It's YOU [END✅]

It's YOU : EP 07

     ខ្យល់ត្រជាក់ផើយផាត់ចុះឡើងនៅលើលំហប៉ប្រះផ្ទៃទឹកដ៏ធំល្វឹងល្វើយនៃសមុទ្រប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង ។ នាវា កប៉ាល់ ទូកនេសាទ ទូកទេសចរណ៍ ចរាចរណ៍លើផ្ទៃទឹកមិនចេះជិនណាយ ហាក់ដូចជាស្រមោចតូចល្អិតជញ្ជូនចំណីពីម្ខាងទៅម្ខាងមិនដាច់ ។ គ្រប់ប្រជាពលរដ្ធមមាញឹកធ្វើរបរផ្ទាល់ខ្លួនជាមួយកម្លាំងចិត្តដ៏មុះមុត ខណៈកំលោះតូចនិងប្អូនប្រុសមុខងាប់ក៏កំពុងតែសស្រាក់សស្រាំមើលទៅឡានធុនធំធ្វើដំណើរមកកំពង់ផែដូចគ្នា។
     " តើធ្វើដំណើរប៉ុន្មានថ្ងៃទើបដល់? " មីនហូររហ័សចោទសួរថេហ្យុងដោយក្រសែរភ្នែកនឿយណាយជាមួយពន្លឺចាំងពីព្រះអាទិត្យស្ទើររលាយទឹកកកទាំងដុំ ។ កម្មកររហ័សរហួនធ្វើកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្លួនមិនសម្រាក ត្បិតមានមេធំមកឈរបញ្ចេញឬក មិនខុសពីបង្គោលគ្រឹះ។
     " វាយូរជាងដឹកតាមយន្តហោះ ប៉ុន្តែឈ្មួញដែលកម្មងគេចង់ដឹកតាមនាវាបែបនេះ ភាគច្រើនគឺឡានជីនេះតែម្ដង "
     " គេគួរឲ្យទុកចិត្តឬអត់? " នាយងាកមកមើលមុខកំលោះតូចក្នុងន័យបរិយាយមិនច្បាស់ ។
     " លើសពីគួរទៅទៀត ប៉ារបស់យើងនិងលោកហ្វាងស្គាល់គ្នាយូរណាស់មកហើយ ធ្វើកុំបារម្ភទៅមើល បើមានរឿងនោះកើតឡើងមែន វាកើតយូរហើយ កុំភ័យពេក "
     " ប្រហែសបាត់ប្រយ័ត្នគង់ណាបងប្រុស " លីណូបង្អូសសម្លេងត្រង់ប្រយោគខាងក្រោយ។
     " បើយ៉ាងៗហ្នឹង ឲ្យបងដេកផ្ទះយកប្ដីតែម្ដងទៅ " កំលោះតូចមុខក្រញ៉ូវ ចិត្តចង្អៀត គេច្រត់ចង្កេះងើយករប្រហារពាក្យសម្ដីឌឺដង ហាក់ភ្លេចគិតពីបុរសSavage កំពូលត្បកត្បេញម្នាក់នេះទៅហើយ។
     " ពិត?...បើបែបនោះមែន ចាំខ្ញុំដណ្ដឹងចន ជុងហ្គុកឲ្យបង "
     " យ៎ា....គីម មីនហូ!!!!! "
     " កុំមកស្រែកបងប្រុស ថ្វីបើជុងហ្គុកហ្យុងគាត់លេងស្រីមែន តែបើតាមខ្ញុំគិតមិនខុសទេ គាត់ជាមនុស្សតែម្នាក់ដែលអាចមើលថែបងបាន "
     " អឺ!មនុស្សល្អរបស់ឯងសង្ស័យការមិនបានមួយសប្ដាហ៍យកប្រពន្ធចុងមកផ្ទះផងក៏មិនដឹង " គេគ្រញែងខ្លួនមិនពេញចិត្តសម្ដីមីនហូរ គិតៗអាប្អូននេះវាយ៉ាងម៉េច?ហេតុអ្វីចង់ឲ្យគេយកជុងហ្គុកបើនាយនឹងគេជួបលើកណាខាំគ្នាលើកហ្នឹង?
