Cutthroat

Chapter 43

A Call Out of Desperation

Pilit kong kinakalas ang tali sa kamay ko. Ngunit sa bawat subok ko, tila mas lalong napapahigpit ang tali. 

Ito na ba talaga ang katapusan ko? I felt stupid for making dumb decisions that led me to my dead end. 

Mabuti na lang sana kung ako lang ang umabot sa katapusang ito, ngunit dinamay ko pa si Miguel.

Nakagapos din siya sa poste kung saan din ako tinali. While I struggle to free myself, he could only look up to the ceiling. 

He was badly hurt, it will take a long time for him to recover. Ang ganyang pisngi ay mayroong malaking pasa. Ang kanyang damit ay puno ng putik at gusot. Ang ganyang maitim na buhok ay naging magulo. Malalim pa ang kanyang sugat sa kabilang kilay. Sa tingin ko ay mag-iiwan iyon ng peklat. He is also breathing so heavily that I could hear it.

"Nasa Soluna tayo at may isang malaking bintana lang dito ngunit walang nakabantay. Bakit kaya?" Tanong ni Miguel.

Nakita kong napapatingin si Miguel sa paligid kaya napatingin na rin ako sa paligid. Nasa isang bahay ata kami. Yari sa kahoy ang mga bahay habang ang bubungan naman ay nipa. Sa hindi malayo ay may nakita akong isang shelf na puro garapon at bote. May mga laman iyong ngunit wala akong ideya kung ano. May isang saradong pinto at paniguradong may nakabantay roon. Habang may isang malaking bintana doon. 

Pamilyar ang kapaligiran sa akin.

Alam kong hindi kami nasa Soluna.

"Nasa attic ng bahay tayo," sabi ko.

"Ano?"

"Kuya Leander loves climbing up to Soluna but he's health is failing. Dahil masyado siyang mahal ni Mama, kaya ginawa niyang ganito ang disenyo. At ang bintanang iya, kamatayan ang dala niyan. You can only jump from here, that's all," I explained.

Napasinghap ako. Dahan-dahan kong pinagsalikop ang aming kamay. I want to assure him but I want a sense of security as well. Hanggang ngayon, nanatiling nanlalamig ang aking mga kamay. Hanggang ngayon nababalot pa rin ng pangamba ang aking kalooban. Hindi pa ako makapag-isip ng maayos. Wala rin ako sa tamang kundisyon para iproseso ang lahat ng pangyayari. What happened was too unexpected... too fast...

... traumatizing.

Sa kabila ng nangyari, tila nabunutan pa rin ako ng isang malaking tinik sa lalamunan nang makitang ang bangkay ay hindi kay Daddy. Bangkay iyon ng aming driver na matagal ng nagseserbisyo sa amin.

Sa tagal niyang nagtrabaho para sa pamilya namin, masyado siyang napagkatiwalaan ni Daddy. Ibig sabihin, marami siyang alam. Ang tanging motibo sa pagpatay sa kanya ay upang hindi siya kumanta.

Isang inosenteng buhay na naman ang nadawit as gulo.

Hindi ko lubos maisip na magiging ganito ang kahihinantnan ng mga pangyayari. Hindi ko lubos maisip kung bakit kailangan pang madagdagan ang mga taong nadadawit kahit walang kinalaman.

They did nothing but they were also being targeted just because they got themselves involved with us. 

"Everything will be fine, Sera," Miguel whispered beside me. 

I turned to him. "I should be the one telling you that." I told him. "After all, kayo ang inagrabyado namin."

"Ng pamilya mo," aniya at matama akong tinitigan. Mabibigat pa rin ang kanyang paghinga. "Sera, wala kang kinalaman dito."

"I'm a Dilaurentis so I'm also taking the blame," I said.

"You have nothing to be guilty about," I muttered.