ze hierheen wil komen. 'Euh, ik wil wel, maar ... ik heb geen vervoer.' Even kijk ik naar de deur van de kamer, ik kijk er naar uit Mike te zien, alhoewel ik een beetje bang ben voor hoe hij eruit zal zien. Nog even uitstellen dan maar? 'Ik kom je halen', zeg ik. Ik stuur Ash een sms dat ik Ella ga oppikken, hoe raar het ook is om dat te doen met pakweg 5 meter afstand tussen ons in. Ik kan daar moeilijk binnen komen stormen, zeggen wat ik moet zeggen en dan weer buiten lopen. Ik neem m'n koffie mee in de auto en rij met het stomme bekertje tussen m'n benen naar Ella's huis. Voor het geval je het nog niet wist: mijn auto is een een oude roestbak, zonder enige vorm van moderne technologie, dus ook geen bekerhouder (alhoewel dat al jaren bestaat). De radio speelt een liedje van Sam Smith, maar ik verzet de radio en luister naar de klanken van Ed Sheeran's Thinking Out Loud. Wanneer ik bij Ella aankom, besluit ik aan te bellen. Sms'en 'ben er' is een beetje onbeschoft, alsof je de moeite niet wil nemen om het op een deftige manier te doen. Ik bel aan en Ella doet open. Ze heeft een oversized trui aan en haar haar is in een warrige dot gedraaid. 'Kom binnen, sorry, ik heb me nog niet aangekleed. Zo terug.' Ze loopt naar boven en niet veel later komt ze terug, maar dan met een joggingbroek aan. 'Het was het eerste wat ik kon vinden. Hoe gaat het met Mike?' vraagt ze, terwijl ze nog van de laatste treden van de trap aan het lopen is. 'Hij is wakker, meer weet ik ook niet', zeg ik. Ze zegt: 'Kom, gaan we?' Ik knik, sta op van de kruk in de keuken waar ik op gaan zitten was. Ze doet teken dat ze gaat vertrekken, maar ik trek haar tegen me aan en geef haar een kus. 'Goeiemorgen, Ella.' Wanneer onze lippen terug van elkaar afgaan, zie ik dat er zich een kleine glimach om haar mond gevormd heeft. 'Zeker een goeimorgen', zegt ze zacht, waarna we samen naar de auto lopen. Ze heeft de koffie al vast, nog voor ik haar gevraagd heb dat te doen. Ze neemt een slok en lacht dan: 'Lekker.' Ik lach naar haar. We rijden naar het ziekenhuis, waar we al vrij snel bij Mike belanden. Voor we de deur binnengaan, moet ik Ella waarschuwen. Mike kan van alles gedaan hebben en de kans is groot dat hij er erg aan toe zal zijn en ik weet niet of ik wel wil dat Ella dat ziet. Ze heeft zelf ook wel wat dingen meegemaakt, misschien kan ze het wel aan. We gaan binnen - en ik zie het meteen al. Hij is er erg aan toe, de afdrukken van de naalden zijn duidelijk te zien. Ik heb Ella's hand vastgenomen. We lopen verder de kamer in, beide stil. Ash en Cal staan ook in de kamer.  Mike ziet er moe uit. 'Hey', zeg ik. Hij antwoordt niet, maar kijkt verwijtend naar Ella. Ah, shit, hier had ik over moeten nadenken. Eigenlijk is het wel wat ondankbaar van Mike, ik bedoel: Ella is echt bezorgd om hem, en dan gedraagt hij zich zo. Ze lijkt te begrijpen wat Mike haar wil zeggen. 'Ik ga even naar buiten', zegt ze, en ik merk dat ze er niet echt blij mee is, maar ik voel hoe haar vingers zich langzaam losmaken uit de mijne. Kon ik haar hand maar voor eeuwig vasthouden ...