     " មនុស្សប្រុសតែគេខូចពីកំលោះ ពេលមានប្រពន្ធគេឈប់ហើយ មនុស្សបែបនេះ កាលណាបានមនុស្សត្រូវចិត្ត ធានាថាស្រីផ្សេងមើលមិនចូលភ្នែក "
     " ឈប់និយាយ!!! "
     " ឈប់ក៏បាន តែគំនិតខ្ញុំមិនផ្លាស់ប្ដូរទេ " មីន ហូរញាក់ស្មារតិចៗមុននឹងបោះជំហ៊ានចាកចេញពីបងប្រុសសង្ហារមិនចង់បន្តញ៉ោះញ៉េះបន្ថែម ប៉ុន្តែគ្រប់ពាក្យសម្ដីដែលគេបាននិយាយសុទ្ធសឹងតែក្លាយជាការពិត ហើយលើកនេះក៏...ដូចគ្នា។
     " អាព្រានហ្នឹងឬ?ហ៊ើយ...គ្រាន់តែស្រម៉ៃក៏មិនហ៊ានដែរ " កំលោះតូចឈរគ្រញែងខ្លួនហាក់ជ្រេញឬក បានត្រឹមតែគិតក៏មិនអាច ព្រោះបើសិនជាមានរោងការបែបហ្នឹងមែននោះ ច្បាស់ជាពិភពលោកលែងមានខ្យល់អុកសុីសែនដកដង្ហើមមិនខាន ។
     មួយសន្ទុះក្រោយមកសម្លេងទូរស័ព្ទរោទិ៍ឡើង ទើបនាយតូចដកក្រសែរភ្នែកមកផ្តោតទៅលើវា មុននឹងរហ័សទទួលបន្ទាប់ពីដឹងថានរណាខលមក។
     " អាឡូ!ប៉ាអ៊ំ "
     « ថេហ្យុង កូនទំនេរទេថ្ងៃនេះ?ជីសុងគេចង់ជួប »
     « ប៉ាឲ្យមកខ្ញុំនិយាយវិញ » អាច្រម៉ក់មុខស្រស់ទទូចលោកចនយកទូរស័ព្ទមកនិយាយ ជាមួយស្នាមញញឹមលិបភ្នែក
     « បងប្រុសថេហ្យុង គឺខ្ញុំជីសុងណា!!! »
     " អឹម...អាល្អិតមានការអីអ្ហេស? "
     « ថ្ងៃត្រង់នេះបងរវល់ឬអត់?ខ្ញុំចង់ណាត់បងមកញុាំបាយថ្ងៃត្រង់ជាមួយគ្នា ខ្ញុំនឹកបង »
     " រវល់ណាស់ តែបើ...អ្នកប្រុសតូចរបស់បងអញ្ជើញទៅហើយ នរណាបដិសេធបាន? "
     " កូនកណ្ដុរតូចថាទៅ!! " សុខៗមីនហូរចូលលូកមាត់ទាំងជ្រេញឬកថេហ្យុងដែលសសើរអាច្រម៉ក់ជាខ្លាំង ។ គេឈរទន្ទឹមគ្នានិងរាងតូច ដៃមាំក្រាស់ឱបចូលគ្នាត្បិតអារម្មណ៍ធ្វើទុក្ខ ធ្វើទោសទៅលើហាន ជីសុងដល់កំពូល។
     " បិទមាត់របស់ឯង " ថេហ្យុងងាកមកស្ដីឲ្យមីនហូរ
     « អីចឹងប៉ុណ្ណឹងបានហើយណាបងប្រុស ខ្ញុំខ្លាចត្រចៀកខ្ញុំមានបញ្ហាដោយសារសម្ដីអ្នកខ្លះ »
     " អឹម...ចាំផ្ញើរទីតាំងឲ្យបងផង "
     « បាទ!! » ទឺត*
     បន្ទាប់ពីដាក់ទូរស័ព្ទចុះរួច ថេហ្យុងប្រញាប់ធ្វើកិច្ចការខ្លួនឲ្យរួចរាល់មុនម៉ោង10:30នាទី ព្រោះចម្ងាយផ្លូវពីកំពង់ផែទៅទីក្រុងវាឆ្ងាយគួរសម គេមិនអាចលុបចោលការណាត់បាននោះទេ ប៉ុន្តែអ្វីមួយគួរឲ្យកត់សម្គាល់នោះគឺ...
     អាចបែកហាងឬអត់?